Andre Norton

�wit 2250



�wit 2250 jest pierwszym utworem Andre Norton (w�a�ciwie Alice Mary Norton, ur. 1912) prezentowanym oficjalnie polskiemu czytelnikowi. Ta bardzo popularna w USA pisarka SF i fantasy, jest autork� ponad stu ksi��ek (poza fantastyk� pisuje powie�ci szpiegowskie, historyczne i gotyckie) dla dzieci, m�odzie�y i doros�ych. Wi�kszo�� jej powie�ci SF z regu�y dzieje si� w Galaktyce, opanowanej przez ras� ludzk�, i cho� nie tworz� one historii przysz�o�ci, s� wspania�� kronik� poznawania obcych �wiat�w i ich tajemnic, rozmaitych cywilizacji, przewa�nie w konwencji space opery.
"�wit 2250" jest powie�ciowym debiutem Andre Norton. Ukaza� si� on w samym �rodku ery zimnej wojny. Jego akcja toczy si� kilkaset lat po wojnie atomowej, a bohaterem jest m�ody ch�opak, mutant o zap�dach reformatorskich, kt�ry nie znajduj�c zrozumienia w�r�d swoich najbli�szych, wyrusza na niebezpieczn� w�dr�wk� przez opustosza�e tereny dawnych Stan�w Zjednoczonych.




Rozdzia� 1
Nocny z�odziej


G�sta, nocna mg�a nadal spowija�a wi�ksz� cz�� Eyrie niczym nieprzejrzysta zas�ona. Zebra� j�zykiem ros� z warg, lecz nadal pozostawa� nieruchomy. Mia� ju� za sob� wiele d�ugich, wype�nionych czerni� godzin czuwania, lecz nic nie wskazywa�o na to, aby w najbli�szym czasie zamierza� szuka� schronienia.
Znalaz� si� tu, na wierzcho�ku p�kni�tej ska�y, g�ruj�cej nad siedzib� jego plemienia, powodowany pal�c� z�o�ci� i trwa� w tym miejscu, z sercem niespokojnie miotaj�cym si� w piersi. Spiczasty podbr�dek, mocny i pokryty ostr� szczecin� zarostu, opar� na zabrudzonej d�oni, pr�buj�c rozpozna� budynki, kt�rych prostok�ty majaczy�y w dole.
Przed sob� mia� Dom Gwiezdny. Na widok grubo ciosanych kamiennych �cian wargi �cisn�y mu si� w w�sk� szpar�, z kt�rej dobiega�o ciche warczenie. Zosta� jednym z Gwia�dzistych, szanowanych przez ca�e plemi�, maj�cych za cel gromadzenie i pomna�anie wiedzy, odkrywanie nowych szlak�w oraz badanie nieznanych teren�w, od dawna ju� by�o najwi�kszym marzeniem Forsa z Klanu Pumy. Nie potrafi� wyobrazi� sobie innego zaj�cia. Jeszcze wczoraj, zanim zap�on�o Ognisko Rady, �y� nadziej�, �e przyznaj� mu prawo wej�cia do Domu. Jak�e by� dziecinny i g�upi, wierz�c w tak� mo�liwo��, podczas gdy wszystko dooko�a �wiadczy�o o czym� zupe�nie przeciwnym. Przez pi�� lat pomijano go starannie przy wyborze m�odzie�y, tak jakby nie istnia�. Dlaczeg� wi�c za sz�stym razem jego zalety mia�yby znale�� uznanie w oczach cz�onk�w Rady?
Opar� g�ow�. Szcz�ki bezwiednie zacisn�y si�, zastygaj�c w grymasie oznaczaj�cym up�r. To by�a jego ostatnia szansa. Za rok bowiem przekroczy wiek, pozwalaj�cy mu ubiega� si� o przyj�cie do nowicjatu. A teraz, gdy pomini�to go zesz�ej nocy...
Mo�e gdyby ojciec powr�ci� z ostatniej wyprawy, gdyby on sam nie nosi� tak wyra�nego pi�tna... Zacisn�� palce na g�stych w�osach, szarpi�c a� do b�lu, jakby zamierza� wyrwa� je ze sk�ry. W�osy by�y najgorsze! Mogli zapomnie� o jego zdolno�ci do widzenia w nocy, czy o niezwykle czu�ym s�uchu. Przesta� si� przecie� tym chwali�, gdy tylko poj��, jak niebezpiecznie by�o r�ni� si� od innych. Nie potrafi� jednak ukry� koloru swych kr�tko ostrzy�onych w�os�w. Sta� si� on jego przekle�stwem od chwili, w kt�rej ojciec przyni�s� go od Eyrie. Ludzie doko�a mieli w�osy br�zowe, czarne lub, w najgorszym przypadku, w kolorze sp�owia�ej na s�o�cu pszenicy. Jego

- Forsa, by�y srebrzystobia�e, ju� z daleka m�wi�ce ka�demu, �e ich w�a�ciciel jest mutantem, innym ni� reszta spo�eczno�ci Klanu. Mutant! Mutant!
Od ponad dwustu lat, od pami�tnych czarnych dni Chaosu jakie nadesz�y po Wielkim Wybuchu - owym piekle atomowej wojny - okrzyk taki wystarcza�, aby skaza� kogo� bez cienia lito�ci. Tak silny bowiem by� strach, instynktowny strach ca�ej rasy przed ka�dym, kto wyr�nia� si� wygl�dem lub niezwyk�ymi w�a�ciwo�ciami. W�r�d ludzi kr��y�y straszne opowie�ci o tym, co robiono z mutantami, nieszcz�snymi istotami urodzonymi w pierwszych latach po Wybuchu. Niekt�re plemiona podj�y w�wczas drastyczne kroki w trosce o utrzymanie czysto�ci linii rodu ludzkiego, a raczej tego, co z niego pozosta�o.
Tutaj, w Eyrie, z dala od ogniska zarazy panuj�cej w zbombardowanych sektorach, mutacja by�a prawie nieznana, lecz on, Fors, mia� domieszk� ska�onej krwi z R�wnin i o fakcie tym - jak daleko si�ga� pami�ci� wstecz
- nigdy nie pozwolono mu zapomnie�.
Dop�ki �y� ojciec, sprawy nie wygl�da�y tak �le. Co prawda, inne dzieci prze�ladowa�y go i cz�sto dochodzi�o do b�jek, lecz obecno�� ojca i zaufanie jakim go otacza�, sprawi�y, �e nie odczuwa� zbyt bole�nie owych szykan ze strony r�wie�nik�w... A wieczorem po zamkni�ciu bram osady, nadchodzi�y d�ugie godziny sp�dzane na nauce pisania i czytania, pos�ugiwania si� map� i zachowania na szlakach, tak w g�rach, jak i na r�wninach. Przecie� nawet w�r�d Gwia�dzistych ojciec by� najlepszym nauczycielem. Langdon nawet przez chwil� nie w�tpi�, �e pewnego dnia jego jedyny syn zasi�dzie razem z nim w Domu Gwiazdy.
Nawet w�wczas, gdy ojciec nie wr�ci� z wyprawy na Niziny, Fors spokojnie oczekiwa� przysz�o�ci. Zgodnie z wymogami Prawa, w�asnor�cznie sporz�dzi� bro�: le��cy teraz obok niego �uk, kr�tki ostry miecz i szeroki my�liwski n�. Pozna� szlaki i zdoby� Lur� - wielkiego, przydatnego w �owach kota - wype�niaj�c tym samym wszystkie warunki konieczne do wyboru. Przez pi�� lat z rz�du przybywa� do Ognia z coraz mniejsz� nadziej� i za ka�dym razem traktowano go jak powietrze. Teraz ju� by� za stary, by pr�bowa� raz jeszcze.
Jutro - nie, ju� dzisiaj - b�dzie musia� od�o�y� bro� i zastosowa� si� do polece� Rady. Wspania�omy�lnie pozwol� mu �y� i pracowa� na jednej 'z ukrytych w grotach farm hydroponicznych. Jako mutant nie m�g� przecie� liczy� na wi�cej.
Koniec z nauk�, �egnajcie marzenia o latach op�dzonych na przebywaniu nizin, zaszczytnej staro�ci nauczyciela i stra�nika Wiedzy - Gwia�dzistego badacza teren�w, kt�re Wielki Wybuch zamieni� we wrogi dla cz�owieka �wiat. Nie b�dzie szuka� starych miast, gdzie dawno zapomniana Wiedza mo�e zosta� ponownie odkryta i przeniesiona do Eyrie, ani te� znaczy� na mapie dr�g i szlak�w, kt�re pomog� wydoby� z mroku �wiat�o��. Nie potrafi� i nie chcia� z tego zrezygnowa�. Wiedzia� ju�, �e nie nagnie si� do woli Rady.
Z ciemno�ci nadbieg� niski, pytaj�cy pomruk. W zamy�leniu odpowiedzia�

przyzwalaj�co. Od grupy ska� oderwa� si� smuk�y cie� i bezszelestnie st�paj�c na ugi�tych �apach skrada� si� ku niemu, szoruj�c po mchu mi�kkim futrem brzucha. Poczu� tr�cenie pot�nej �apy, grubej niemal jak jego rami�. Wyci�gn�� r�k�, aby podrapa� za spiczastymi uszami kota. Lura niecierpliwi�a si�. Jej rozszerzone nozdrza ch�on�y rozliczne, wabi�ce zapachy nocnego lasu. R�ka na g�owie powstrzymywa�a j�, lecz pos�usze�stwo przychodzi�o z trudem i demonstracyjnie okazywa�a swe niezadowolenie.
Lura kocha�a wolno��. Zgodnie ze zwyczajem swego gatunku robi�a tylko to. na co sama si� zdecydowa�a. By� taki dumny, gdy dwa lata temu najpi�kniejszy kociak z ostatniego miotu Kandy upodoba� sobie jego towarzystwo. Pewnego dnia sam Jari zwr�ci� na to uwag�. Rozbudzi�o to nadziej� Forsa, jednak na pr�no. Jedyn� korzy�ci� by�a w�a�nie Lura. Potar� policzkiem o futro wzniesionego ku sobie �ba. Z g��bi gardzieli ponownie nadesz�o ciche pytanie. Wiedzia�a, �e jest nieszcz�liwy.
Nic nie zapowiada�o wschodu s�o�ca. Nad �ysym szczytem Wielkiej G�owy gromadzi�y si� czarne chmury, powi�kszaj�c jeszcze ciemno�� przed�witu. Zanosi�o si� na burz�, wi�c ludzie w osadzie na pewno pozostali w swych domach. Mg�a zamieni�a si� w m�awk� i Lur� zacz�� z�o�ci� up�r Forsa, kt�ry nie wiadomo dlaczego nie chcia� schroni� si� pod dachem.
Lecz gdyby teraz wszed� do kt�regokolwiek z budynk�w w Eyrie, oznacza�oby to przegran� - rezygnacj� z �ycia, do jakiego by� stworzony, pogodzenie si� ze �miechem i drwin�, z ju� na zawsze przypi�t� etykiet� haniebnej pora�ki, z pi�tnem mutanta. A do tego za nic w �wiecie nie m�g� dopu�ci�. Po prostu nie m�g�.
Gdyby� tak Langdon m�g� wczoraj stan�� przed Rad�... Langdon. Posta� ojca �ywo rysowa�a si� w jego pami�ci: wysoka, silna sylwetka, �mia�o wzniesiona g�owa, jasne, ruchliwe, ci�gle szukaj�ce oczy nad w�skimi uszami i ostro zarysowana linia szcz�ki. W�osy mia�y ciemny, bezpieczny kolor. To swej nieznanej, pochodz�cej z R�wnin matce zawdzi�cza� Fors zbyt jasny odcie� w�os�w, spychaj�cy go na ubocze spo�eczno�ci.
Torba Langdona z przymocowan� do paska odznak� Gwiazdy, wisia�a teraz w sali pami�ci Domu Gwiazdy. Znaleziono j� obok okaleczonego cia�a na miejscu ostatniej bitwy. Walka z Bestiami rzadko ko�czy�a si� zwyci�stwem ludzi z g�r.
Zosta� zabity w trakcie poszukiwa� zaginionego miasta. Prawdopodobnie nie by�o "niebieskie", nadal niedost�pne dla ludzi i gdyby rzeczywi�cie okaza�o si� wolne od promieniowania, mo�na by je by�o z�upi� ku wi�kszej chwale Eyrie. Setki razy Fors zastanawia� si�, czy dotycz�ca postrz�pionego kawa�ka mapy teoria ojca by�a prawdziwa. Czy gdzie� na p�nocy, na brzegu du�ego jeziora, oczekuj�c na beztroskiego �mia�ka, le�a�o bezpieczne miasto.
- Bezpieczne miasto - powt�rzy� g�o�no ostatnie s�owa, zaciskaj�c z ca�� si�� d�o� na futrze Lury. Warkn�a ostrzegawczo na tak� zuchwa�o��, lecz Fors zdawa� si� tego nie s�ysze�.
Jak by�o naprawd�? Zapragn�� pozna� odpowied�. Pi�� lat temu nie podj��by pewnie takiej pr�by. Mo�liwe, �e nie ko�cz�ce si� oczekiwanie

i ci�g�e rozczarowania w ostatecznym rachunku wysz�y mu na dobre, gdy� teraz by� gotowy i dobrze zdawa� sobie z tego spraw�. Czu� swoj� si�� i potrafi� j� wykorzysta�. Posiada� Wiedz� i wytrenowany umys�. Chcia� dzia�a�.
W dole nie zapali�o si� jeszcze �adne �wiat�o. K��bi�ce si� chmury przed�u�y�y mrok nocy, lecz czasu pozosta�o niewiele. Musia� si� spieszy�. Mi�dzy ska�ami ukry� �uk, wype�niony strza�ami ko�czan i miecz. Lura po�o�y�a si� obok i zastyg�a w oczekiwaniu, godz�c si� z jego milcz�cym poleceniem.
Skradaj�c si� wzd�u� kr�tej, wiod�cej do Eyrie drogi, dotar� na ty�y Domu Gwiazdy. ��ka pe�ni�cych s�u�b� Gwia�dzistych rozmieszczone by�y od frontu. Przed sob� mia� magazyn. Szcz�cie u�miechn�o si� wreszcie do Forsa, gdy obmacuj�c drzwi, przekona� si�, �e ci�ka zasuwa nie jest zamkni�ta i tylko cz�ciowo spoczywa w gnie�dzie... Nie by� tym szczeg�lnie zaskoczony, gdy� nigdy nie s�ysza�, aby ktokolwiek nieproszony o�mieli� si� nawiedzi� to miejsce.
Pe�zaj�c bezszelestnie niczym Lura, pokona� wysoki pr�g i oto sta�, lekko dysz�c i rozgl�daj�c si� po mrocznym wn�trzu. Zwyk�emu mieszka�cowi Eyrie pomieszczenie wyda�oby si� wype�nione nieprzeniknion� czerni�, lecz dla Forsa ciemno�� by�a czynnikiem sprzyjaj�cym. Widzia� d�ugi st� i �awy, z �atwo�ci� dostrzeg� rz�d wisz�cych na odleg�ej �cianie work�w stanowi�cych cel jego wyprawy. Bezb��dnie rozpozna� torb� ojca. Przecie� tyle razy pomaga� w jej pakowaniu. �ci�gn�� worek z haka i natychmiast odpi�� przymocowany do rzemienia l�ni�cy kawa�ek metalu.
O ile do rzeczy ojca m�g� zg�asza� jakie� pretensje, to do Gwiazdy nie mia� �adnego prawa. Usta wykrzywi� mu grymas goryczy, gdy przed znikni�ciem w szaro�ci prze�witu, po�o�y� odznak� na brzegu drugiego sto�u.
Teraz, gdy torba zwisa�a mu z ramienia, �mia�o wszed� do sk�adu i z trzymanych tam zapas�w wybra� sobie lekki koc, manierk� i torb� ziarna. Wr�ci� na wzg�rze, wydoby� bro� ze schowka i z Lura u boku wyruszy� w drog�. Po raz pierwszy szed� nie w stron� ciasnych g�rskich dolin, gdzie dotychczas zawsze polowa�, lecz ku tajemniczym, zakazanym R�wninom. Ch��d wywo�any raczej podnieceniem, ni� podmuchami porannego wiatru wywo�a� g�si� sk�rk�, lecz pewnym krokiem zbli�a� si� do �cie�ki, odkrytej przez Langdona ponad dziesi�� lat temu. Jak dotychczas nie by�a strze�ona przez �aden posterunek stra�y zewn�trznej. Ludzie zgromadzeni przy wieczornych ogniskach, cz�sto rozmawiali o le��cych w dole R�wninach, dziwnym �wiecie, kt�ry odczuwa� na sobie pot�g� Wielkiego Wybuchu i zamieni� si� w zdradzieck� pu�apk� dla ka�dego nie znaj�cego drogi cz�owieka. Nic dziwnego, �e w ci�gu ostatnich dwudziestu lat Gwia�dzistym uda�o si� oznaczy� zaledwie cztery miasta, w tym jedno "niebieskie", kt�rego nale�a�o si� wystrzega�.
Znali zwyczaje dawnych czas�w, lecz Langdon zawsze podkre�la�, �e nikt nie jest w stanie stwierdzi�, jak bardzo przekazywane informacje zosta�y przekr�cone i zniekszta�cone przez czas. Sk�d mogli wiedzie�, czy nadal byli t� sam� ras�, co ludzie �yj�cy przed Wybuchem. Choroba popromienna,

kt�ra w dwa lata po wojnie zmniejszy�a liczb� mieszka�c�w Eyrie o ponad po�ow�, mog�a wp�yn�� tak�e i na przysz�e pokolenia. Przecie� bezkszta�tne Bestie prawdopodobnie mia�y r�wnie� ludzki rodow�d, cho� tym, kt�rzy je widzieli, trudno by�o uwierzy�. Trzyma�y si� jednak wyra�nie starych miast najbardziej dotkni�tych skutkami wybuchu.
Mieszka�cy Eyrie posiadali starodawne zapisy, pozwalaj�ce wnioskowa�, �e ich przodkami by�a ma�a grupa uczonych i technik�w, prowadz�cych w odosobnieniu jakie� tajne badania. W pewnym momencie ca�kowicie odseparowali si� od �wiata, kt�ry zgin��, zanim zd��yli nawi�za� z nim jakikolwiek kontakt. Wiedzieli jeszcze o zamieszkuj�cych rozleg�e prerie mieszka�cach R�wnin. W jaki� spos�b i oni przetrwali, a teraz w�drowali w kilku grupach, r�wnie� nie znaj�c plagi Bestii.
Mogli by� jeszcze inni.
Nie wiadomo, kto rozpocz�� wojn�. Fors widzia� kiedy� star� ksi��k�, zawieraj�c� strz�pki wiadomo�ci odebranych przez rejestratory w ci�gu strasznego dnia zag�ady. Niestety, by� to tylko �a�osny be�kot umieraj�cego �wiata, tragiczny i bezu�yteczny.
W g�rach wszyscy wiedzieli o ostatniej wojnie. Chocia� nieustannie zabiegali o utrzymanie przy �yciu umiej�tno�ci i wiedzy przodk�w, to coraz wi�kszy by� kr�g rzeczy, kt�rych nie rozumieli. Mieli stare, pokryte kolorowymi plamami, starannie opisane mapy, lecz oznaczone r�owym, zielonym, niebieskim i ��tym kolorem obszary nie opar�y si� sp�ywaj�cej z nieba nawale ognia i �mierci. Raz na zawsze zosta�y one starte z powierzchni ziemi, a dzisiaj nieliczni ludzie wychodzili nie�mia�o z bezpiecznych zak�tk�w i w�druj�c przez Nieznane gromadzili okruchy wiedzy, �yj�c nadziej�, �e kt�rego� dnia uda si� u�o�y� z nich histori�.
Fors wiedzia�, �e o jak�� mil� od szlaku, kt�rym si� posuwa�, przebiega odcinek dawnej drogi. Zachowuj�c ostro�no��, mo�na by�o w�drowa� ni� na p�noc przez ca�y dzie�. Kiedy� cz�sto ogl�da� r�ne przedmioty, kt�re ojciec i jego towarzysze przynosili z wypraw, sam jednak nigdy nie widzia� ani Nizin, ani drogi. Przy�pieszy� kroku, nie czuj�c ci�gle padaj�cego deszczu. Ciekn�ce strugi wdziera�y si� w ka�dy zakamarek cia�a, marnie chronionego przez przesi�kni�ty jak g�bka, lepi�cy si� koc... Lura zacz�a szybciej przebiera� �apami, by za nim nad��y�, i cho� g�o�no protestowa�a przy ka�dym skoku, to nie przejawia�a ch�ci powrotu. Entuzjazm i podniecenie, pozwalaj�ce mu zapomnie� o niewygodach i biec dalej, udzieli�y si� r�wnie� wra�liwej psychice wielkiego kota. Przedzierali si� przez zaro�la w napi�ciu, niespokojnie wodz�c wzrokiem i badaj�c ka�dy podejrzany sygna�.
Gdy dotar� do drogi, poczu� si� niemal rozczarowany tym, co zobaczy�. Kiedy� musia�a to by� g�adka nawierzchnia, lecz czas i rozprzestrzeniaj�ca si� stopniowo bujna ro�linno��, w po��czeniu z brakiem jakiegokolwiek ruchu, zrobi�y swoje. Jak okiem si�gn��, wierzchnia warstwa by�a sp�kana i porad-lona przez rozpe�zaj�ce si� w poszukiwaniu wody korzenie. W przesz�o�ci ludzie poruszali si� t�dy zamkni�ci w specjalnych maszynach. Fors wiedzia� o tym, bo ogl�da� kiedy� ksi��k� z obrazkami, przedstawiaj�cymi takie urz�dzenia. Niestety, ich produkcja by�a teraz niemo�liwa. Co prawda, mieszka�com Eyrie po wielu wysi�kach uda�o si� wydoby� sporo danych, dotycz�cych samochod�w, jednak okaza�o si�, �e do ich wytworzenia potrzeba mn�stwo nieosi�galnych materia��w i z pomys�u budowy trzeba by�o zrezygnowa�. Pozosta�y stare ksi��ki z obrazkami.
Lurze droga nie podoba�a si�. Nieufnie tr�ci�a �ap� oderwany kawa�ek nawierzchni, obw�cha�a, po czym wr�ci�a na pobocze. Fors jednak �mia�o wst�pi� na drog� przodk�w, cho� �atwiej by�oby i�� przez las. Czu�, jak z ka�dym krokiem wzbiera w nim poczucie pot�gi i si�y. Pod sk�r� but�w mia� dzie�o m�drzejszych i pot�niejszych od siebie, a przecie� byli jedn� ras�. Wsp�lnota ta dodawa�a otuchy, zobowi�zuj�c r�wnocze�nie do odzyskania zaginionej wielko�ci.
- Ho, Lura!
S�ysz�c triumfalny okrzyk, kot przystan��, zwracaj�c ku niemu ciemnobr�zow� g�ow�, po czym miaukn�� �a�o�nie, jakby daj�c do zrozumienia, �e uwa�a wypraw� w tak nieprzyjemny dzie� za jakie� nieporozumienie.
Lura by�a naprawd� pi�kna. Samopoczucie Forsa poprawia�o si�, ilekro� na ni� spogl�da�. Od chwili, gdy rozsta� si� ze schodz�c� z g�r �cie�k�, poczu� si� naprawd� wolny i po raz pierwszy w �yciu nie martwi� go kolor w�os�w, ani te� my�l, �e jest gorszy od innych cz�onk�w Klanu. Pami�ta� wszystkie nauki ojca, a w ko�ysz�cym si� na ramieniu worku ukry� najwi�kszy jego sekret. Mia� w�asnor�cznie zrobiony �uk, tak mocny, �e �aden z jego r�wie�nik�w nie by� w stanie go napi��. Miecz by� ostry i wywa�ony tak, �e pasowa� tylko do jego d�oni. Przed nim le�a� rozleg�y �wiat R�wnin, a u boku mia� wymarzonego towarzysza podr�y.
Lura bez reszty poch�oni�ta by�a lizaniem mokrego futra, lecz w pewnym momencie Fors uchwyci� w jej wzroku b�ysk emocji, czy mo�e my�li. Nikt w Eyrie nie zdawa� sobie nawet sprawy z tego, w jakim stopniu wielkie koty potrafi�y porozumiewa� si� z lud�mi, kt�rych uzna�y godnych swego towarzystwa. Kiedy� rol� towarzysza cz�owieka spe�nia� pies - Fors czyta� o tym - lecz choroba popromienna okaza�a si� tu zab�jcza i gatunek ten zgin�� w Eyrie na zawsze.
To samo promieniowanie zmieni�o ras� kot�w. Ma�e zwierz�ta domowe, obdarzone ogromn� niezale�no�ci�, zacz�y wydawa� na �wiat wi�kszych, silniejszych potomk�w o bystrym umy�le. Krzy�uj�c si� z dzikimi kotami ze ska�onych R�wnin, wyda�y na �wiat nieznan� przedtem mutacj�. O nogi Forsa ociera�o si� stworzenie wielko�ci pumy z czas�w przed wybuchem. Mia�o ciemnokremowe, g�ste futro przechodz�ce na g�owie, �apach i ogonie w kolor czekolady - barwy odziedziczone po Siamese, pierwszym kocie przywiezionym kiedy� w g�ry przez �on� jednego z badaczy. Oczy mia�y odcie� prawdziwego klejnotu, skrz�c si� g��bokim, wpadaj�cym w szafir b��kitem. Pod tym z pozoru niegro�nym wygl�dem, kry� si� jednak doskona�y my�liwy, uzbrojony w ostre, zakrzywione pazury i mocne k�y.
W�a�nie odezwa� si� w niej instynkt �owcy, gdy� przystan�a obok p�achetka wilgotnej ziemi, gdzie racice jelenia pozostawi�y wyra�ny g��boki �lad. Trop by� �wie�y. Badaj�c go. Fors widzia� okruchy gleby, odrywaj�ce si� od kraw�dzi i opadaj�ce na dno odcisk�w. Rzecz by�a godna zastanowienia. Przyda�oby si� powi�kszy� zapasy �ywno�ci, a mi�so jelenia by�o wy�mienite. Nie musia� tego m�wi� Lurze, zna�a ju� jego decyzj� i natychmiast podj�a trop. Ruszy� za ni� bezszelestnie krokiem, jakiego nauczy� si� tak dawno, �e w pami�ci nie pozosta�o najmniejsze wspomnienie pobieranych w lesie lekcji. �lady bieg�y prostopadle do starej drogi, przecinaj�c postrz�pion� �cian�, pod kt�r� pi�trzy� si� stos zaro�ni�tej zielskiem ziemi, ze stercz�cymi tu i �wdzie kawa�kami cegie�. �ciekaj�ca z ga��zi i li�ci woda zmoczy�a go, przylepiaj�c sk�rznie do n�g i sp�ywaj�c do but�w.
W miar� biegu Fors by� coraz bardziej zdumiony. Tropy m�wi�y wyra�nie, �e zwierz� ogarn�o �miertelne przera�enie, lecz cho� wyt�a� wzrok, nigdzie nie m�g� dostrzec �lad�w prze�ladowcy. Nie czu� jednak l�ku. Nigdy przecie� nie spotka� istoty �ywej, cz�owieka czy zwierz�cia, kt�ra opar�aby si� jego kutym stal� strza�om ani te� nie zawaha� si�, staj�c naprzeciw niej z kr�tkim mieczem w r�ku. Mi�dzy lud�mi z g�r a nieustannie w�druj�cymi mieszka�cami R�wnin panowa� rozejm. Gwia�dzistym cz�sto zdarza�o si� zamieszka� na jaki� czas w sk�rzanych namiotach koczownik�w i wymienia� wiadomo�ci z tymi wiecznymi pielgrzymami. Nawet jego ojciec wzi�� sobie spo�r�d nich �on�. Wszyscy natomiast prowadzili bezpardonow� walk� z kryj�cymi si� w ruinach miast Bestiami. Stworzenia te nigdy nie oddala�y si� jednak od swych ciemnych, cuchn�cych nor w rozbitych budynkach i spotkania z nimi na otwartej przestrzeni mo�na by�o si� nie obawia�. Dlatego te� z beztrosk� pod��a� za Lur�.
Trop urwa� si� nagle na brzegu ma�ego jaru. Dziesi�� st�p ni�ej, wezbrana deszczem woda strumienia pieni�a si� wok� zielonych, omsza�ych ska�. Rozci�gni�ta wzd�u� kraw�dzi parowu Lura przypad�a do ziemi, gotuj�c si� do skoku. Fors cofn�� si� za krzak i przykl�kn��. Wiedzia�, �e w tym zaj�ciu lepiej by�o jej nie przeszkadza�.
Gdy dostrzeg� nerwowe dr�enie koniuszka br�zowego ogona, spojrza� na p�aski bok kota, oczekuj�c na kr�tki dreszcz - sygna� do ataku... Zamiast tego, ogon nagle zje�y� si�, a barki przygarbi�y, jakby kto� na�o�y� cugle na napi�te ju� do skoku mi�nie. Do Forsa dociera�y odczuwalne przez Lur� uczucia zmieszania, wstr�tu, a wreszcie - strach...
Nieraz udowodni�, �e mia� najlepsze w Eyrie oczy, lecz wszystko, co zauwa�y�, to poruszenie zaro�li w g�rze strumienia, jakby co� si� przez nie przepycha�o. D�wi�k wody t�umi� wszelkie odg�osy i cho� wyt�a� wzrok, nie dostrzeg� niczego wi�cej. Przyczyna niepokoju zwierz�cia znikn�a.
Lura po�o�y�a uszy po sobie, a jej oczy zmieni�y si� w dwie p�on�ce z�o�ci� szparki. Pod t� mask� jednak Fors uchwyci� inne uczucie - czaj�cy si�, paniczny l�k. Wielki kot prze�y� co� niezwyk�ego, nale�a�o wi�c zachowa� ostro�no��. Podniecony wychyli� si� poza kraw�d� parowu. Cho� nieznane stworzenie odesz�o, postanowi� zbada� �lady, jakie mog�o po sobie pozostawi�.
Zielone g�azy na brzegu by�y g�adkie i �liskie, tak �e dwukrotnie musia� chwyta� si� zaro�li, aby nie wpa�� do wody. Pe�zaj�c, pokona� ostatni odcinek drogi i oto znalaz� si� na skraju poruszaj�cych si� przed chwil� zaro�li. Przed nim, wype�niaj�c gliniaste zag��bienie, czerwieni�a spora ka�u�a. Ciecz by�a g�sta, lecz deszcz zaczyna� ju� j� rozmywa�. Podni�s� do ust ociekaj�cy czerwieni� palec. Krew. Prawdopodobnie �ciganego przez nich jelenia.
Tu� obok widnia� trop pozostawiony przez tajemniczego my�liwego. �lad odci�ni�ty by� g��boko w mokrej glinie, jakby co� balansowa�o przez chwil� pod ci�arem zdobyczy. By�o zbyt widno, aby m�g� mie� k�opoty z jego odczytaniem. Zna� go przecie� dobrze. To, co ogl�da�, by�o odbiciem bosej, ludzkiej stopy.
Nie m�g� to by� nikt z Eyrie, ani z R�wnin. Stopa by�a w�ska i mia�a sta�� szeroko�� od pi�ty do palc�w, jakby jej posiadacz by� p�askostopy. Palce mia�y cienkie ko�ci i by�y bardzo d�ugie. W ich przed�u�eniu le�a�y bruzdy - �lady nie paznokci, ale czego�, co musia�o by� prawdziwymi pazurami. Fors poczu�, jak je�� mu si� w�osy. To by�o niezdrowe- takie s�owo przysz�o mu na my�l, gdy wpatrywa� si� w odcisk. By� zadowolony, �e nie zobaczy� tamtej istoty, cho� w g��bi duszy wstydzi� si� tego uczucia.
Nadesz�a Lura. �apczywie rzuci�a si� na krew, ch�epcz�c j� z g�o�nym mlaskaniem. Dopiero po chwili zbli�y�a si� do odkrytego tropu i natychmiast zareagowa�a z gwa�towno�ci�, kt�ra zdumia�a Forsa. Stulone uszy p�asko przylgn�y do g�owy, a spomi�dzy wykrzywionych, drgaj�cych nerwowo warg, wydoby�o si� ciche, pe�ne nienawi�ci warczenie. Fors b�yskawicznie napi�� �uk, niespokojnie wypatruj�c celu. Po raz pierwszy tego dnia ogarn�� go ch��d. Trz�s� si� ca�y, stoj�c w strugach deszczu, spi�ty, gotowy do odparcia ataku. Nic si� jednak nie wydarzy�o.
Zachowuj�c ostro�no��, wdrapali si� na poprzednie miejsce. Lura nie zdradza�a ochoty na po�cig za nieznanym my�liwym i Fors nie pr�bowa� nawet jej do tego nam�wi�. Otaczaj�cy ich dziki �wiat by� domem Lury i �ycie obojga zale�a�o od instynktu wielkiego kota. Je�li nie mia�a ochoty nadstawia� sk�ry w pogoni, nale�a�o zaakceptowa� jej wyb�r.
Wr�cili na drog�. Teraz jednak Fors wykorzysta� ca�y sw�j kunszt, aby zatrze� pozostawione �lady - przezorno�� podejmowana zazwyczaj tylko w pobli�u zniszczonych miast, gdzie na ka�dym kroku czai�a si� jeszcze �mier�, gotowa poch�on�� nieostro�ne ofiary. Przesta�o pada�, lecz niebo w dalszym ci�gu przes�ania�a gruba warstwa nisko wisz�cych chmur.
Oko�o po�udnia ustrzeli� t�ustego ptaka, wyp�oszonego przez Lur� z g�stych zaro�li. Przystan�li wi�c na popas i posilili si�, dziel�c sprawiedliwie surowe mi�so kuraka.
Zapad� wczesny, szary od k��bi�cych si� chmur zmierzch, gdy osi�gn�li wzg�rze g�ruj�ce nad przyleg�� do drogi, wymar�� osad�.



Rozdzia� 2
Spotkania z przesz�o�ci�


Nawet w czasach przed Wybuchem, gdy t�tni�o tu �ycie, miejscowo�� nie by�a ani du�a, ani �adna. Dla Forsa jednak, kt�ry dotychczas widzia� jedynie zabudowania Ey�e, wydawa�a si� czym� zdumiewaj�cym, a nawet troch� strasznym. Wok� siebie mia� niepodzielnie panuj�c� dzik� ro�linno��, kt�rej korzenie, stale krusz�ce mury, zamienia�y domy w pokryte grubym ko�uchem zieleni, bez�adne sterty gruzu. Wznosz�cy si� na brzegu przecinaj�cej osad� rzeki wa�, stanowi� jedyn� pozosta�o�� po istniej�cym dawniej mo�cie.
Fors nie spieszy� si� z zej�ciem. Przysiad� na kamieniu, patrzy� i zastanawia� si�. By�o bowiem co� odpychaj�cego w widocznej w dole dzikiej gmatwaninie. Nad obejmuj�c� ruiny nieck� wieczorny wiatr rozsnuwa� przykry zapach nawi�g�ej zgnilizny. Zbyt d�ugo miejscem tym w�ada�y wiatry, burze i dzikie zwierz�ta.
Na poboczu drogi dostrzeg� stert� zardzewia�ego metalu. Domy�li� si�, �e by�y to pozosta�o�ci samochodu, maszyny, jakiej ludzie u�ywali kiedy� do transportu. Musia� by� ju� w�wczas stary, gdy� przed samym Wybuchem powszechnie u�ywano innego typu, zasilanego silnikiem atomowym. Gwia�dzistym czasami udawa�o si� napotka� niemal nienaruszone egzemplarze takich pojazd�w. Wymin�� wrak i trzymaj�c si� przetartej drogi zacz�� schodzi� w stron� osiedla. Lura sz�a obok z wysoko podniesion� g�ow�. Szeroko rozwarte nozdrza co chwila �owi�y niesione wiatrem zapachy. Weszli w kipi�ce �yciem zaro�la. Z wysokiej trawy poderwa�a si� do lotu przepi�rka. Gdzie� z boku skrzekliwie odezwa� si� ba�ant. Na ciemnym tle zieleni po�yskiwa�y czyst� biel� kr�licze ogonki. W pl�taninie ga��zi kry�y si� zbrojne w zakrzywione kolce kwiaty, tworz�c razem z obejmuj�cym wszystko niezliczonymi p�tlami dzikim winem zapor� nie do przebycia. Niespodziewanie przez chmury przedar� si� promie� zachodz�cego s�o�ca, zalewaj�c purpur� mroczny krajobraz. Jakby na dany sygna�, z trawy odezwa�y si� owady. Burza sko�czy�a si�.
Wydostali si� na otwart� przestrze�, ze wszystkich stron ograniczon� ruinami budynk�w. Us�yszeli odg�os ciekn�cej wody, wi�c Fors, orientuj�c si� wed�ug d�wi�ku, zacz�� torowa� przej�cie w�r�d bujnej ro�linno�ci i po nied�ugim czasie stan�li nad wykonanym ludzk� r�k� zbiornikiem, do kt�rego cienkim strumykiem sp�ywa�a woda. Wiedzia�, �e na R�wninach wod� nale�a�o traktowa� ostro�nie. Jednak czysta, ch�odna struga kusi�a, zw�aszcza, gdy pomy�la� o zat�ch�ej cieczy, ca�y dzie� bulgocz�cej w wisz�cej u pasa manierce. Lura nie waha�a si�, ch�epcz�c beztrosko i potrz�saj�c od czasu do czasu g�ow�, aby str�ci� zbieraj�ce si� na ko�cach w�s�w krople. Widz�c to, zanurzy� w ko�cu d�o� i ugasi� pragnienie. �r�de�ko le�a�o u podn�a dziwacznego skupiska ska�, kt�re by� mo�e u�o�ono kiedy�, aby udawa�y jaskini�. Wewn�trz znalaz� grub� warstw� naniesionych wiatrem suchych li�ci. Niedawna burza nie zmoczy�a ich, wi�c mogli si� tu schroni�. Miejsce wydawa�o si� bezpieczne. Oczywi�cie nigdy nie nale�a�o spa� w starych domach. Wielu ludzi przyp�aci�o �yciem sw� nieostro�no��. Tutaj jednak kto� ju� mieszka� przed nimi - w�r�d listowia biela�y ko�ci �wiadcz�ce o dzia�alno�ci czworono�nego �owcy.
Fors oczy�ci� jaskini� i wyszed� na poszukiwanie drewna na opa�. By�o mokro, ale w za�amaniach ska� odkry� sporo suchych ga��zi, dzi�ki czemu szybko zgromadzi� kilka nar�czy chrustu. Na otwartych R�wninach ogie� m�g� by� zar�wno przyjacielem, jak i wrogiem. Beztrosko rozniecone na stepie ognisko mog�o rozp�ta� ocean p�omieni, kt�re rozszerzaj�c si� na wiele mil, poch�ania�y wszystko na swojej drodze. Cz�sto zdarza�o si�, �e wrogie plemiona wypadek taki natychmiast uznawa�y za zdrad�. Dlatego te� Forsa ogarn�o wahanie, gdy z krzesiwem i hubk� w d�oniach pochyli� si� nad ma�ym stosem drewna. Przecie� by� jeszcze tajemniczy my�liwy i je�li czai� si� teraz w labiryncie osady...
Oboje z Lur� byli jednak przemoczeni i zzi�bni�ci, a nocleg w ch�odzie by� najlepsz� okazj�, by si� przezi�bi�. Poza tym, cho� m�g� co prawda w razie potrzeby �ywi� si� surowym mi�sem, to pieczyste smakowa�o mu o wiele lepiej. Ostatni argument przewa�y�, lecz nawet wtedy gdy pojawi� si� nik�y p�omyk, trwa� przez chwil� przyczajony, gotowy rozrzuci� p�on�ce g�ownie. Uspokoi� si� na widok podchodz�cego do ognia kota. Wiedzia�, �e Lura nie zachowywa�aby si� tak beztrosko, gdyby grozi�o im jakie� niebezpiecze�stwo. Mia�a przecie� bez por�wnania lepszy wzrok i w�ch.
P�niej, zamieraj�c w bezruchu przy �r�de�ku, ustrzeli� trzy kr�liki. Dwa z nich otrzyma�a Lura, trzeciego oprawi� i upiek� dla siebie. Zachodz�ce s�o�ce by�o czerwone i wszystkie oznaki wr�y�y dobr� pogod� na nadchodz�cy dzie�. Poliza� palce, sp�uka� je wod�, po czym wytar� p�kiem trawy. Nast�pnie, po raz pierwszy w tym dniu, otworzy� skradziony przed �witem worek. Zna� jego zawarto��, poczu� jednak wzruszenie na widok wi�zki starych, kruchych papier�w, zape�nionych starannie od g�ry do dom ma�ym, r�wnym pismem ojca. To ju� tyle lat... Ucieszony, zanuci� cicho, gdy dostrzeg� strz�pek bezcennej wed�ug Langdona mapy - mia�a ona przedstawia� le��ce gdzie� na p�nocy miasto, bezpieczne i wystarczaj�co du�e, aby przynie�� Eyrie bogaty �up.
Nie�atwo by�o odczyta� tajne pismo ojca. Sporz�dzone zosta�o na w�asny u�ytek i Fors m�g� tylko domy�la� si� znaczenia takich wskaz�wek jak, "zakr�t rzeki na zach�d od nieu�ytk�w", "na p�nocny wsch�d od du�ego lasu" i ca�ej reszty. Up�ywaj�cy czas star� lub pozmienia� oznaczenia, tak, �e pos�uguj�c si� star� map�, mimo wyt�onej uwagi, mo�na by�o zej�� z trasy. Pochylony nad skrawkiem, kt�ry przyczyni� si� do �mierci ojca, zacz�� u�wiadamia� sobie ogrom stoj�cego przed nim zadania. Nie zna� nawet wszystkich szlak�w, jakie w ci�gu d�ugich lat utorowali Gwia�dzi�ci, co najwy�ej s�ysza� o niekt�rych. A je�li si� zgubi...
Zacisn�� palce na cennym zawini�tku. Zej�� ze szlaku. Przepa�� na R�wninach.
Poczu� dotyk mi�kkiego futra. Okr�g�a g�owa tr�ci�a go w �ebra. Lura uchwyci�a nag�e uk�ucie strachu i na sw�j spos�b stara�a si� temu zaradzi�. Fors powoli odetchn��. Wilgotne powietrze nizin pozbawione by�o ostrego aromatu g�rskiego oowietrza. By� wolny i by� cz�owiekiem. Powr�t do Eyrie oznacza�by przyznanie si� do pora�ki. C�, je�li zgubi si� w�r�d stepu? Czeka� na niego rozleg�y kraj. M�g� przecie� i��, a� do chwili, gdy dotrze do s�onej wody. le��cej zgodnie z ustnym przekazem tradycji na skraju �wiata. Ca�a ta kraina czeka�a na zbadanie.
Si�gn�� w g��b trzymanego na kolanach worka. Opr�cz notatek i strz�pka mapy, tak jak si� spodziewa�, znalaz� kompas, ma�e drewniane pude�ko o��wk�w, paczk� banda�a i ma�� na rany, dwa ma�e skalpele i topornie sporz�dzony notatnik - dziennik Gwia�dzistego. Ku swemu wielkiemu rozczarowaniu przekona� si�, �e jego stronice zape�nia�y g��wnie odleg�o�ci. Pod wp�ywem nag�ego impulsu, na jednej z czystych kartek umie�ci� opis swojej dotychczasowej podro�y i narysowa� dziwny odcisk stopy. Gdy sko�czy�, zapakowa� wszystko ponownie.
Lura rozci�gn�a si� na pos�aniu z li�ci. Fors po�o�y� si� przy niej, przykrywaj�c kocem. Dochodzi�a p�noc. Poprawi� p�on�ce ga��zie, tak, aby stercz�ce na zewn�trz ko�ce mog�y by� poch�oni�te przez ogie�. Kot zaj�� si� czyszczeniem �ap, wgryzaj�c si� starannie w przestrzenie mi�dzy pazurami. Towarzysz�ce temu mi�kkie mruczenie dzia�a�o usypiaj�co. Czu�, jak zaczynaj� ci��y� mu powieki. Otoczy� Lur� ramieniem i w odpowiedzi zosta� natychmiast polizany. Szorstki dotyk j�zyka by� ostatni� rzecz�, jak� uda�o mu si� zapami�ta�.
Rano obudzi� ich piskliwy krzyk ptak�w. Ca�e stado wirowa�o w pobli�u, g�o�no wyra�aj�c swe niezadowolenie z obecno�ci w�drowc�w. Fors przetar� oczy i troch� nieprzytomnie spojrza� na szary �wiat wok�.
Przy wej�ciu do jaskini, nie zwracaj�c najmniejszej uwagi na rozwrzesz-czonych natr�t�w, siedzia�a Lura. Ziewa�a i patrzy�a na niego z wyra�n� niecierpliwo�ci�. Podni�s� si� z le�a i chc�c wyk�pa� si� w sadzawce, �ci�gn�� wilgotn� odzie�. By�o zimno, wi�c wkr�tce zacz�� dr�e�, co widz�c Lura odsun�a si� na bezpieczn� odleg�o��. Zniecierpliwione ptaki zbi�y si� w czarn� chmur� i znikn�y w�r�d ska�. Fors ubra� si�, sznuruj�c dok�adnie pozbawiony r�kaw�w kaftan i starannie zapinaj�c buty i pas.
Do�wiadczony badacz nie traci�by czasu na ogl�danie pozosta�o�ci miasta. Ju� dawno cokolwiek cennego mog�o si� tu znajdowa�, zosta�o z�upione lub samo uleg�o zniszczeniu. By�o to jednak pierwsze miasto Forsa, dlatego te� nie m�g� odej�� bez, cho�by powierzchownych, ogl�dzin. Obszed� w ko�o niewielki plac. Tylko jeden budynek ocala� na tyle, �e mo�na by�o wej�� do �rodka. Kamienne �ciany znikn�y pod bujnie rosn�cym bluszczem i mchem, a okna czernia�y pustymi, pozbawionymi szyb otworami. Powoli zbli�a� si� do poros�ych wysok� traw� schod�w, prowadz�cych ku szerokim drzwiom wej�ciowym. Pod nogami szele�ci�y usch�e li�cie, a po chwili wyp�oszone stado konik�w polnych, kt�re rozprys�y si� na wszystkie strony. W drzwiach Lura tr�ci�a �ap� jaki� przedmiot, kt�ry poturla� si� w g��b zakurzonego wn�trza. Po kilku krokach Fors przystan�� przy zawieszonej w przedsionku tablicy. Mimowolnie palce dotkn�y wy��obienia liter.
- Narodowy Bank w Glentown.
Przeczyta� g�o�no napis, a s�owa powr�ci�y echem, odbijaj�c si� od stoj�cego pod �cian� pustej hali rz�du budek.
- Narodowy Bank - powt�rzy�.
Co to jest bank? Domy�la� si� niejasno, �e by� to rodzaj sk�adu. Wymar�e miasto zapewne nazywa�o si� Glentown.
Lura ponownie dopad�a swojej okr�g�ej zabawki, biegaj�c za ni� po sp�kanej posadzce. W pewnym momencie kula uderzy�a w podstaw� znajduj�cej si� najbli�ej Forsa budki i zatrzyma�a si�. Z na wp� rozbitej czaszki patrzy�y oskar�ycielsko okr�g�e oczodo�y. Schyli� si� i podni�s� pusty czerep, po czym po�o�y� go na pokrytej grub� warstw� kurzu kamiennej p�ce. Przypadkowo poruszone, zebrane w stos monety rozsypa�y si� we wszystkich kierunkach, wiruj�c i podskakuj�c z weso�ym, metalicznym brz�kiem.
Pomieszczenie by�o tego pe�ne. Po�yskuj�ce kr��ki zalega�y rz�dy ci�gn�cych si� z ty�u boks�w p�ek. Zaczerpn�� gar�� i cisn�� na pod�og�, ciekaw zachowania Lury. Monety by�y bezu�yteczne i nie mia�y �adnej warto�ci. Kawa�ek dobrej, nierdzewnej stali, stanowi� cenny, godny zabrania nabytek. To by�y tylko �mieci. Panuj�ce wok� ciemno�ci zacz�y go denerwowa� i cho� pr�bowa� my�le� o r�nych rzeczach, to nie m�g� pozby� si� wra�enia, �e czuje na sobie czyj� wzrok. Pomy�la� o le��cej na p�ce czaszce, zawo�a� Lur� i skierowa� si� ku wyj�ciu.
Na zewn�trz wszystko przesi�kni�te by�o wilgoci�. W powietrzu unosi� si� lekki zapach dawnego rozk�adu, zmieszany ze �wie�� woni� butwiej�cego drewna i ro�lin. Ze zmarszczonym nosem ruszy� w kierunku rzeki, pokonuj�c zalegaj�ce ulic� sterty gruzu. Je�li chcia� podr�owa� prosto do zaznaczonego na mapie ojca celu, musia� w jaki� spos�b pokona� rzek�. Sam nie mia�by k�opotu z przep�yni�ciem ciemnobr�zowej od unosz�cej si� zawiesiny, wezbranej po niedawnej burzy wody, jednak Lura nigdy nie da�aby si� sk�oni� do k�pieli. Pozostawienie kota na brzegu r�wnie� nie wchodzi�o w rachub�. Fors ruszy� wzd�u� wody w kierunku wschodnim. Tratwa wyda�a mu si� najlepszym rozwi�zaniem. Musia�by jednak opu�ci� ruiny, zanim zdo�a znale�� odpowiedni� ilo�� drewna, poza tym dra�ni�a go strata czasu.
Dzie� by� pogodny; s�o�ce pi�o si� ku g�rze, rzucaj�c na wod� �wietlne plamki. Odwracaj�c g�ow�, nadal m�g� zobaczy� wzniesienia pog�rza, a za nimi spowite b��kitn� mgie�k� g�ry, kt�re opu�ci� przed dob�. Cho� widok by� pi�kny, obejrza� si� tylko raz, ca�� uwag� skupiaj�c na rzece.
P�-godziny p�niej dokona� odkrycia, kt�re zaoszcz�dzi�o mu d�ugiej, morderczej pracy. Na ostrym zakr�cie wysoka, wiosenna woda wyp�uka�a w skarpie w�skie zag��bienie, zape�niaj�c je nast�pnie naniesionym drzewem. By�y tu wielkie k�ody jak i delikatne, wyblak�e na s�o�cu ga��zki, p�kaj�ce pod naciskiem palca. Rola Forsa ogranicza�a si� do wydobycia i wyboru odpowiednich kawa�k�w.
Przed po�udniem tratwa by�a gotowa. Z pewno�ci� prymitywna i nie nadaj�ca si� do d�u�szych podr�y, zapewnia�a jednak w miar� bezpieczn� przepraw�. Lura nie kry�a, �e zdawanie si� na tak niepewny �rodek podr�y uwa�a za przejaw g�upoty, lecz gdy Fors nie chcia� pozosta� na bezpiecznym brzegu, wesz�a na pok�ad, ostro�nie stawiaj�c �apy, zanim przenios�a na nie ci�ar cia�a. Dok�adnie na �rodku tratwy przysiad�a jednak i zamar�a, nie skar��c si� d�u�ej, w pe�nym napi�cia oczekiwaniu. Nie potrafi�a powstrzyma� niepewnego fukni�cia na widok Forsa, mocno napieraj�cego na dr�g i odpychaj�cego platform� na g��bok� wod�.
Dziwny pojazd przejawia� tendencj� do obracania si� wok� w�asnej osi, nale�a�o wi�c temu przeciwdzia�a�. W pewnym momencie dr�g uwi�z� w mulistym brzegu, niemal wrzucaj�c Forsa do rzeki. Gdy jednak obola�ym ramieniem star� zalewaj�cy oczy i parz�cy usta s�ony pot i spojrza� przed siebie, przekona� si�, �e znosz�cy ich w d� rzeki pr�d r�wnocze�nie popycha� tratw� w stron� drugiego brzegu. Na ten widok ze wzmo�on� energi� zacisn�� d�onie na wypolerowanej przez wiatr i s�o�ce �erdzi.
Odbijaj�ce si� od wody promienie s�oneczne ogrzewa�y dodatkowo, jakby nie dosy� by�o potok�w �aru lej�cego si� z nieba. Zrobi�o si� gor�co i poczuli silne pragnienie. Lura zacz�a cicho miaucze�. W miar� up�ywaj�cego czasu oswoi�a si� jednak z nowym sposobem podr�owania na tyle, �e mog�a z zaciekawieniem ogl�da� ryby atakuj�ce unosz�ce si� na powierzchni owady. W pewnej chwili min�li skupisko po�amanych, butwiej�cych desek. Musia�a to by� pozosta�o�� dawnej �odzi. Dwukrotnie przemkn�li pomi�dzy wystaj�cymi z wody szcz�tkami filar�w nie istniej�cego mostu. Przed Wybuchem teren ten by� g�sto zaludniony. Fors usi�owa� wyobrazi� sobie �wiat t�tni�cy �yciem miast, z drogami pe�nymi samochod�w i ko�ysz�cymi si� na wodzie szybkimi �odziami. Poniewa� pr�d unosi� ich w po��danym kierunku, nie nale�a�o mu zbytnio na szybkim dotarciu do przeciwleg�ego brzegu. Gdy jednak fragment po�piesznie kleconej tratwy oderwa� si� i rozpocz�� samodzielny �ywot, poj��, i� taka beztroska grozi powa�nym niebezpiecze�stwem. Mocniej nacisn�� na dr�g, aby wyrwa� si� z obj�� nurtu i osi�gn�� upragniony brzeg. Jak na z�o�� p�yn�li w�a�nie wzd�u� wysokiej, stromej skarpy, uniemo�liwiaj�cej podj�cie pr�by zatrzymania si�. Zaniepokojony Fors wypatrywa� zatoczki lub piaszczystej mielizny, zapewniaj�cej bezpieczne l�dowanie.
Ucieszy� si�, gdy po jakim� czasie dostrzeg� utworzone przez obsuni�ty grunt p�ytkie wci�cie brzegu. Z oderwanego p�ata ziemi stercza�y uko�nie dwa drzewa, przegradzaj�c cz�ciowo koryto. Po op�aconym p�che�ami na d�oniach i b�lem plec�w wysi�ku, uda�o mu si� skierowa� tratw� na ga��zie. Pod wp�ywem uderzenia platforma zako�ysa�a si�, podpory jednak wytrzyma�y i wszystko znieruchomia�o. Lura nie czeka�a. Jednym pot�nym susem znalaz�a si� na solidnym pod�o�u grubego pnia. Fors schwyci� torb� i natychmiast uda� si� w jej �lady. Po�piech by� jak najbardziej wskazany, gdy� tratwa rozpad�a si� na kilka cz�ci, kt�re silny pr�d porwa� i bez�adnie wiruj�ce, uni�s� w dal.
Po kr�tkiej, lecz m�cz�cej, wspinaczce w rozmi�k�ej na deszczu, t�ustej glinie brzegu, ponownie znale�li si� na otwartym stepie. W wysokiej trawie rozrzucone by�y rozleg�e, ciemne plamy zakurzonych zaro�li. By� to g�szcz m�odych drzewek, powoli zarastaj�cych bruzdy dawno nie oranych p�l. Na tych ziemiach dzika przyroda nie zwyci�y�a jeszcze ca�kowicie, gdy� stulecia upraw, �w odwieczny cykl siew�w i zbior�w, pozostawi�y swe g��bokie pi�tno, staj�c na drodze si� natury.
Lura przypomnia�a o sobie kr�tkim mrukni�ciem, wyra�nie daj�c do zrozumienia, �e od ostatniego posi�ku min�o bardzo du�o czasu i najwy�sza pora pomy�le� o jedzeniu. Nie czekaj�c na pozwolenie, ruszy�a w poprzek rysuj�cego si� niewyra�n� lini� starego pola. Poruszy�a si� z wrodzon� gracj�, a z napi�cia drgaj�cych pod futrem mi�ni cia�a mo�na by�o wyczyta� cel podchod�w. Spod �ap umyka�y jej kuropatwy, wok� roi�o si� od kr�lik�w. Gardzi�a jednak tak skromn� zdobycz� i skrada�a si� dalej, z Forsem pozostaj�cym o p� pola w tyle, w kierunku wzg�rka zwie�czonego g�st� k�p� drzew.
W po�owie stoku przystan�a, koniuszek ogona zacz�� dr�e� z podniecenia a z pomi�dzy z�b�w raz po raz wysuwa� si� czubek r�owego j�zyka. Po chwili przypad�a do ziemi i ukryta w wysokiej trawie bezszelestnie, ze zdumiewaj�c� lekko�ci�, pe�za�a ku czerniej�cym na tle nieba, roz�o�ystym drzewom. Fors odskoczy� w bok i ukry� si� za najbli�szym pniem. By�y to �owy Lury i nie nale�a�o jej przeszkadza�.
Popatrzy� na faluj�ce wok� trawy. Przewa�a�y r�ne gatunki zdzicza�ych zb�, jeszcze nie dojrza�ych z formuj�cymi si� na szczytach �odyg niewielkimi k�osami. Po b��kitnym niebie leniwie sun�y bia�e ob�oczki i tylko le��ca u jego st�p ga���, u�amana przez wczorajsz� wichur�, �wiadczy�a o niedawno zako�czonej burzy.
Z zadumy podobnej do p�snu wyrwa� go chrapliwy ryk, a tu� po nim rozleg�o si� g�o�ne kwilenie - bojowy okrzyk Lury. Z �ukiem w d�oni. Fors zacz�� biec w g�r� zbocza, kieruj�c si� w stron� zgie�ku. Nawyk my�liwego nakazywa� jednak ostro�no��, stara� si� wi�c pozosta� niewidoczny, o ile pozwala�o na to ukszta�towanie terenu. Dzi�ki temu uda�o mu si� umkn�� wkroczenia w sam �rodek zaci�tej walki.
Tym razem zdobycz by�a naprawd� du�a. Widzia� sylwetk� kota, pochylon� nad rozci�gni�tym na ziemi czerwono-br�zowym cia�em jakiego� zwierz�cia. Z boku niezgrabnymi susami p�dzi�o ku nim ogromne stworzenie. Zauwa�y� g�r� �wiate� na b�yszcz�cym futrze, gdy Lura odskoczy�a, w ostatniej chwili unikaj�c w�ciek�ej szar�y. Dzika krowa! A Lura zabi�a jej cielaka.
Gdy tylko to poj��, natychmiast wystrzeli�. Strza�a wbi�a si� g��boko w bok krowy, wywo�uj�c przeci�g�y ryk. Zwierz� przystan�o, wodz�c doko�a m�tnym wzrokiem i potrz�saj�c zbrojnym w pot�ne rogi �bem. Po chwili ruszy�o chwiejnym krokiem w stron� cielaka. Z szeroko rozwartych nozdrzy buchn�a szkar�atna piana. Krowa pad�a na kolana, po czym powoli przewr�ci�a si� na bok i znieruchomia�a. Z g�stej k�py wysokiej trawy wy�oni� si� okr�g�y �eb Lury, kt�ra szybko oceniwszy sytuacj�, powr�ci�a do swej ofiary. Fors porzuci� swe ukrycie w�r�d drzew i zbli�y� si� do le��cego zwierz�cia. Najch�tniej powt�rzy�by pomruk Lury. Strza�a uderzy�a dok�adnie tam, gdzie chcia� j� pos�a�.
�al by�o marnowa� tyle mi�sa. Mo�na by nim by�o wy�ywi� trzy rodziny w Eyrie w przeci�gu tygodnia. Tr�ci� krow� butem i z oci�ganiem zabra� si� za dzielenie cielska.
M�g� oczywi�cie pr�bowa� wysuszy� zdobycz, lecz nie by� pewien, czy mu si� to uda, a poza tym i tak nie potrafi�by zabra� wszystkiego ze sob�. Zadowoli� si� wi�c przygotowaniem zapas�w na kilka najbli�szych dni, podczas gdy Lura po sutym posi�ku uci�a sobie drzemk�, budz�c si� od czasu do czasu, aby odp�dzi� obsiadaj�ce j� dokuczliwe muchy.
Roz�o�yli si� noclegiem o dwa pola dalej, w za�omie starej �ciany. Miejsce by�o bezpieczne, gdy� otaczaj�ce ich zwaliska kamieni w razie potrzeby dawa�y schronienie i zapewnia�y skuteczn� obron�. Mimo to nie spali dobrze. Pozostawione w tyle �wie�e mi�so przyci�ga�o nowych w��cz�g�w. Dwa razy budzi�y ich wrzaski dzikich krewniak�w Lury, a o brzasku rozleg�o si� dziwne szczekanie, kt�rego obeznany z lasem Fors nie potrafi� rozpozna�, natomiast Lura, s�ysz�c je, prychn�a z w�ciek�o�ci� i zje�y�a sier�� na grzbiecie.
By� wczesny ranek, gdy Fors ruszy� w drog�, przecinaj�c rozleg�e pola wzd�u� linii wyznaczonej przez kompas Langdona. Tym razem postanowi� nie traci� czasu na zacieranie �lad�w i zachowanie szczeg�lnej ostro�no�ci, gdy� s�dzi�, �e na tak rozleg�ych, p�askich terenach nie kryje si� �adne niebezpiecze�stwo. Sk�d bra�y si� wszystkie te opowie�ci o gro�nych R�wninach? Oczywi�cie, nale�a�o trzyma� si� z dala od "niebieskich" plam, gdzie promieniowanie nios�o �mier� nawet po tylu latach. Postrach sia�y r�wnie� Bestie - przecie� to w�a�nie one zabi�y ojca, lecz odk�d tylko Gwia�dzi�ci wyruszali na swe wyprawy, wiadomo by�o, �e te koszmarne istoty trzyma�y si� starych miast i w otwartym terenie mo�na by�o si� ich nie obawia�. Wygl�da�o na to, �e ci�gn�ce si� doko�a pola by�y tak bezpieczne dla cz�owieka, jak otaczaj�ce Eyrie lasy.
Pokona� lekkie wzniesienie i oczom jego ukaza� si� zapieraj�cy dech w piersiach widok. Przed sob� mia� drog�. By�a to jednak droga niezwyk�a, osza�amiaj�ca wprost swym ogromem. Sp�kane pasmo betonu by�o kilka razy szersze od ka�dej z dr�g, jakie dotychczas mia� okazj� ogl�da�. M�wi�c �ci�lej, by�y to dwie biegn�ce obok siebie wst�gi betonu, z rozdzielaj�cym je w�skim p�achetkiem ziemi po�rodku; dwie bli�niacze drogi, ��cz�ce przeciwleg�e horyzonty.
Jakie� dwadzie�cia jard�w przed nim szosa by�a zapchana k��bowiskiem rdzewiej�cego metalu. Od pobocza do pobocza ci�gn�� si� zator z rozbitych maszyn. Fors podchodzi� powoli, jakby zastanawiaj�c si� nad ka�dym krokiem, gdy� w ogromnych stosach �elastwa kry�a si� jaka� gro�ba. Nie potrafi�by tego jasno sformu�owa�. Chocia� doskonale wiedzia�, �e miejsce to zastyg�o w bezruchu ju� kilkaset lat temu, to jednak nie m�g� si� pozby� m�tnego uczucia strachu, parali�uj�cego i przyt�aczaj�cego sw� nieokre�-lono�ci�. Spod n�g pierzcha�y mu czerwone �wierszcze. W�r�d le��cych na jezdni okruch�w betonu przemkn�a mysz.
Zacz�� wymija� rozleg�e z�omowisko. W chwili �miertelnego uderzenia, maszyny porusza�y si� rz�dem. Atak by� niespodziewany i tak pot�ny, �e pojazdy powpada�y na siebie, a si�a bezw�adu zgniot�a je i spi�trzy�a w wysokie, poskr�cane nawisy. Niekt�re sta�y samotnie na uboczu, jak gdyby umieraj�cym kierowcom uda�o si� zahamowa�, zanim stracili �wiadomo��. W�r�d zgniecionego �elastwa pr�bowa� uchwyci� jakie� kszta�ty i por�wna� je z ogl�danymi kiedy� w starych ksi��kach fotografiami. Tak, to z pewno�ci� musia� by� "czo�g" - ruchoma forteca Przodk�w. Jego lufa w dalszym ci�gu wyzywaj�co mierzy�a w niebo. Dwa, cztery, pi�� - przed sob� mia� jeszcze wi�cej i szybko zrezygnowa� z rachunk�w.
Kolumna wrak�w zalega�a zapomniane pole bitwy na przestrzeni mili. Fors przedziera� si� wzd�u�, przez porastaj�ce pobocze, si�gaj�ce piersi zaro�la. Odczuwa� dziwn� niech�� przed zbli�eniem si� do martwych maszyn. Jaki� g�os wewn�trz nie pozwala� r�wnie� dotkn�� rozsypanych doko�a rdzawych kawa�k�w metalu. Gdzieniegdzie wida� by�o samochody nap�dza^ ne silnikiem atomowym. Na pierwszy rzut oka wydawa�y si� sprawne, w rzeczywisto�ci jednak by�y martwe. Przera�liwie martwe, jak wszystko wok� Forsa. Poczu� nagle przera�aj�c� pewno�� zag�ady, kt�r� grozi�o przebywanie w pobli�u sterty rdzawych szcz�tk�w. �wiadomo�� niebezpiecze�stwa by�a tym straszniejsza, �e nic jej nie uzasadnia�o. Nigdzie nie by�o krater�w, jakie powinny pozosta� w przypadku u�ycia bomb. Fores wiedzia� o tym z opowiada�. Przed sob� mia� tylko maszyny i ludzi, jak gdyby unicestwienie sp�yn�o z wiatrem lub mg��.
Armaty i ludzie. By� mo�e ci�gn�li, aby odeprze� Naje�d�c�w. Zbi�r przechowywanych w Eyrie, przechwyconych z nas�uchu radiowego wiadomo�ci, kilkakrotnie wspomina� o spadaj�cych z nieba Naje�d�cach - strasznym wrogu poruszaj�cym si� ze "zdumiewajc� pr�dko�ci�. To, co si� tu zdarzy�o, musia�o mie� jaki� zwi�zek z agresorem. Dlaczego jednak zwyci�zcy nie podporz�dkowali sobie tej ziemi? Odpowied� na to pytanie prawdopodobnie nigdy nie b�dzie znana.
Fors dotar� do ko�ca stoj�cej w �miertelnym pogotowiu kolumny. W dalszym ci�gu trzyma� si� jednak pobocza. Do chwili, gdy �agodne wzniesienie terenu przes�oni�o stare pobojowisko. Dopiero wtedy o�mieli� si� ponownie wst�pi� na drog� Przodk�w.



Rozdzia� 3
Ciemnosk�ry �owca


P� mili dalej szosa kry�a si� w cieniu lasu. Widok ten ucieszy� Forsa. Otwarte pola by�y obce dla cz�owieka wychowanego w g�rach. Jego domem by�o g�ste poszycie lasu.
Usi�owa� przypomnie� sobie wielk� map� wisz�c� na �cianie w Domu Gwiazdy. Za ka�dym razem, gdy z wyprawy powraca� jaki� badacz, pojawia� si� na niej nowy znak.
P�nocna trasa, kt�r� si� teraz posuwa�, przecina�a w�ski skrawek terytorium, znajduj�cego si� pod lu�n� kontrol� zamieszkuj�cych R�wniny Koczownik�w. Ci ostatni mieli konie. Bezu�yteczne w g�rach, lecz niezb�dne w tym kraju wielkich odleg�o�ci. Gdyby mia� tak teraz oswojonego konia...
Owia�o go ch�odne powietrze lasu i podobnie jak Lura poczu� si� jak w domu. Poruszali si� szybko, najmniejszym d�wi�kiem nie zdradzaj�c swej obecno�ci. Lekki podmuch wiatru przyni�s� nieoczekiwanie wyczuwalny zapach. Dym.
Fors rozumia� si� z Lur� bez s��w. Przez d�ug� chwil� sta�a nieruchomo, wci�gaj�c w rozwarte nozdrza powietrze, potem obr�ci�a si� i pope�z�a w kierunku dw�ch brz�zek. Wiatr zmieni� kierunek i smu�ka zapachu urwa�a si�, lecz teraz pojawi�a si� jeszcze inna wo�. Zbli�ali si� do wody i to stoj�cej, gdy� w innym razie musieliby s�ysze� plusk rzeki.
W g�stej �cianie listowia ciemnia�a spora przerwa. Lura przypad�a do skalistego pod�o�a, tylko nieznacznie r�ni�cego si� barw� od jej kremowego futra i wpe�z�a w zaro�la. Na�laduj�c kota, Fors ukry� si� za najbli�szym kamieniem. Nie zwa�aj�c na wbijaj�ce si� w �okcie i kolana ostre kraw�dzie grubego �wiru, szybko czo�ga� si� naprz�d.
Zatrzymali si� na skraju wyst�pu skalnego, si�gaj�cego ponad powierzchni� �r�dle�nego jeziorka. W�skim korytarzem wyp�ywa� z niego strumie�. W pobliskim obni�eniu terenu rozszerza� si�, op�ywaj�c dwie wysepki, z kt�rych bli�sza ��czy�a si� z l�dem �a�cuchem stercz�cych z wody kamieni. Na brzegu, przy p�on�cym ogniu, krz�ta�a si� jaka� posta�.
Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e obcy nie pochodzi� z g�r. Jego pot�ne, obna�one do pasa muskularne cia�o, powleka�a br�zowa sk�ra, znacznie ciemniejsza od wszystkiego, co dotychczas Fors widzia� w Eyrie. Okr�g�� g�ow� pokrywa�y czarne, mocno skr�cone w�osy. Twarz mia�a wyra�nie zaznaczone rysy; szczeg�lnie widoczne by�y p�askie ko�ci policzkowe, otoczone grubymi wargami usta, i du�e, zapatrzone w dal, oczy. Ca�y przyodziewek nieznajomego ogranicza� si� do czego� w rodzaju sp�dnicy, podtrzymywanej przez szeroki pas, z kt�rego zwisa�a ozdobiona d�ugimi fr�dzlami pochwa my�liwskiego no�a. Sam n�, d�ugi na osiemna�cie cali, po�yskiwa� niebiesko. Nieznajomy poch�oni�ty by� czyszczeniem �wie�o z�owionej ryby.
W zasi�gu r�ki mia� wbite w ziemi� trzy w��cznie o kr�tkich drzewcach. Na wierzcho�ku jednej z nich powiewa� gruby koc z czerwonej we�ny. Z rozpalonego na p�askim kamieniu ognia unosi� si� dym, trudno jednak by�o wywnioskowa�, czy obcy zatrzyma� si� tylko na czas posi�ku, czy te� obozowa� na wysepce.
W trakcie pracy rybak pomaga� sobie piosenk�. Przys�uchuj�c si� niskiej, monotonnej melodii, Fors poczu�, �e ulega jej dziwnemu urokowi, a po grzbiecie przechodz� go dreszcze. Nie by� to chyba Koczownik, a tym bardziej Bestia. Ludzie, kt�rzy prze�yli spotkanie z ni�, malowali ca�kiem inny obraz, do kt�rego zupe�nie nie pasowa�a inteligentna, mi�a twarz i oddawanie si�, z wyra�nym upodobaniem domowym, gospodarskim zaj�ciom.
Ciemnosk�ry przybysz musia� pochodzi� z innego plemienia. Fors opar� podbr�dek na z�o�onych ramionach, pr�buj�c z zachowania i wyposa�enia obcego wyczyta�, czym �w si� trudni� na sta�e.
Brak ubrania oznacza�, �e by� przyzwyczajony do cieplejszego klimatu, gdy� tutaj taki str�j mo�na by�o nosi� tylko do nadej�cia jesiennych deszczy. Obok wbitej w ziemi� w��czni Fors z niepokojem dostrzeg� le��cy w trawie �uk i ko�czan... �uk by� znacznie kr�tszy ni� or� Forsa i wygl�da� na zrobiony nie z drewna, a z jakiej� ciemnej, odbijaj�cej �wiat�o substancji.
Przybysz musia� pochodzi� z kraju, gdzie jego rasa widocznie panowa�a niepodzielnie i nie musia�a si� niczego ba�, gdy� obozowa� w ods�oni�tym miejscu i �piewa� podczas sporz�dzania posi�ku, jakby nie zdawa� sobie sprawy, �e przyci�ga uwag�. A jednak wybra� wysp�, gdzie �atwiej m�g� odeprze� ewentualny atak.
Sko�czy� czy�ci� ryb�, nabi� j� na zaostrzon� ga��� i umie�ci� nad ogniem, po czym ponownie zarzuci� zaopatrzon� w przyn�t� link�. Fors prze�kn�� �lin�. Cz�owiek na wyspie g�rowa� o dobre cztery, pi�� cali nad najwy�szym spo�r�d mieszka�c�w Ey�e, przy czym strzecha stercz�cych w�os�w nie stanowi�a wi�cej ni� dwa cale tej r�nicy. Gdy tak sta�, nadal nuc�c, d�o�mi sprawnie wybieraj�c link�, by� uosobieniem si�y i pot�gi, zdolnej nastraszy� nawet Besti�.
Wok� rozszed� si� zapach pieczonej ryby. Lura mrukn�a cicho i Fors zawaha� si�. Czy powinien pozdrowi� ciemnosk�rego �owc�, uczyni� gest pokoju, spr�bowa� zaprzyja�ni� si�, czy te�...
Rozstrzygni�cie nadesz�o samo. Wisz�c� nad jeziorem pe�n� spokoju cisz� rozdar� kr�tki okrzyk. Rybak skoczy� tak szybko, �e Fors mimowolnie otworzy� usta. W��cznie, �uk, koc i upieczona ryba znikn�y razem z w�a�cicielem. Jeszcze przez chwil� dr�a�y krzaki, a potem wszystko si� uspokoi�o. Na opustosza�ej kamienistej pla�y dogasa�o ognisko.
Wiatr przyni�s� drugi krzyk, tym razem zmieszany z odg�osem t�tni�cych
22

kopyt i na brzegu pojawi�o si� stado koni. By�y to przewa�nie klacze, ka�da z ma�ym �rebi�ciem, biegn�cym u jego boku. Pilnowa�o ich dw�ch je�d�c�w, nisko pochylonych w siod�ach, gdy� tylko w ten spos�b mogli unikn�� zwieszaj�cych si� w d� ga��zi drzew. Wgonili klacze w wod� i czekali, a� ugasz� pragnienie.
Fors niemal zapomnia� o nieznajomym. Konie. Tyle razy widzia� je na fotografiach. Te jednak by�y �ywe. Odwieczn� t�sknot� jego rasy by�o zdobycie cho�by jednego konia. My�l o tym wywo�a�a napi�cie mi�ni, jakby ju� siedzia� na g�adkim grzbiecie.
Jeden z je�d�c�w zeskoczy� na ziemi� i wyciera� nogi swego wierzchowca wyrwan� z brzegu k�p� trawy. Niew�tpliwie by� to Koczownik. Jego sznurowany na piersi kaftan bez r�kaw�w by� niemal taki sam, jak ubi�r Forsa. Natomiast wyg�adzone do po�ysku przez niezliczone godziny jazdy spodnie, zrobione by�y ze sk�ry. Si�gaj�ce ramion w�osy podtrzymywane przez szerok� opask� z wymalowanymi god�ami rodu i plemienia �wiadczy�y o tym, �e urodzi� si� wolny. Stanowi�ca w r�kach je�d�ca straszliw� bro�, d�uga w��cznia zwisa�a z uchwytu przy siodle. Ponadto do pasa mia� przytroczony zakrzywiony miecz, b�d�cy symbolem jego Ludu.
Po raz drugi togo dnia Fors zacz�� zastanawia� si�, czy powinien podj�� rokowania. Jednak tak�e tym razem odpowied� nadesz�a bardzo szybko. Spomi�dzy drzew wy�oni�a si� druga para je�d�c�w, znacznie starszych i bardziej dostojnych. Jeden z nich by� wodzem Koczownik�w, o czym �wiadczy�a l�ni�ca na podtrzymuj�cej w�osy opasce metalowa odznaka. Natomiast drugi...
Cia�o Forsa drgn�o, jakby ra�one strza��. Lura, chwytaj�c jego konsternacj� wyda�a jeden ze swych bezd�wi�cznych pomruk�w. Tym drugim by� Jarl. Lecz przecie� Jari by� zarazem Wodzem Gwia�dzistych i tym samym nie mia� prawa w�drowa� przez R�wniny. Na czas pe�nienia funkcji Wodza, a wi�c przynajmniej na dwa lata, musia� zrezygnowa� z wypraw badawczych. Jego obowi�zkiem by�o pozostawa� w Eyrie i wyznacza� zadania innym Gwia�dzistym. A jednak by� tutaj, jecha� u boku wodza Koczownik�w, jak jaki� pocz�tkuj�cy badacz. Co przywiod�o go na R�wniny, wbrew prawom i zwyczajom?
Fors zadr�a�. Odpowied� mog�a by� tylko jedna. Nigdy przedtem nie naruszono �wi�to�ci Domu Gwiazdy. To jego zbrodnia �ci�gn�a Jarla z g�r. A je�li go schwytaj�, jaka� mo�e by� kara za tak zuchwa�� kradzie�? Nie mia� poj�cia, lecz wyobra�nia podsuwa�a mu ponure i przera�aj�ce wizje. Na razie musia� pozostawa� na miejscu i modli� si�, aby go nie odkryto.
Na szcz�cie wi�kszo�� koni ugasi�a ju� pragnienie i zwierz�ta zacz�y odchodzi� od jeziora. Fors odprowadza� je t�sknym wzrokiem. Gdyby mia� wierzchowca, by�by daleko, zanim Jarl dowiedzia�by si� o jego obecno�ci. Zbyt dobrze zna� umiej�tno�ci Wodza, aby w�tpi� w to, �e potrafi w ci�gu dnia przeby� jego drog�.
Gdy jeden z pasterzy dosiad� rumaka, drugi pogania� ostatnie klacze. Jarl i w�dz nadal jednak siedzieli zaj�ci rozmow�, od czasu do czasu spogl�daj�c ch�odno w stron� jeziora. Fors w milczeniu znosi� bolesne uk�szenia towarzysz�cych stadu much. Jednak Lura warcza�a cicho, wyra�nie okazuj�c ch�� zmiany otoczenia. Ch�opak zwleka� z odej�ciem, a� do chwili, gdy wiatr zmieni� kierunek i zapach kota dotar� do stoj�cego w dole stada.
W ci�gu sekundy zwierz�ta ogarn�a panika. Przera�one klacze, niespokojne o los �rebi�t, r�a�y przenikliwie. Przez chwil� kr�ci�y si� bez�adnie na brzegu, tratuj�c nerwowo ziemi�, po czym run�y mi�dzy je�d�c�w, chc�c jak najszybciej opu�ci� niebezpieczne miejsce. Pop�och zupe�nie zaskoczy� pastuch�w. Jednego z nich stado porwa�o ze sob� i teraz wyt�a� wszystkie si�y, aby odzyska� w�adz� nad swym wierzchowcem. Drugi bezradnie pod��a� �ladem rozszala�ych zwierz�t.
�ciskaj�c w r�ku lanc�, w�dz Koczownik�w pomkn�� za nimi. Na miejscu pozosta� tylko Jarl. Przez d�ug� chwil� przez szparki zw�onych oczu obserwowa� przeciwleg�y brzeg. Fors przyklei� si� do ska�y i surowym gestem nakaza� Lurze post�pi� tak samo. Na szcz�cie od Jarla oddziela�o ich jezioro, dzi�ki czemu W�d� Gwia�dzistych na razie nie wypatrzy� swych ofiar. Trudno jednak by�o przewidzie�, jak dobrym wzrokiem by� obdarzony.
Wstrzymuj�c oddech, kot i ch�opak odpe�zli w ty�. Jarl nadal sta�, w napi�ciu wpatruj�c si� w zaro�la. Po chwili stracili go z oczu, a zaraz potem rozleg� si� t�tent kopyt odje�d�aj�cego konia. Fors bieg� swym d�ugim �wiczonym przez lata le�nych w�dr�wek krokiem. Kierowa� si� na p�noc, aby jak najdalej od obozu Koczownik�w, kt�ry musia� le�e� gdzie� na drugim brzegu. Potrzebowa� konia, lecz pragnienie to nie by�o na tyle silne, aby ryzykowa� jakie� dzia�anie pod nosem Jarla. Fors darzy� tego cz�owieka szczerym szacunkiem i podziwia� jego umiej�tno�ci.
Biegn�c zastanawia� si�, co zrobi� my�liwy z wyspy i czy on r�wnie� oddala� si� od obozu. Z zazdro�ci� pomy�la� o z�owionej przez tamtego rybie. Poczu� g��d, wi�c z zabranej racji wyci�gn�� gar�� pra�onego ziarna i kilka pask�w suszonego mi�sa. Nie przerywaj�c marszu posila� si�, oddaj�c resztki Lurze, kt�ra poch�on�a je jednym ruchem pot�nych szcz�k. Zerwane z mijanych krzak�w, na wp� dojrza�e jagody, pos�u�y�y za co� w rodzaju sosu, lecz wewn�trz nadal pozostawa�o uczucie pr�no�ci, powi�kszaj�ce si� w miar� jak wyd�u�a�y si� cienie popo�udnia.
Kierowali si� wzd�u� wyp�ywaj�cego z jeziora strumienia, wkr�tce jednak przerzedzaj�ce si� drzewa i coraz liczniejsze, poros�e traw� i krzakami polanki, pozwoli�y domy�la� si� bliskiego skraju lasu. Fors przystan�� i zacz�� my�le�. Las by� jego domem, zna� wszystkie kryj�ce si� w nim niebezpiecze�stwa, wiedzia� jak zatrze� swoje �lady i zdoby� �ywno��. Z drugiej strony, w terenie otwartym, w�r�d uprawnych niegdy� p�, mo�na by�o lepiej wykorzysta� czas i przeby� d�u�szy dystans przed zapadni�ciem ca�kowitych ciemno�ci. Poluj�cy na R�wninach ludzie'poruszali si� konno, wi�c �atwo by�o spostrzec jak�kolwiek pogo�. Wreszcie, step pokrywa�y g�sto rozrzucone k�py drzew i zaro�li, daj�ce w razie potrzeby dobre schronienie. Postanowi� opu�ci� las.
Ubarwione na br�zowo stworzenie o bystrych, otoczonych czarn� sier�ci� oczach, przygl�da�o mu si� krytycznie ze sterty kamieni. Znikn�o jednak natychmiast, gdy tylko z wysokiej trawy wy�oni� si� �eb Lury. By�a to jedyna �ywa istota, jak� uda�o mu si� spotka�, zanim dotarli do butwiej�cych resztek starej farmy. Omijaj�c prze�arte grzybem betki, cudem tylko unikn�li upadku do na wp� ods�oni�tej piwnicy. Uskakuj�c w ostatniej chwili z umykaj�cego mu spod n�g p�ata darni, Fors krzykn��, a w odpowiedzi us�ysza� odg�os, od kt�rego zrobi�o mu si� gor�co, a d�o� pow�drowa�a w kierunku miecza. Obr�ci� si� doko�a z broni� w r�ku. Z g�stych zaro�li wy�oni� si�, umazany ziemi� i �luzem, r�owy ryj, z b�yszcz�cymi poni�ej, gro�nie wygl�daj�cymi k�ami. Fors odrzuci� worek i �uk, po czym zgi�ty, zamar� w oczekiwaniu na najstraszniejszy ze wszystkich atak�w - szar�� dzikiej �wini.
Tak jak si� spodziewa�, dzik uderzy� z niepohamowan� w�ciek�o�ci�, mierz�c k�ami w nogi. Zada� szybkie pchni�cie, lecz �winia uchyli�a si�, tak, �e cho� na g�owie i karku pojawi�a si� ociekaj�ca krwi� czerwona szrama, zwierz� nie odnios�o wi�kszego uszczerbku. Odyniec chrz�kn�� g�o�no. Odpowiedzia�y mu liczne g�osy. Fors poczu�, �e zasycha mu w gardle. Mia� przed sob� ca�� watah� dzik�w.
Za jego plecami znajdowa�a si� sterta tworz�cych kiedy� �cian� ma�ego budynku zmursza�ych belek. By�y �liskie i pochyla�y si� niebezpiecznie w stron� piwnicy. Gdyby na nie wskoczy�, m�g�by wyl�dowa� w ciemnym dole.
Z zaro�li dolecia� kwik z�o�ci i b�lu. Odyniec potrz�sn�� zbrojnym w szable �bem i zala� si� pian�. Osadzone w upstrzonym czarno-bia�ymi �atami pysku oczy by�y czerwone ze z�o�ci. Od strony watahy us�yszeli jeszcze jeden kwik. Tym razem jednak towarzyszy�o mu g�o�ne warczenie. Fors z ulg� wypu�ci� powietrze. Lura trzyma�a w szachu reszt� stada. Pozostawa� jeszcze stary przewodnik. By� przebieg�y, a jego sk�r� znaczy�y liczne blizny i �ysiny, �wiadcz�ce o zwyci�stwach w dotychczasowych walkach. Zawsze wygrywa�, by� wi�c pewien siebie i oto jeszcze raz ruszy�.
Fors uskoczy� w lewo, a gdy tylko niebezpiecze�stwo min�o, ci�� szerokim �ukiem. Miecz trafi� w wyszczerzony szata�sko pysk dzika, odr�buj�c ucho i gasz�c p�on�ce czerwieni� oko. Zwierz� wstrz�sn�o �bem, rozbryzguj�c wok� kropejki krwi. Towarzyszy�o temu wywo�ane b�lem i z�o�ci� sapanie. Pod wp�ywem b�lu dzik wyzby� si� dotychczasowej przebieg�o�ci. Wiedzia� teraz tylko jedno - za wszelk� cen� dopa�� podskakuj�cej przed nim postaci i wyrwa� z niej �ycie.
Gdy Fors spostrzeg�, �e pot�ny kark napina si�, zrobi� krok w ty�, szukaj�c pozwalaj�cego na swobodny manewr twardego pod�o�a. Ruch ten omal nie kosztowa� go �ycia, gdy� pi�ta uwi�zia mi�dzy deskami, tkwi�c tam mocno, niczym w imadle. Dzik skoczy� po raz trzeci w kierunku szarpi�cego si� ch�opca. W ostatniej chwili spr�bowa� jeszcze raz oswobodzi� stop�, jednak si�a rozp�du pozbawi�a go r�wnowagi, tak �e run�� do przodu, niemal wprost na grzbiet rozw�cieczonego ody�ca. Nog� targn�� przeszywaj�cy, pal�cy b�l, za� nozdrza wype�ni� mu cuchn�cy od�r. Pchn�� z furi� i poczu�, jak stal uderza w ko��, po czym pogr��a si� g��boko, a� po gard�. Tryskaj�ca z rany krew splami�a Forsa. �liskie od posoki d�onie nie by�y w stanie trzyma� d�u�ej r�koje�ci miecza i przy kolejnym wierzgni�ciu spad�y na zlepione, z rzadka porastaj�ce boki �wini k�aki. Chwiejnym krokiem zwierz� dowlok�o si� do s�onecznej polanki i ci�ko upad�o na bok. Spomi�dzy pot�nych �opatek stercza�a ku niebu g�ownia miecza. Wstrz�s, wywo�any zetkni�ciem z ziemi�, spowodowa� dotkliwy b�l. Fors skr�ci� si� z b�lu z wykrzywion� cierpieniem twarz�, usi�uj�c rozerwa� materia� spodni wok� paskudnie wygl�daj�cej, obficie krwawi�cej rany, przebiegaj�cej nieco powy�ej kolana lewej nogi.
Z zaro�li wy�oni�a si� Lura. Utrzymane zazwyczaj w pedantycznej czysto�ci futro znaczy�y liczne plamy. Nie przejmowa�a si� tym jednak, wyra�nie okazuj�c zadowolenie. Podesz�a do dzika i z cichym warkni�ciem tr�ci�a go zbrojn� w pazury �ap�.
Ch�opak wydoby� wreszcie stop� z obejmuj�cych j� zmursza�ych desek starego sto�u. Z trudem doczo�ga� si� do podr�nego worka i wydoby� jego zawarto��. Potrzebowa� wody, jednak z odszukaniem �r�d�a m�g� spokojnie zda� si� na Lur�. Najgorzej b�dzie tam doj��. Mo�liwe, �e b�dzie musia� pozosta� na miejscu przez dzie� lub dwa.
Lura szybko odnalaz�a niewielkie �r�de�ko na ty�ach farmy. Dotar� do niego po morderczym, op�aconym straszliwym b�lem wysi�ku. Rozpali� ognisko z suchych ga��zi, po czym zawiesi� nad nim p�aski garnuszek czystej wody. By� przygotowany na najgorsze. K�y dzika zawsze by�y brudne i grozi�y zaka�eniem.
Zaciskaj�c z�by zacz�� ci�� spodnie, a� do chwili, gdy ods�oni� otaczaj�c� wci�� krwawi�c� ran�, nag� sk�r�. Do wrz�cej wody wrzuci� niewielk� grudk� ma�ci z worka Langdona. Tajemnic� tego balsamu zna� jedynie lekarz plemienia i W�dz Gwia�dzistych. Kry�a si� w nim m�dro�� dawnych dni, a moc jej by�a tak wielka, �e wielu ludziom uratowa�a �ycie. Dzi�ki niej rany nie ropia�y i goi�y si� szybko.
Fors poczeka� a� woda ostygnie na tyle, �e nie b�dzie parzy�. Chwyci� w�wczas gor�ce naczynie i ponad po�ow� jego zawarto�ci wyla� na postrz�pione rozdarcie sk�ry i mi�ni. Palce mu dr�a�y, gdy po tym zabiegu zanurzy� je w pozosta�ym p�ynie i trzyma� ponad minut�, zanim rozerwa� paczk� banda�a. Mi�kkim ko�cem materia�u delikatnie przemy� okolice rany. Nast�pnie posmarowa� j� odrobin� ma�ci, przykry� tamponem i starannie zawi�za�. Krwawienie niemal ust�pi�o, lecz rozdarcie promieniowa�o pulsuj�cym ogniem od biodra a� po kostk�. Nie zwa�aj�c na przes�aniaj�c� oczy mg��, wykona� kolejno wszystkie wpajane mu od dziecka czynno�ci. Wiedzia�, �e tylko w ten spos�b zapewnia sobie jak�� szans� prze�ycia.
Wygasi� jeszcze ogie� i wyczerpany zastyg� w bezruchu. Nadesz�a Lura i po�o�y�a si� obok, dotykaj�c mi�kk� �ap� jego ramienia. Mrucza�a uspokajaj�co, przeci�gaj�c od czasu do czasu szorstkim j�zykiem po nagiej sk�rze ch�opca. B�l w nodze zel�a�, a mo�e po prostu Fors przyzwyczai� si� do niego? Popatrzy� w niebo. R� i z�oto uk�ada�y si� w szerokie, wolno zmieniaj�ce si� pasma. Nadci�ga� zmrok. Dotar�o do�, �e musi znale�� schronienie na noc. Spr�bowa� poruszy� si�. Noga zesztywnia�a do tego stopnia, �e nawet gdy wreszcie wsta�, musia� chwyta� si� krzak�w, aby w og�le ruszy� z miejsca.
Lura schodzi�a w d� stoku, wi�c poku�tyka� za ni�, szcz�liwy, �e nie musi przedziera� si� przez zaro�la. Kierowa�a si� w stron� farmy. Nie zamierza� jednak protestowa�, gdy� o ile w og�le jaka� kryj�wka istnia�a, to tylko ona mog�a j� znale�� i nie nale�a�o jej w tym przeszkadza�.
Doprowadzi�a go do najlepszego miejsca noclegu, jakie widzia� od czasu opuszczenia Eyrie. By� to ma�y, pozbawiony okien budyneczek o kamiennych �cianach. Mia� tylko jedne drzwi, a od g�ry os�ania�a go ocala�a jakim� cudem cz�� dachu. Nie mia� poj�cia, do czego m�g� kiedy� s�u�y�. Teraz wa�ny by� jedynie fakt, �e stanowi� �atw� do obrony twierdz�.
W�r�d zabitych �wi� zacz�li kr��y� mali padlino�ercy. Fors wiedzia�, �e z zapadni�ciem ciemno�ci zapach krwi �ci�gnie znacznie gro�niejszych drapie�nik�w - pami�ta� dobrze co dzia�o si� wok� krowy i cielaka. Dlatego z le��cych w pobli�u kamieni zbudowa� przed drzwiami zapor� i postanowi� rozpali� ogie�. Wysokie �ciany ukryj� blask przed nieproszonymi go��mi.
Zjad� kolacj�. Tym razem nadzwyczaj skromn�. Jedynym daniem by�a sk�po odmierzona porcja suszonego ziarna. Widz�c to, Lura postanowi�a sama zatroszczy� si� o sw�j �o��dek. Przesadzi�a barier�, przez chwil� rozgl�da�a si� wok�, po czym szybko znikn�a w g�stniej�cym mroku. Fors pozosta� przy ogniu. Wyci�gni�ty na boku, dok�ada� powoli drew i wpatrywa� si� w ciemno��. W�r�d roz�o�ystych ga��zi starych drzew owocowych pojawi�y si� ta�cz�ce iskierki robaczk�w �wi�toja�skich. Nie przerywaj�c obserwacji, �ykn�� wody z manierki. B�l nogi przeszed� teraz w niezmienne, przenikaj�ce ca�e cia�o, rozsadzaj�ce skronie pulsowanie:
bum-bum-bum.
Nagle u�wiadomi� sobie, �e jednostajny rytm nie mia� nic wsp�lnego z b�lem i gor�czk�. Nocne powietrze naprawd� wype�nia� niski, nios�cy si� z daleka, regularnie powtarzany sygna�. Nie przypomina� �adnego ze znanych Forsowi odg�os�w przyrody. Ws�uchiwa� si� z napi�ciem w nadchodz�ce d�wi�ki. Z ka�d� chwil� narasta�o w nim przekonanie, �e odnajduje w nich podobie�stwo do dziwnej, zawodz�cej pie�ni rybaka. By� ju� pewien, �e kto� wystukuje fragmenty melodii na b�bnie.
Poderwa� si� na r�wne nogi. �uk i miecz le�a�y w zasi�gu r�ki. Noc, dla Forsa zawsze ja�niejsza ni� dla innych, by�a spokojna, a jej pustk� wype�nia� jedynie tajemniczy sygna�. Dudnienie urwa�o si� nagle, jakby w p� taktu i ju� nie powt�rzy�o si�. Przeczucie m�wi�o mu, �e go wi�cej nie us�yszy. C� jednak mog�o znaczy�?
Tu, na R�wninach, d�wi�k rozchodzi� si� bez przeszk�d. Nawet je�li s�uchacz nie mia� zbyt czu�ego s�uchu, z �atwo�ci� m�g� odebra� wystukiwane na b�bnie sygna�y z odleg�o�ci wielu mil. Kurczowo zacisn�� d�onie, nie czuj�c nawet, jak paznokcie wbijaj� si� w cia�o. Powiew wiatru przyni�s� z po�udnia ledwie s�yszalny odg�os. Tym razem d�wi�k by� tak s�aby, �e przez moment zastanawia� si�, czy nie pad� ofiar� z�udzenia. Odrzuca� jednak t� mo�liwo��. By�o oczywiste, �e nieznany nadawca otrzyma� odpowied�. Wstrzymuj�c oddech, Fors liczy� mijaj�ce sekundy. Pi��, dziesi��, pi�tna�cie i znowu cisza. Jeszcze raz spr�bowa� uporz�dkowa� informacje, zdobyte przez obserwacj� rybaka. Wnioski by�y te same, co przedtem. Nie pochodzi� z R�wnin, a to mog�o znaczy�, �e by� zwiadowc�, badaczem wys�anym z po�udnia. Kto jeszcze przebywa� w tych stronach?



Rozdzia� 4
Mustang


Zacz�o pada� jeszcze przed �witem. Spokojny, r�wny deszcz, zapowiadaj�cy wielogodzinn� ulew�. Noga Forsa zesztywnia�a do tego stopnia, �e tylko z wielkim trudem uda�o mu si� przeczo�ga� w os�oni�ty resztk� dachu r�g domku. Lura przycisn�a si� do jego boku, rozgrzewaj�c go w�asnym ciep�em, lecz cho� ju� nie marz�, nie potrafi� zasn��, zapa�� w nie daj�cy odpoczynku, wype�niony koszmarami sen, jaki dr�czy� go przez wi�ksz� cz�� dzisiejszej nocy.
Natr�tnie powraca�a my�l o czekaj�cej go w dzie� w�dr�wce. Forsowny marsz z pewno�ci� spowoduje otwarcie rany, czu� te�, �e ma gor�czk�. Opr�cz tego b�dzie musia� zdoby� �ywno�� i poszuka� lepszego schronienia. I to b�bnienie... By� s�aby, chcia� wi�c jak najszybciej opu�ci� s�siedztwo nieznanego dobosza.
Gdy tylko zrobi�o si� widno, na tyle, �e mo�na by�o rozr�ni� litery, wydoby� skrawek mapy z zamiarem okre�lenia aktualnego po�o�enia. Pomi�dzy niekt�rymi punktami widnia�y niewielkie, czarne cyfry. Oznacza�y one odleg�o�ci mi�dzy miastami i osiedlami. Z oblicze� Forsa wynika�o, �e od miasta dzieli�y go trzy dni marszu, o ile oczywi�cie jego obliczenia by�y poprawne. Trzy dni dla silnego, wypocz�tego w�drowca, lecz nie dla s�abego, utykaj�cego kaleki. Oczywi�cie, gdyby mia� konia...
Wspomnienie Jarla w�r�d Koczownik�w ostudzi�o jego zapa�. Je�li uda si� do ich obozu i spr�buje handlu, W�dz Gwia�dzistych dowie si� o tym. Ukra�� za� wierzchowca z dobrze strze�onego stada nawet dla kogo� w pe�ni si� by�o rzecz� niemal niewykonaln�. Jednak, cho� powtarza� ci�gle te argumenty, nie potrafi� wyzby� si� marzenia o koniu.
Lura wybra�a si� na �owy. Nie pozostawa�o mu nic innego, jak czeka�, a� wr�ci ze zdobycz�. Spr�bowa� si� podnie��. Gdy wreszcie stan��, musia� zacisn�� z�by, aby znie�� wywo�any ruchem b�l lewego boku. Potrzebowa� kuli lub laski, je�li zamierza� gdziekolwiek doj��. Rozejrza� si� doko�a. Spomi�dzy czarnych belek wyrasta�o niewielkie drzewko. By�o prawie proste, �ci�� je wi�c no�em i odr�ba� boczne ga��zie. Wspieraj�c si� na tak sporz�dzonym kosturze, zacz�� powolny spacer. Czym d�u�ej chodzi�, tym bardziej b�l i sztywno�� ust�powa�y, a gdy pojawi�a si� Lura z br�zowo upierzonym, dzikim indykiem, zwisaj�cym z pyska, samopoczucie Forsa wyra�nie poprawi�o si�.
Szybko�� z jak� poruszali si� z pewno�ci� nie by�a wielka. Spomi�dzy zaci�ni�tych z�b�w ch�opca wyrywa� si� cichy syk, gdy przypadkiem zbyt mocno opiera� si� na zranionej nodze. Szed� po czym�, co niegdy� musia�o by� �cie�k�, ��cz�c� farm� z poblisk� drog�. Wspieraj�c si� ci�ko na �asce, wyszukiwa� przej�cia mi�dzy zarastaj�cymi trakt krzewami.
Deszcz zamieni� w g�ste b�oto ka�dy pozbawiony ro�linno�ci skrawek ziemi, wi�c Fors musia� dodatkowo wyt�a� uwag�, aby nie po�lizn�� si� i nie upa��. Lura mrucza�a nieustannie, skar��c si� na pogod� i tempo podr�y. Nie wyrywa�a jednak do przodu, co z pewno�ci� zrobi�aby, gdyby by� w pe�ni si�.
�cie�ka doprowadzi�a ich do drogi, kt�r� poszli, gdy� prowadzi�a w dobrym kierunku. Betonow� nawierzchni� pokrywa�a naniesiona miejscami ziemia, daj�c pod�o�e dla korzeni w�t�ych drzewek. Pomimo tego, �atwiej mu by�o porusza� si� t�dy, ni� po nawi�g�ym gruncie. Lura pu�ci�a si� przodem, myszkuj�c w�r�d porastaj�cych pobocze krzak�w i wysokiej trawy. Od czasu do czasu przystawa�a, wietrz�c nieznane zapachy, po czym wstrz�sa�a si�, energicznie rozpryskuj�c wok� kropelki gromadz�cej si� wilgoci.
W pewnej chwili wybieg�a z zaro�li i, ocieraj�c si� o Forsa, zacz�a wyra�nie popycha� go w kierunku biegn�cego opodal rowu. W jej ostrze�eniu wyczu� nagl�cy po�piech, tote� ze wszystkich si� zacz�� ku�tyka� w stron� kryj�wki. Przypad� do czerwonej, t�ustej gliny odkosu. Gdy tak le�a�, z d�o�mi p�asko przyci�ni�tymi do pod�o�a, uchwyci� odleg�y t�tent, na d�ugo, zanim mo�na by�o us�ysze� dudni�cy odg�os kopyt. Wkr�tce potem pojawi�o si� stado, k�usuj�ce po starej drodze. W pierwszym momencie Fors zacz�� rozgl�da� si� w poszukiwaniu pasterzy, lecz szybko zauwa�y�, �e �aden z koni nie mia� wymalowanych bia�� farb� rozpowszechnionych w�r�d Koczownik�w znak�w w�asno�ci. Zwierz�ta musia�y by� dzikie. By�o kilka klaczy ze �rebi�tami, parskaj�cy, pokryty licznymi bliznami ogier oraz czw�rka biegaj�cych luzem roczniak�w.
Jedna z klaczy najwyra�niej nie mia�a potomstwa. Jej brudna, zmierzwiona sier�� mia�a odcie� ciemnej czerwieni, ogon i grzywa by�y czarne. Co rusz odbiega�a na bok, �eby przystan�� i skubn�� trawy, czym w ko�cu rozz�o�ci�a przewodnika, kt�ry mocno uderzy� j� w kark. Zar�a�a i wierzgaj�c kopytami pogalopowa�a przed siebie, odrywaj�c si� od reszty stada. �al ogarn�� Forsa na ten widok. Gdyby mia� zdrowe nogi? to spr�bowa�by j� schwyta� i nie by�by bez szans. Teraz jednak nie by�o sensu o tym my�le�.
Stado skry�o si� za najbli�szym wzniesieniem terenu. Fors odpoczywa� przez chwil�, zanim wdrapa� si� na drog�, gdzie ju� czeka�a na niego Lura. Przebieraj�c niecierpliwie przednimi �apami wpatrywa�a si� w �lad za niewidocznymi wierzchowcami. Dla niej nie by�o r�nicy mi�dzy kt�rym� ze �rebi�t, a upolowanym niedawno ciel�ciem. By�o to przecie� mi�so i nadawa�o si� do jedzenia. Mia�a w sobie g��boko zakodowany instynkt pod��ania za tak� mas� �ywno�ci. Fors nie protestowa�. Poch�ania�y go my�li o samotnej klaczy. Przed up�ywem godziny ponownie natkn�li si� na stado. Droga raptownie opada�a w nieckowat� dolin�. Jej dno porasta�a wysoka, soczysta trawa i w�a�nie tam pas�y si� zwierz�ta. Nieco wy�ej pozostawa� tylko trzymaj�cy stra� ogier.
^-) Uwaga Forsa zwr�cona by�a na co� innego. Niemal na wprost siebie mia� resztki budynku. Ogie� strawi� jego wn�trze, pozostawiaj�c jedynie sp�kane mury. Przyjrza� si� bardzo dok�adnie i dopiero w�wczas zaj�� si� ko�mi. W pobli�u ruin pas�a si� z dala od stada klacz. Ch�opiec zwil�y� wargi koniuszkiem j�zyka. Mia� szans�. Niewielki cie� szansy.
Du�o zale�a�o od pomocy Lury, a na niej nigdy dotychczas si� nie zawi�d�. Zbli�y� si� do wielkiego kota i spr�bowa� stworzy� w wyobra�ni obraz tego, co powinno by� zrobione. Powoli przebiega� my�lami ka�dy, nawet najdrobniejszy szczeg�. Powt�rzy� wszystko dwukrotnie, a wtedy Lura przysiad�a i wyci�gn�a si� na trawie.
Fors star� z czo�a zmieszany z deszczem pot. Nadszed� czas dzia�ania. Czo�gaj�c si�, dotar� do labiryntu sp�kanych �cian. Nie m�g�by tego zrobi�, gdyby wiatr im nie sprzyja�. Na szcz�cie, tym razem los by� �askawszy. Dosta� si� na le��cy nad najwi�kszym otworem w �cianie wyst�p. Jak wszyscy ludzie g�r, wok� talii mia� nawini�t� cienk�, mocn� link�. Teraz rozwin�� j�, a w jego d�oni znalaz�a si� szeroka p�tla. Dobrze, �e deszcz jej nie naruszy�. Ju�. Zagwizda�, na�laduj�c czysty g�os jednego z ptak�w Eyrie. Nie widzia� nic, lecz czu�, �e Lura jest na stanowisku, gotowa do akcji. Je�li tylko wiatr nie zmieni kierunku...
Nagle klacz wstrz�sn�a �bem, parskn�a i popatrzy�a podejrzliwie na k�p� zaro�li. W tej samej chwili ogier stan�� d�ba i z g�o�nym r�eniem rzuci� si� na odsiecz. Mia� jednak do pokonania ca�� d�ugo�� doliny, a po drodze zatrzyma� si� jeszcze, aby skierowa� reszt� haremu w bezpieczne miejsce. Klacz mia�a ochot� przy��czy� si� do nich, lecz mi�dzy ni�, a wolno�ci�, czai�o si� nieznane niebezpiecze�stwo. Wspi�a si� na tylne nogi, po czym podbieg�a w stron� ruin i ukrytego Forsa. Dwa razy pr�bowa�a dotrze� do stada, za ka�dym razem co� j� jednak powstrzymywa�o.
Fors rozwin�� link�. Teraz m�g� ju� tylko czeka�, ufaj�c w poj�tno�� i sprawno�� Lury. Sekundy niepewno�ci wlok�y si� straszliwie d�ugo. Wreszcie klacz b�yskaj�c w przera�eniu bia�kami oczu, wpad�a przez wyrw� w obr�b mur�w. Fors cisn�� p�tl�, natychmiast okr�caj�c lin� wok� wystaj�cej ze �ciany zardzewia�ej kratownicy. Jej pr�ty okaza�y si� dostatecznie mocne, aby wytrzyma� skoki oszala�ego ze strachu zwierz�cia. Fors drgn��, gdy us�ysza� przenikliwy kwik galopuj�cego na pomoc, rozz�oszczonego ogiera. Nie zna� si� na koniach, niemniej domy�li� si�, �e grozi mu niebezpiecze�stwo. Na szcz�cie przewodnik stada nie dobieg� do ruin. Spo�r�d ga��zi mijanej grupy krzak�w �mign�a ku niemu Lura. Wyl�dowa�a wprost na g�owie rumaka, orz�c jego sk�r� zbrojnymi w ostre pazury �apami. Zaatakowany ko� wspi�� si� na zadnie'nogi, z op�ta�czym r�eniem gryz�c i wierzgaj�c na o�lep. Lura jednak by�a ca�kiem nieuchwytna. Poruszaj�c si� z pr�dko�ci� b�yskawicy, ci�gle uprzedza�a zamiary przeciwnika. Wydawa� by si� mog�o, �e pod jasnym l�ni�cym futrem kryj� si� mocne, stalowe spr�yny. Jeszcze dwukrotnie zrobi�a u�ytek ze swoich pazur�w, zanim ogier da� za wygran� i pop�dzi� za stadem. Klacz r�a�a �a�o�nie. Przystan�� wtedy, spogl�daj�c wstecz, lecz na widok nieruchomej sylwetki gro�nego kota zrezygnowa� ostatecznie i wkr�tce znikn��, pozostawiaj�c za sob� krwawy �lad.
Os�ab�y Fors opar� si� o stert� gruzu. Mia� konia, cho� co prawda w�asno�� ta sprowadza�a si� do zaci�ni�tej na jego szyi mocnej, zdolnej wytrzyma� najdziksze porywy, p�tli. Nie by� to niestety u�o�ony do jazdy wierzchowiec i teraz zacz�� zastanawia� si�, w jaki spos�b, maj�c chor� nog�, uje�dzi� oszala�e ze strachu zwierz�.
Zamocowa� lin� i popatrzy� ponuro na otarcia sk�ry na d�oniach. Na razie postanowi� nie podchodzi� bli�ej, pozostawiaj�c klaczy troch� czasu na oswojenie si� z niewol�. Czy jednak kiedykolwiek wyzb�dzie si� l�ku przed Lur�? By� to kolejny problem, jaki w najbli�szym okresie nale�a�o rozwi�za�. A rozwi�zanie musia�o si� znale��. Nie m�g� przecie� w�drowa� na jednej nodze, a prosi� o pomoc Koczownik�w, znaczy�o to samo, co odda� si� w r�ce Jarla. Zawsze wierzy�, �e potrafi poradzi� sobie na R�wninach. Teraz nadszed� czas, aby to udowodni�.
Po jakim� czasie ko� przesta� targa� napi�tym arkanem: sta� nieruchomo ze spuszczon� g�ow�, a po jego l�ni�cej od potu sk�rze przebiega�y nerwowe dreszcze. Nie ruszaj�c si� z miejsca. Fors zacz�� m�wi� cichym g�osem, takim samym, jakim przywo�ywa� Lur�. Po d�u�szej chwili podni�s� si� powoli i zrobi� kilka krok�w naprz�d. Zwierz� unios�o g�ow� i parskn�o, lecz m�wi� ca�y czas, staraj�c si�, aby g�os brzmia� r�wno i monotonnie. Wreszcie by� ju� tak blisko, �e m�g� dotkn�� spoconej sier�ci. Pog�adzi� bok klaczy wolnym ruchem; omal nie podskoczy�. Na ciemnym tle niewyra�nie majaczy�y zatarte plamy farby. Mia� przed sob� jednego z uje�d�onych koni Koczownik�w. Fors z trudem prze�kn�� �lin�. Trudno mu by�o uwierzy� w takie szcz�cie. O�mielony swym odkryciem po�o�y� d�o� na nozdrzach wierzchowca, kt�ry czuj�c dotyk zadr�a�, a zaraz potem parskn�� niemal pytaj�co. Pog�adzi� ko�ski kark i w odpowiedzi zosta� lekko tr�cony �bem. Ch�opak roze�mia� si�, po czym ju� zupe�nie rozlu�niony poci�gn�� za hu�taj�cy si� mi�dzy oczami, postrz�piony kosmyk grzywy.
- Wi�c ju� sobie przypomnia�a�, staruszko? Dobry konik, dobry.
Pozosta�a jeszcze sprawa Lury. Nie m�g� jednak d�u�ej zwleka�. Rozwin�� link� i lekko poci�gn��. Klacz pos�usznie ruszy�a za nim, ostro�nie wymijaj�c pi�trz�ce si� doko�a sterty gruzu.
Dlaczego nie zareagowa�a na unosz�cy si� z ubrania zapach kota? Chyba deszcz skutecznie go wyp�uka�, w ka�dym razie spokojnie pozwala�a si� prowadzi�.
Przywi�za� konia do ma�ego drzewka i jeszcze raz zagwizda� sw�j ptasi sygna�. Odpowied� nadesz�a z drugiego ko�ca doliny. Widocznie Lura pod��a�a za stadem. Przystan�� w oczekiwaniu, co chwila przyja�nie zagaduj�c do wierzchowca i wiechciami trawy wycieraj�c jego boki. Odwr�ci� si�, gdy spostrzeg� wywo�any przera�eniem dreszcz.
Kilka krok�w dalej siedzia�a Lura. Trwa�a w bezruchu i tylko le��cy mi�dzy przednimi �apami ogon wykonywa� powolne, leniwe ruchy. Kotka ziewn�a szeroko, ukazuj�c spiczasty j�zyk i r�owe podniebienie. Przeci�gn�a si� i zmru�y�a oczy, jakby chcia�a powiedzie�, �e klacz, kt�rej jej towarzysz �ow�w po�wi�ca tyle uwagi, zupe�nie j� nie interesuje.
Pomimo pokojowego przyj�cia, wierzchowca ogarn�� pop�och. Klacz uskoczy�a w ty�, na ca�� d�ugo�� linki, b�yskaj�c bia�kami szeroko rozwartych oczu. Lura w dalszym ci�gu zachowywa�a spok�j. Podnios�a si� i powoli podesz�a do konia. Struchla�e zwierz� stan�o d�ba, po czym wyda�o przenikliwy kwik rozpaczy. Zaniepokojony Fors spr�bowa� j� odwo�a�, lecz wielki kot nie zwa�aj�c na g�os ch�opca kr��y� wok� zdobyczy, ogl�daj�c j� krytycznie ze wszystkich stron. Po chwili klacz opad�a na cztery nogi i wstrz�sn�a �bem, staraj�c si� nie patrze� na Lur�. Wydawa�a si� zdezorientowana tym, �e spodziewany atak nie nast�pi�. W ka�dym razie, gdy po sko�czonej lustracji Lura odwr�ci�a si� oboj�tnie, ko� uspokoi� si� i przesta� dr�e�. W ci�gu godziny z kawa�ka liny Fors sporz�dzi� uzd�, a z�o�ony koc pos�u�y� mu za siod�o. Stan�� na podwy�szeniu z kilku cegie� i prze�o�y� zdrow� nog� przez grzbiet wierzchowca. Poprzedni w�a�ciciel musia� w�o�y� sporo pracy w jego uje�d�enie, gdy� kark mia� tak r�wny, �e nawet niezdarny
1 os�abiony Fors potrafi� utrzyma� si� w siodle. Skierowa� klacz ponownie w stron� drogi, po jakim� czasie dotar� ni� do doliny i oto raz jeszcze przemierza� rozleg�e pola.
Pomimo dokuczliwego b�lu zranionej nogi, serce ch�opca przepe�nia�o uniesienie i rado��. Dokona� przecie� niema�o. Wymkn�� si� bezpiecznie z Eyrie po w�amaniu do Domu Gwiazdy. O�mieli� si� i�� przez R�wniny, gdzie sp�dzi� noc w �rodku wymar�ego miasta. Samodzielnie przeprawi� si� przez rzek�. Podpatrzy� Koczownik�w na brzegu le�nego jeziora, a wreszcie stawi� czo�a dzikowi, przed kt�rym zdarza�o si� uciec nawet najlepszym my�liwym. Teraz za� mia� konia, w r�ku niezawodn� bro�, a przed sob� szerok� drog�.
Uznali go niegodnym Gwiazdy, Rada odrzuci�a jego kandydatur�. R�wne z�by zal�ni�y w ponurym u�miechu, podobnym do grymasu poluj�cej Lury. Tak, poka�e im jeszcze. Przekonaj� si�, �e syn Langdona, Bia�ow�osy Mutant dor�wnuje najlepszym spo�r�d nich. Udowodni to ca�emu Eyrie.
Lura pozosta�a nieco w tyle, gdy� klacz wyra�nie niepokoi�a si�, gdy wielki kot zbli�a� si� do niej. Wyrwany z zadumy Fors rozgl�da� si� po okolicy.
W�r�d zaro�li rozrzucone by�y stosy gruzu, gdzieniegdzie wida� by�o ocala�y szkielet budynku. Nie podkute kopyta wierzchowca w pewnej chwili zacz�y wydobywa� inny d�wi�k. Jechali chodnikiem, na kt�rym prostymi liniami znaczy�y si� rdzawe �lady. Szcz�tki opustosza�ych domostw zacz�y g�stnie�. Zapewne zbli�ali si� do osady, a mo�e nawet miasteczka.
W otoczeniu by�o co� niepokoj�cego, cho� opanowane przez ro�linno�� stosy gruzu tchn�y wymar�� pustk�. Ponownie do�wiadcza� z�ego samopoczucia, nie wi���cego si� z konkretn� chorob� cia�a czy ducha, lecz podobnego do tego, co odczuwa�, gdy mija� rozbity konw�j. Wytar� r�k� w ko�sk� grzyw�, jakby pr�bowa� pozby� si� nieprzyjemnej plamy. Gdy jednak chcia� przyjrze� si� d�oni, nie m�g� jej dostrzec. Pomimo padaj�cego deszczu, z ziemi unosi�y si� g�ste, podobne do mg�y wyziewy.
Wkr�tce pojawi�a si� te� prawdziwa mg�a. Z g�ry zacz�y sp�ywa� brudnobia�e k��by spowijaj�ce zalegaj�ce wok� stosy butwiej�cego drewna i gruzu. Zas�ona g�stnia�a w oczach i ju� po chwili mlecznobia�y ca�un spowija� ca�� okolic�, nie ust�puj�c w swej nieprzenikniono�ci mg�om z g�rskich kotlin... Otoczenie przybra�o gro�ny wygl�d. Dotkn�� palcem okolic rany. Wywo�any b�l by� tak mocny, �e nie potrafi� powstrzyma� g�o�nego okrzyku. Zmniejszaj�ca si� widoczno�� zacz�a go niepokoi�, postanowi� wi�c przerwa� podr�. Potrzebowa� teraz bezpiecznego miejsca na nocleg, gdzie m�g�by rozpali� ogie� i zmieni� opatrunek, a przede wszystkim schroni� si� przed deszczem.
Ruiny nie wygl�da�y zach�caj�co, jednak gdzie� w g��bi mog�y kry� to, czego szuka�. �ci�gn�� wodze, zmuszaj�c wierzchowca do powolnego kroku. Wysz�o to im na dobre, gdy� po chwili natkn�� si� na szeroko otwart� wyrw� w chodniku - niekszta�tn�, czarn� dziur�, obrze�on� wyszczerzonymi zwa�ami skruszonego betonu. Wymin�li je szerokim �ukiem, tak daleko, jak tylko pozwoli�y ci�gn�ce si� opodal postrz�pione mury. Fors zacz�� �a�owa�, �e opu�ci� kamienny dom na wzg�rzu. B�l nogi dokucza� coraz bardziej i ch�opak pomy�la�, �e lepiej by�oby zatrzyma� si� tam dzie� lub dwa. aby nabra� si�. Wtedy jednak nie mia�by konia. Gwizdn�� mi�kko, z rado�ci� patrz�c, jak w odpowiedzi zwierz� strzy�e uszami. Nie, ten wierzchowiec wart by� nawet rozdzieraj�cego cia�o b�lu.
Jeszcze dwa razy nawierzchni� przerwa�y du�e zag��bienia. Ostatnie z nich rozmiarami przypomina�o lej po bombie. Gdy Fors mija� je powoli, drog� przeci�o mu pasmo b�otnistej, lecz mocno udeptanej ziemi, kt�rego koniec nikn�� w czarnej czelu�ci. Widok ten przywodzi� na my�l dobrze utrzyman� �cie�k�. Lura obw�cha�a j�, po czym warkn�a niepewnie, a sier�� na jej grzbiecie zje�y�a si�. Cokolwiek t�dy przechodzi�o, zosta�o uznane za wroga. Fors nie mia� najmniejszej ochoty spotka� si� ze stworzeniem, kt�re Lura. zdolna pokona� dzik� krow�, watah� dzik�w czy nieokie�znanego ogiera, oznajmia�a w ten spos�b. Popu�ci� cugli, nagl�c klacz do szybkiego kroku.
W pewnej odleg�o�ci za ziej�c� w ziemi wyrw� natkn�li si� na niewielkie wzg�rze. Jego wierzcho�ek zajmowa� zbudowany z bia�ego kamienia dom z wyra�nie widocznym jednospadowym dachem. Zbocza pag�rka by�y odkryte, nie licz�c kilku k�pek niskich zaro�li, dzi�ki czemu z okien budynku musia� roztacza� si� dobry widok na najbli�sz� okolic�. Fors szybko podj�� decyzj�.
Rozczarowa� si� nieco, stwierdziwszy na miejscu, �e dach przykrywa� tylko cz�� pomieszcze�, natomiast �rodek by� otwarty, tworz�c niedu�y amfiteatr z kilkunastoma rz�dami szerokich siedze�, opadaj�cych w kierunku kwadratowego podwy�szenia i biegn�cymi wzd�u� przej�� kolumnami. Tym niemniej, pod dachem znajdowa�o si� kilka ma�ych, le��cych za scen� pomieszcze�. W jednym z nich. Fors postanowi� rozbi� ob�z. Uwi�za� klacz do najbli�szej kolumny, po czym nakarmi� j� zerwan� ze stoku traw� i pra�onym ziarnem. M�g� co prawda j� sp�ta� i zostawi� na ��ce, jednak wspomnienie z�owieszczej �cie�ki nakazywa�o ostro�no��.
W nier�wno�ciach sp�kanego pod�o�a gromadzi�a si� deszcz�wka, tworz�c liczne ka�u�e. Do jednej z nich przypad�a Lura i �apczywie gasi�a pragnienie. Przy s�siednim bajorku przystan�a klacz, �ykaj�c wod� z g�o�nym mlaskaniem grubych warg. Pomi�dzy siedzeniami i kolumnami le�a�o sporo u�amanych przez wiatr ga��zi, dzi�ki czemu Fors szybko roznieci� ogie�. Nie obawia� si�, �e kto� to spostrze�e, gdy� �ciany skutecznie zas�ania�y blask. Zagotowa� wod� w poobijanym garnuszku i przyst�pi� do tortury zmiany opatrunku. Gdy zdj�� banda�, przekona� si�, �e ma�� dzia�a. Cho� brzegi rany by�y zaognione i obrz�k�e, to cia�o by�o czyste, bez �ladu infekcji - zaczyna� si� proces gojenia.
Lura by�a z pewno�ci� g�odna, lecz nie usi�owa�a nawet wyruszy� na �owy. Od chwili, w kt�rej min�li ostatni krater, sta�a si� osowia�a i trzyma�a si� blisko Forsa. Teraz le�a�a cicho, wpatruj�c si� zamy�lonym wzrokiem w p�omienie. Je�eli Lura nie chcia�a polowa�, musia�a mie� ku temu powa�ne powody. Ch�opak �a�owa� tylko, �e nie potrafi� powiedzie� wi�cej o istocie budz�cej strach i nienawi��. Zastanawia� si� intensywnie i nagle uda�o mu si� nawi�za� przelotny kontakt z umys�em zwierz�cia. Fala l�ku i uczucie bezradno�ci uderzy�y ze wzmo�on� si��, obejmuj�c parali�uj�cymi kleszczami mi�nie i wol�. Po tym seansie ciekawo�� Forsa ust�pi�a miejsca przezorno�ci i cho� tajemnicza istota pozosta�a nieznana, ch�opak nie mia� najmniejszej ochoty na spotkanie.
Spa� poszli g�odni, gdy� Fors zrezygnowa� z kolacji, oddaj�c resztki ziarna klaczy, w nadziei, �e zdob�dzie w ten spos�b jej przywi�zanie. Niewielki ogie� mia� p�on�� ca�� noc, rozpraszaj�c mrok i zabezpieczaj�c przed nieoczekiwanymi odwiedzinami.
Le�a� w napi�ciu. Od czasu do czasu podnosi� g�ow� i wyt�a� s�uch w oczekiwaniu na odleg�e dudnienie. By� przekonany, �e tej nocy b�bny odezw� si� ponownie. Tym razem jednak noc milcza�a. Przesta�o pada� i niemal natychmiast w trawach rozdzwoni�y si� owady. Nadci�gn�� lekki wiatr, nape�niaj�c pobliskie krzewy cichym szelestem. Ten odwieczny, smutny �piew listowia denerwowa� Forsa. Lura nie spa�a r�wnie�: wyczu� to zanim jeszcze us�ysza� odg�os jej krok�w. Kierowa�a si� w stron� drzwi, pe�zn�� wi�c za ni�, staraj�c si� oszcz�dza� zranion� nog�. Kot zatrzyma� si� na skraju podjazdu i nieruchomo spogl�da� w d�, w stron� spowitych czerni� ruin. Po chwili by� ju� tam Fors i niemal natychmiast dostrzeg� przyczyn� niepokoju zwierz�cia. Na p�noc od nich, w kompletnych ciemno�ciach pochmurnej nocy migota�a czerwona iskierka ognia.
Wi�c by� tu jeszcze kto�. Koczownicy trzymali si� przewa�nie z dala od miasta - tak �ywa by�a pami�� czas�w, gdy promieniowanie sia�o �mier�. A Bestie? Czy posiada�y umiej�tno�� rozniecania ognia? Nikt nie wiedzia�, jak� inteligencj� obdarzone s� te istoty, ani jaki jest ich poziom zwyrodnia�ej cywilizacji.
Pragnienie, aby chwyci� klacz, wskoczy� jej na grzbiet i pomkn�� kamienistym zboczem w stron� odleg�ego ogniska by�o bardzo silne. Migocz�cy blask kusi� obietnic� towarzystwa w tej krainie czaj�cej si� �mierci.
Nim jednak zd��y� podj�� jak�kolwiek decyzj� us�ysza� niskie zawodzenie ch�ru warcz�cych, szczekaj�cych i wyj�cych g�os�w. Nat�enie d�wi�ku narasta�o. Pojawia�y si� coraz wy�sze tony, by w ko�cu przekszta�ci� si� w oszala�y, pot�pie�czy jazgot. Czu�, jak pod r�k� je�y si� sier�� na karku Lury. Oddycha�a ci�ko, warcz�c co chwila, lecz nie rusza�a si� z miejsca. Krzyki nadal dobiega�y od strony ogniska. Ktokolwiek je rozpali�, musia� zgin��.
Fors mimowolnie zadr�a�. W niczym nie m�g� pom�c osaczonemu nieszcz�liwcowi. Zanim przeby�by ruiny, by�oby ju� po wszystkim. Jeszcze raz spojrza� w d� i poczu� jak serce zamiera mu w piersi - przed sob� mia� tylko ciemno��. Migotliwy, przyjazny p�omie� znikn��.



Rozdzia� 5
Miasto nad jeziorem


Fors zwl�k� si� z bar�ogu i mru��c oczy wyszed� na poranne s�o�ce. Spa� kiepsko, a mimo to czu� si� dobrze - najlepszy znak, �e rana goi�a si�. Gdy zrobi� par� krok�w, przekona� si�, �e rzeczywi�cie ma si� lepiej. Bez zbytniego wysi�ku uda�o mu si� wyprowadzi� klacz na rozci�gni�t� wzd�u� stoku ��k�. Lura musia�a obudzi� si� wcze�niej, gdy� na pod�odze obok resztek wygas�ego ogniska le�a� br�zowo upierzony indyk. Upiek� go i zjad�, ca�y czas my�l�c o tym, �e b�dzie musia� osiod�a� konia i pojecha� przez zrujnowane miasto w poszukiwaniu �lad�w widzianego w nocy ogniska.
Nie chcia� tam jecha�. Nie chcia�, poniewa�... nie mia� ochoty pakowa� pospiesznie dobytku - pow�d jaki szybko podsun�� wzburzony umys�. Wr�ci�a Lura i siedz�c w szerokiej smudze �wiat�a starannie czy�ci�a futro. Poderwa�a si� jednak natychmiast na widok Forsa, dosiadaj�cego konia i kieruj�cego si� w stron� skupiska strzaskanych dom�w.
W ko�cu natrafili na plam� wypalonej trawy. Ogie� strawi� spory obszar. Gdzieniegdzie spomi�dzy okopconych kamieni wychyla�y si� ocala�e jakim� cudem ��te, bia�e i niebieskie kwiaty oraz bujnie rozros�e nad labiryntem zasypanych piwnic chwasty, o mi�sistych, czerwono ubarwionych li�ciach. Kot i wierzchowiec ostro�nie stawiali ka�dy krok w spustoszonym ogniem terenie.
Zbli�aj�c si� do najbardziej odleg�ego skraju pogorzeliska natkn�li si� na miejsce nocnej walki. Spod ich n�g niech�tnie poderwa�o si� stado czarnych ptak�w, kt�re poch�oni�te by�y uczt� w�r�d resztek pozostawianych przez silniejszych padlino�erc�w. Fors zeskoczy� w �rodek kr�gu wydeptanej trawy, czuj�c jednocze�nie narastaj�ce obrzydzenie. Na splamionej krwi� ziemi biela�y dwie kupki starannie oczyszczonych ko�ci. Zdumia�y go czaszki - nigdy przedtem takich nie widzia� - wyd�u�one i w�skie, zaopatrzone w silnie po��k�e z�by. Z pewno�ci� nie nale�a�y do jego rasy. Rozgl�da� si� wok� i w pewnym momencie dostrzeg� b�ysk metalu. Zbli�ywszy si� podni�s� z ziemi z�aman� w��czni�. Przyjrza� si� dok�adniej p�kni�temu w pobli�u grota drzewcu. Teraz nie mia� ju� w�tpliwo�ci. Zna� t� bro�, nale�a�a do widzianego na wyspie rybaka.
Fors zatacza� coraz szersze kr�gi wok� pola walki. Jeszcze raz zbli�y� si� do dziwnych szkielet�w, pomijaj�c jednak wcze�niej znalezion� w��czni�, nie natrafi� na �aden �lad �owcy. Ko�ci budzi�y wyra�n� odraz� kota, mo�liwe, �e przyczyni� si� do tego unosz�cy si� nad nimi od�r. Myszkuj�ca tu i tam z nosem przy ziemi Lura, podbieg�a nagle do sterty kamieni i wspi�wszy si� na zadnie �apy, zacz�a je obw�chiwa�.
Wszystko by�o jasne. �owca nie da� si� zaskoczy� atakiem z ciemno�ci. Starczy�o mu czasu, aby wdrapa� si� na g�r�, gdzie atakuj�ce go istoty nie mog�y go od razu dopa�� i sk�d m�g� broni� si� tak skutecznie, �e dw�ch napastnik�w zosta�o rannych lub pad�o trupem, staj�c si� natychmiast �erem zbrojnych w straszne k�y wsp�plemie�c�w. W ko�cu uda�o mu si� chyba uciec, gdy� nigdzie nie m�g� dostrzec jego ko�ci.
Aby si� dostatecznie upewni�, zacz�� rozgniata� nogami niskie zaro�la. W pewnej chwili potr�ci� stop� niewielki, okr�g�y przedmiot. Podni�s� go, a wtedy okaza�o si�, �e trzyma w r�ku ma�y, wykonany z ciemnego drewna b�benek o wypolerowanych �cianach, obci�gni�ty wyprawion� sk�r� o niezwyk�ej g�adko�ci. B�ben sygnalizacyjny! Odruchowo uderzy�, wydobywaj�c z instrumentu niski wibruj�cy d�wi�k, kt�ry odbijaj�c si� od pobliskich ruin, powraca� zwielokrotnionym echem. Zabra� b�ben ze sob�. Nie wiedzia� dlaczego to robi, fascynowa� go jednak nieznany w g�rach spos�b przesy�ania wiadomo�ci.
Nast�pne dwa dni min�y spokojnie. Wszystko wskazywa�o na to, �e Koczownicy nigdy nie zapuszczali si� w te strony, cho� by� to dla my�liwych prawdziwy raj, obfituj�cy we wszelk� zwierzyn�. Fors, nie chc�c straci� �adnej ze swych cennych strza�, wysy�a� na �owy Lur�, kt�ra nareszcie by�a w swoim �ywiole, ca�ymi dniami poluj�c w stepie. Mi�sa mieli w br�d, dla urozmaicenia jedli jagody i ziarno z dojrzewaj�cych k�os�w dzikich zb�.
Natkn�li si� jeszcze na dwa miasteczka, wymin�li je jednak z daleka, gdy tylko pojawi�y si� pierwsze ruiny. Ponure, przesi�kni�te wilgoci� miejsca, dzia�a�y przygn�biaj�co i wtedy nadchodzi�o pytanie, co by by�o gdyby na miejscu czarnosk�rego znalaz� si� on sam. Czy zaskoczony na otwartej przestrzeni, kulej�cy kaleka potrafi�by dotrze� w bezpieczne miejsce? Teraz noga sprawia�a mniej b�lu. Codziennie szed� przez jaki� czas, aby rozrusza� mi�nie i wzmocni� delikatn� jeszcze blizn�. Czu�, �e ju� wkr�tce b�dzie porusza� si� ca�kiem swobodnie.
Rankiem czwartego dnia dotarli do rozleg�ych wydm. Poza pasmem ukszta�towanych przez wiatr formacji rozci�ga�o si� owiane legend� jezioro - bezkresna, szaroniebieska tafla wody. Zdumiony pomy�la�, �e tak w�a�nie musi wygl�da� le��ce na ko�cu �wiata morze. Na brzegu zalega�y wysokie stosy naniesionego przez fale, zbiela�ego na s�o�cu drewna. Ostatnio musia�a przej�� t�dy burza, gdy� na piasku wida� by�o poskr�cane, na wp� gnij�ce cia�a ryb.
Zsiad� z konia, chwyci� za uzd� i ruszy� ku wodzie. Piasek by� mi�kki, tak, �e zapad� si� g��boko, wyci�gaj�c stopy ze znacznym wysi�kiem. W miar� zbli�ania si� do brzegu musia� zatyka� nos, tak niezno�ny stawa� si� fetor rozk�adaj�cych si� ryb i wodorost�w. Ogl�daj�ca ryby Lura pozosta�a kilka krok�w w tyle.
Wi�c jezioro istnia�o naprawd�, a gdzie� na jego brzegu le�a�o odkryte przez ojca miasto. Rozgl�daj�c si� dooko�a zastanawia� si�, w kt�r� stron� powinien teraz i��. Ukry� si� przed wiatrem za poblisk� wydm� i przysiad�
38

na piasku, by spojrze� na map�. Po wymini�ciu ostatniego miasteczka skierowali si� na zach�d, wi�c teraz nale�a�o skr�ci� na po�udnie. Trzymaj�c si� brzegu powinien wkr�tce dotrze� do celu.
Przepychanie si� przez piaski by�o bardzo m�cz�ce, tote� zniech�cony postanowi� cofn�� si� nieco w g��b l�du, na twardszy grunt. Ucieszy� si�, gdy po wymini�ciu najbli�szego pag�rka natrafi� na przysypane pasmo betonowej drogi. Bieg�a wzd�u� skraju wydm, m�g� si� wi�c jej trzyma�. Jeszcze raz okaza�o si�, �e mapa m�wi prawd�. Po przej�ciu niespe�na mili dostrzeg� wy�aniaj�ce si� z oddali ruiny. Od razu jednak wida� by�o, �e nie s� to resztki ma�ej mie��my. By�o to oczywiste nawet dla tak niedo�wiadczonego badacza, jak Fors. W promieniach porannego s�o�ca daleko w przedzie wznosi�y si� ku niebu wysokie, strzaskane miejscami wie�e. Mia� przed sob� jedno z wielkich miast, z charakterystycznymi, si�gaj�cymi chmur domami. Wiedzia�, �e nie jest ono "niebieskie", gdy� w innym przypadku w nocy widzia�by na niebie �lady pi�tna. To miasto nale�a�o do niego ca�e. Langdon mia� racj� - by� to niewyczerpany magazyn, czekaj�cy na zdobycie ku wi�kszej chwale Eyrie. Fors opu�ci� wodze pozwalaj�c klaczy na wolny k�us, a sam pr�bowa� odgrzeba� w pami�ci wpajane mu niegdy� zasady. Przede wszystkim nale�a�o szuka� bibliotek i sklep�w, zw�aszcza tych z wyrobami �elaznymi i papierniczymi. Pod �adnym pozorem nie wolno by�o natomiast dotyka� �ywno�ci, cho�by nawet znajdowa�a si� w szczelnie zamkni�tych pojemnikach. Dokonywane kiedy� pr�by zbyt cz�sto bowiem ko�czy�y si� �miertelnym zatruciem. Najcenniejsze by�y leki, musia�y by� jednak sprawdzone przez kogo� do�wiadczonego, gdy� niew�a�ciwie u�yte grozi�y niebezpiecze�stwem dla zdrowia i �ycia.
W trakcie rekonesansu najlepiej by�o bra� niewielkie pr�bki znalezionych d�br: ksi��ek, materia��w pi�miennych, map. Ko� pozwoli mu zapakowa� znacznie wi�cej przedmiot�w.
Pojawi�y si� �lady ognia. Fors wjecha� na odkryty odcinek drogi, gdzie nier�wna nawierzchnia zas�ana by�a grub� warstw� popio�u. Wie�owce na razie sprawia�y wra�enie tylko nieznacznie uszkodzonych. Czy sta�yby jeszcze, gdyby spad�y bomby? Mo�liwe, �e miasto wymar�o na skutek szalej�cych po wojnie epidemii. Mo�liwe, �e umiera�o razem z dogasaj�cym �yciem mieszka�c�w, a nie w nag�ym paroksyzmie eksplozji.
Droga zmieni�a si� teraz w w�sk� �cie�k�, klucz�c� mi�dzy wysokimi szkieletami budynk�w, kt�rych wy�sze pi�tra spad�y na d�, tworz�c stosy gruzu, miejscami ca�kowicie blokuj�ce przej�cie. By�o tu pe�no samochod�w - przecie� Przodkowie korzystali z nich na co dzie�. By�y te� ko�ci. Znaleziona w starym banku czaszka wstrz�sn�a nim, teraz wok� siebie widzia� setki szkielet�w i ta ogromna ilo�� sprawi�a, �e szybko przesta� zwraca� na nie uwag�, nawet wtedy, gdy ko�skie kopyta kruszy�y cienkie �ebra, lub potr�ca�y bia�y czerep. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e ludno�� zgin�a w wyniku zarazy, dzia�ania gazu lub nawet choroby popromiennej. Na szcz�cie - s�o�ce, wiatr i zwierz�ta oczy�ci�y to miejsce �mierci ze zgnilizny, pozostawiaj�c tylko nieszkodliwe ko�ci.
Jak dot�d Fors nie pr�bowa� bada� nor, kt�re kiedy� by�y le��cymi na ni�szych pi�trach wie�owc�w mieszkaniami. Opanowa�o go tylko jedno pragnienie - jak najszybciej dotrze� do centrum miasta, do fundament�w wysokich wie�, ku kt�rym pod��a� przez ca�y ranek. Szybko jednak przekona� si�, �e nie b�dzie to takie proste. Dalsz� drog� przegradza�a trudna do przebycia zapora.
Przed nim czernia� przecinaj�cy miasto na dwie cz�ci, szeroki w�w�z, a dnem wi�a si� licznymi zakolami rw�ca rzeka. Przerzucono nad ni� kilka most�w, gdy jednak zbli�y� si� do pierwszego z nich, okaza�o si�, �e przej�cie jest zamkni�te przez mas� wypi�trzonego w fantastyczn� �cian� zardzewia�ego �elastwa. Setki maszyn prowadzonych przez oszala�ych ze strachu ludzi powpada�o na siebie, ��cz�c si� powyginanymi cz�ciami w wysok� barier�. Na pierwszy rzut oka most by� nie do przebycia. Mo�liwe, �e Fors zdo�a�by jako� si� przecisn��, ko� jednak z pewno�ci� nie da�by rady. Najrozs�dniejszym rozwi�zaniem wyda�o mu si� zej�cie na dno doliny i przeprawa przez rzek�, poniewa� s�siednie mosty r�wnie� pe�ne by�y prze�artego rdz� �elastwa. Znale�li odga��zienie g��wnej szosy, opadaj�ce ku wodzie. Tak�e tutaj pe�no by�o maszyn - prawdopodobnie ludzie po zablokowaniu mostu wpadli na taki sam pomys�. Wzd�u� trasy marszu bieg�y dwie rdzawoczer-wone linie. Fors rozpozna� w nich znane ze starych ksi��ek tory kolejowe. Ruszy� wzd�u� tor�w, lecz po przej�ciu mili natkn�� si� na blokuj�ce je maszyny. By� to poci�g, �ci�lej m�wi�c dwa poci�gi. Zrozumia� to, gdy w k��bowisku stali dostrzeg� dwie zmia�d�one zderzeniem lokomotywy. Ci, kt�rzy zdecydowali si� ucieka� poci�giem mieli tyle samo szcz�cia, co osoby uwi�zione w znieruchomia�ych pojazdach tam w g�rze. Nie potrafi� wyobrazi� sobie widoku miasta w dniu paniki. Czasem dzieci w Ey�e roz-grzebywa�y mrowisko, a wtedy owady ogarnia�o wrzenie i rozlewa�y si� wok� czarn� fal�. Miasto r�wnie� musia�o wrze�, wyrzucaj�c na zewn�trz mrowie przera�onych ludzi. Wi�kszo�� z nich zgin�a, lecz przecie� niekt�rzy musieli przedosta� si� w bezpieczne miejsce.
Jakie by�y ich dalsze losy, jaki koniec? Jakie szans� mia�a garstka ogarni�tych panik� uchod�c�w, rozrzuconych w bezmiernym stepie z nieustann� �wiadomo�ci� czaj�cej si� w pobli�u niewidzialnej �mierci? Forsem wstrz�sn�y dreszcze, gdy mija� rozbite wagony wykolejonych poci�g�w. W ko�cu uda�o mu si� znale�� w�skie przej�cie przez zator. Po drugiej stronie ci�gn�a si� ju� rzeka, a na jej powierzchni unosi�y si� ci�kie barki, ��cz�c przeciwleg�e brzegi czym� na kszta�t p�ywaj�cego mostu. Pozostawiaj�c za plecami wstrz�saj�c� sceneri�. Fors wraz ze zwierz�tami ostro�nie wkroczy� na rozchwiane pod�o�e. W �rodku prz�s�a natkn�li si� na spor� wyrw�, przez kt�r� z g�o�nym bulgotem przelewa� si� nurt. Naglona wbijanymi w �ebra pi�tami klacz, przesadzi�a szybko przeszkod�, Lura min�a j� z naturaln� zwinno�ci�.
Na drugim brzegu w�wozu weszli w pl�tanin� ciemnych ulic, obramowanych rz�dami pozbawionych okien budynk�w. Po jakim� czasie napotkali drog� wznosz�c� si� ostrym �ukiem w g�r�. Trzymaj�c si� jej dotarli w pobli�e wie�owc�w. Nad ich g�owami kr��y�y z g�o�nym krzykiem ptaki, zza rozbitych drzwi wyjrza�o na chwil� jakie� br�zowo ubarwione zwierz�. Podjecha� do �ciany w miejscu, gdzie chyba cudem ocala�a tafla szk�a. Wiatry i deszcze osadzi�y na niej tak grub� warstw� brudu, �e nie m�g� dostrzec, co kry�o si� we wn�trzu. Zsiad� z konia i dotkn�� d�o�mi g�adkiej powierzchni. Tajemnica wytwarzania tak doskona�ego szk�a nie dotrwa�a do dzi� - podobnie jak wiele innych sekret�w Przodk�w.
To, co dostrzeg� przez wyczyszczony fragment szyby, omal nie sk�oni�o go do ucieczki, cho� mia� w pami�ci opowie�ci Gwia�dzistych. Postacie stoj�ce w mrocznej sali to nie Przodkowie, tylko ich podobizny, u�ywane do demonstrowania stroj�w. Z nosem przylepionym do szk�a syci� si� widokiem trzech wysokich kobiet, spowitych w draperie gnij�cych tkanin. Wiedzia�, �e kolorowe materia�y nie przetrwa�yby jego dotyku. Rozsypywa�y si� w py� w zetkni�ciu z r�k� badacza.
Wzd�u� budynku ci�gn�y si� dalsze wystawy. Przez pozbawione szyb okna widzia� puste pomieszczenia. Bez trudu m�g� si� dosta� do �rodka, lecz nie by� jeszcze to tego gotowy, a poza tym prawdopodobnie nic ciekawego tam nie by�o.
Budynek z lewej strony wie�czy�a wysoka wie�a, si�gaj�ca wy�ej ni� pozosta�e. Z jej szczytu musia� rozci�ga� si� rozleg�y widok na miasto i okolice. Wiedzia�, �e Przodkowie poruszali si� w takich budynkach przy u�yciu specjalnych pojazd�w, teraz z pewno�ci� nieczynnych. Wewn�trz mog�o nie by� w og�le schod�w, a nawet gdyby by�y, nie potrafi ich pokona� z chor� nog�. Mo�e przed opuszczeniem miasta... By�oby wspaniale sporz�dzi� szkic widzianego z g�ry miasta i do��czy� go jako ilustracj� do formalnego raportu.
Musia� przyzna�, i� w dalszym ci�gu wi�za� swe przysz�e losy z Eyrie. Marzy� o triumfalnym powrocie, o tym, jak pewnego dnia stanie przed Rad� Starszych i udowodni, �e oto on, pogardzany mutant, osi�gn�� to, do czego inni przygotowywali si� przez ca�e �ycie. Na my�l o tym zala�a go fala ciep�a. Nieznane, wielkie, odkryte przez ojca miasto, zbadane i naniesione na map�, gotowe do systematycznych poszukiwa� - cz�owiek, kt�ry przyniesie takie wie�ci mo�e w Eyrie prosi� o wszystko, czego zechce.
Fors szed� powoli, prowadz�c konia za uzd�. Lura bieg�a przed nim badaj�c otoczenie, nie wykazywa�a jednak ochoty na dalsze wypady. Odg�os potr�canych kamieni, krzyki ptak�w, stuk kopyt - wszystko to d�wi�cza�o w�r�d pustych budowli niesamowitym echem. Po raz pierwszy w �yciu Fors zat�skni� za towarzystwem drugiego cz�owieka. Pomy�la�, �e dobrze by�oby z kim� porozmawia� w miejscu, gdzie tak d�ugo panowa�a �miertelna cisza.
S�o�ce sta�o wysoko, zalewaj�c wszystko ostrym blaskiem. W pewnej chwili oczy Forsa porazi�y promienie odbijaj�ce si� od przedmiot�w, zgromadzonych na wystawie mijanego sklepu. Zaintrygowany podszed� bli�ej i cicho gwizdn��. Na p�ce pouk�adane rz�dami, le�a�y pier�cienie. Niekt�re z nich mia�y l�ni�ce, przejrzyste kamienie - domy�la� si�, �e by�y to brylanty. Star� kurz i wygarn�� nagromadzone �mieci. Wi�kszo�� b�yskotek by�a za ma�a, aby zmie�ci� si� na kt�rymkolwiek palcu, jednak wybra� cztery najwi�ksze, chc�c zabra� je do Ey�e i zab�ysn�� przed r�wie�nikami. Mi�dzy innymi by� tam szeroki pier�cie� z du�ym ciemnoczerwonym oczkiem. Okaza�o si�, �e pasuje jak ula� na trzeci palec d�oni Forsa. Obejrza� klejnot ze wszystkich stron, ciesz�c si� g��bokim, szkar�atnym blaskiem. Oto przedmiot sporz�dzony przez dawnego zmar�ego mistrza b�dzie teraz s�u�y� jemu - uzna� to za dobry znak i postanowi� nosi� pier�cie� na szcz�cie.
Uspokoiwszy si�, trze�wo pomy�la�, �e bardziej ni� l�ni�cych kamieni potrzebuje teraz �ywno�ci. Ko� musi je��, a dooko�a mieli tylko rozleg�� betonow� pustyni�. Je�li chcia� znale�� miejsce na ob�z, musia� kierowa� si� w stron� przedmie��. Od razu wykluczy� drog� przez dolin� pe�n� �elastwa. Lepiej ju� by�o i�� w drug� stron�. Dzi�ki temu pozna rozleg�o�� miasta, musi tylko zd��y� przed zapadni�ciem ciemno�ci.
Nie zatrzymywa� si� ju� przy �adnym ze sklep�w, robi�c tylko w pami�ci uwagi co do miejsc, kt�re warto ponownie odwiedzi�. Pokonywanie pe�nych gruzu ulic wymaga�o sporo wysi�ku, co w po��czeniu z ciep�em odbijaj�cych si� od budynk�w promieni s�o�ca sprawi�o, �e na twarzy pojawi�y si� krople potu, a ubranie zacz�o lepi� si� do cia�a. Czu� narastaj�cy g��d, powr�ci� te� b�l nogi, dosiad� wi�c ponownie konia. Lura zacz�a protestowa�, domagaj�c si� opuszczenia kamiennej d�ungli. T�skni�a zapewne za stepem, gdzie mog�aby przynajmniej zapolowa�.
Po trzygodzinnym marszu wyszli na skraj pi�knego lasu, niewielkim pasem zieleni przebiegaj�cego wypra�one bezlitosnym s�o�cem ja�owe ruiny. By� to dawny park, kt�ry w miar� up�ywaj�cych lat przekszta�ci� si� w prawdziw� puszcz�. Lura mrukn�a rado�nie, a klacz zar�a�a i pomkn�a przez zaro�la. Szale�cza jazda sko�czy�a si�, gdy wypadli na w�sk�, wydeptan� przez zwierz�ta �cie�k�. Fors zsiad� z wierzchowca i pu�ci� go luzem. Na ko�cu biegn�cej w d� �agodnego zbocza dr�ki le�a�o jezioro. Na brzegu sta�a klacz i opu�ciwszy nisko g�ow�, pi�a �apczywie. Du�a, czerwono-z�ota ryba niespiesznie odp�ywa�a w spokojniejsze miejsce. Fors przysiad� na p�askim kamieniu, �ci�gn�� buty, po czym zanurzy� obola�e stopy w ch�odnej wodzie. Od stawu ci�gn�� lekki wietrzyk. Porusza� li�cie drzew i przyjemnie osusza� mokre cia�o. Ch�opak rozejrza� si�. Po drugiej stronie jeziorka bieg�y w g�r� szerokie schody. Niegdy� bia�e stopnie, pop�kane i poros�e mchem, wiod�y do sporego budynku. Rozleniwiony postanowi� obejrze� go p�niej. Tak dobrze siedzia�o si� w cienistym ch�odzie. Klacz wr�ci�a z wodopoju i teraz objada�a si� bujn� traw� na pobliskiej ��ce. Spod jej kopyt z g�o�nym kwakaniem poderwa�a si� kaczka. Dopad�a wody, energicznie przebieraj�c �apami pop�yn�a w stron� schod�w.
Wiecz�r by� drugi. Zmrok k�ad� si� powoli mi�kk� zas�on� na ukryte w�r�d drzew jeziorko. Dop�ki by�o jeszcze widno, Fors poszed� obejrze� wysoki, otoczony kolumnami budynek w szczycie schod�w. Wszed� do �rodka, a w�wczas okaza�o si�, �e szcz�cie nadal mu sprzyja. Znajdowa� si� w muzeum - miejscu zajmuj�cym wysok� lokat� na sporz�dzonej przez Gwia�dzistych li�cie odkry�. W�drowa� przez wielkie sale, pozostawiaj�c za sob� odci�ni�te w pyle �lady but�w. Patrz�c pod nogi przekona� si�, �e dotychczas miejsce to odwiedza�y ma�e zwierz�ta - wok� pe�no by�o ich trop�w. Wytar� kurz ze stoj�cej najbli�ej gabloty i spr�bowa� odcyfrowa� poplamione i wyblak�e znaki. Przygl�da�y mu si� dziwaczne kamienne g�owy, a z wisz�cych na �cianach, oprawnych w spr�chnia�e ramy, mrocznych i postrz�pionych p��cien ponuro patrzy�y straszne twarze.
Zapadaj�cy mrok wyp�dzi� go na dziedziniec. Jutro b�dzie do�� czasu, aby oceni� warto�� znaleziska. Jutro? Dlaczego tylko jutro? Dysponowa� przecie� nieograniczonym czasem na odkrycie i oszacowanie wszystkich skarb�w miasta. Przecie� jeszcze nawet me rozpocz�� bada�.
By�o ciep�o. Roznieci� niewielki ogie�. Las budzi� si� do �ycia. Rozpozna� szczekanie lisa, ponure nawo�ywania nocnych ptak�w. Wyobra�nia podsuwa�a mu obrazy ulic wype�niaj�cych si� zamy�lonymi, g�odnymi duchami, nieustannie szukaj�cymi tego, co min�o bezpowrotnie. Natomiast tutaj, gdzie cz�owiek nigdy nie mieszka�, by�o spokojnie i chwilami mia� wra�enie, �e znajduje si� w jednej z dolin w rodzinnych g�rach. Dotkn�� worka Gwia�dzistego. Czy Langdon rzeczywi�cie by� w mie�cie? Czy zgin�� dopiero w drodze powrotnej? Fors chcia�, �eby tak by�o, �eby ojcu dana by�a rado�� odkrycia, aby m�g� si� przekona�, �e mapa m�wi�a prawd�.
Stawiaj�c bezszelestnie �apy na omsza�ych stopniach, z cienia wysz�a Lura. Wkr�tce potem na pop�kanym marmurze zadzwoni�y kopyta. Nadbieg�a klacz, cho� przecie� nikt jej nie wo�a�. Mo�na by pomy�le� - Fors podni�s� si� i wyprostowany nieruchomo wpatrywa� si� w g�stniej�ce ciemno�ci - �e obcy �wiat napawa� zwierz�ta strachem, a one broni�y si� przed nim, szukaj�c towarzystwa cz�owieka. Ws�ucha� si� w siebie, lecz nie wyczuwa� niepokoju, jaki pojawi� si� w tamtych ruinach - las wydawa� si� by� zupe�nie bezpieczny.
Na wszelki wypadek wszed� mi�dzy drzewa i po�piesznie zacz�� zbiera� chrust. Chcia� zgromadzi� jak najwi�cej opa�u przed zapadni�ciem ca�kowitych ciemno�ci. Musi mie� tyle drewna, aby go starczy�o na odparcie ewentualnego ataku. Nie przerywaj�c pracy spojrza� na zwierz�ta. Lura siedzia�a nieporuszona u szczytu schod�w, ko� r�wnie� nie zdradza� ochoty do powrotu na ��k�.
Uzna� wreszcie, �e ma dosy�. Rozprostowa� grzebiet i opar� lekko dr��ce ze zm�czenia d�onie o wysoki stos po�amanych ga��zi. W dalszym ci�gu co� jednak popycha�o go do dzia�ania. Spr�bowa� napi�� �uk, po�o�y� go pod r�k�, po czym wydoby� z pochwy miecz. Gdzie� z g�ry nadci�gn�� wiatr, by� niemal gor�cy. Znad wody znikn�y rozkrzyczane ptaki.
Pot�ny, fioletowy b�ysk przeci�� niebo na po�udniu, a w chwil� potem przetoczy� si� g�uchy grzmot. B�yskawica wywo�ana by�a r�nic� temperatur, mog�a r�wnie� zwiastowa� burz�, co wzi�wszy pod uwag� wyczuwaln� elektryzacj� powietrza, by�o ca�kiem prawdopodobne. Fors nie oszukiwa� si� -co� wi�cej ni� burza czai�o si� w mroku nocy. Czu� si� podobnie, jak kiedy� w Eyne, gdy zaczyna�o si� zimowe przedstawienie, a on z niecierpliwo�ci� czeka� na podniesienie kurtyny. Taki by� to rodzaj podniecaj�cego oczekiwania. Zacz�� szybko oddycha� - do g�osu dosz�a wyobra�nia, ten przekl�ty nadmiar wyobra�ni.
Langdon zawsze twierdzi�, �e wyobra�nia jest niezb�dnym narz�dziem w pracy Gwia�dzistego. Jednak gdy kto� mia� jej zbyt du�o, w�wczas odzywa�y si� tkwi�ce gdzie� g��boko l�ki i za ka�dym razem musia� pokonywa� dodatkowego wroga.
My�l o Langdonie nie odp�dzi�a dziwnego uczucia. Co� czai�o si� na zewn�trz kr�gu �wiat�a, jaka� ciemna, bezkszta�tna si�a wpatrywa�a si� w male�kiego Forsa, tkwi�cego przy iskierce ogniska, czekaj�c cierpliwie na dogodny moment.
Ze z�o�ci� dorzuci� do ognia. Zachowywa� si� jak szaleniec. W ruinach miasta musi by� rozsiane szale�stwo. Czeka ca�ymi latami, a gdy pojawi si� jaki� cz�owiek, przenika do jego my�li i zatruwa je... By�a to trucizna skuteczniejsza od wszystkiego, czego u�yli Przodkowie w trakcie zgubnych dla ludzko�ci wojen. Musi oswobodzi� �wiadomo�� z przyt�aczaj�cego u�cisku, musi si� spieszy�.
Lur przygl�da�a mu si� poprzez p�omienie. W blasku ognia jej niebieskie oczy nabiera�y odcienia czystego topazu. Mrukn�a cicho, uspokajaj�co. Fors odpr�y� si� troch�, czu� jak napi�cie opada. Z worka Langdona wydoby� notatnik i wyt�aj�c a� do b�lu uwag�, zacz�� starannym pismem przedstawia� obserwacje z ostatniego dnia podr�y. Je�li zapiski te mia�y kiedykolwiek trafi� do Jarla, powinny mie� wygl�d regulaminowych raport�w. Poza zasi�giem ognia k��bi�a si� czer� nocy.



Rozdzia� 6
Pu�apka


Zapowiada� si� parny dzie�. Fors obudzi� si� z dokuczliwym b�lem g�owy i niejasnymi wspomnieniami dr�cz�cych go noc� koszmar�w. B�l nogi nasili� si�. Ogarn�� go strach przed infekcj�. Po rozwi�zaniu opatrunku przekona� si� jednak, �e gojenie post�puje prawid�owo. Cho� n�ci�a go k�piel w jeziorze, zadowoli� si� myciem na p�yci�nie, odk�adaj�c p�ywanie do momentu, gdy rana zabli�ni si� ca�kowicie.
Wn�trze muzeum wype�nia�o nieruchome powietrze, przenikni�te s�abym zapachem st�chlizny. �ciany d�ugich, ch�odnych korytarzy zape�nia�y rz�dy �lepych masek. Z najbli�szej gabloty wydoby� jeden z le��cych tam mieczy. Na pierwszy rzut oka or� wydawa� si� mocny, tylko nieznacznie uszkodzony przez rdz�. Niestety, rozpad� si� na drobne kawa�ki, gdy tylko spr�bowa� go zgi��. Taki sam los spotka� nast�pne eksponaty - przy lada dotkni�ciu kruszy�y si� z cichym, metalicznym chrz�stem.
Ostatecznie zabra� ze sob� bardzo niewiele - wi�kszo�� przedmiot�w by�a zbyt delikatna lub zbyt du�a i nie nadawa�a si� do przenoszenia. Z szafy opancerzonej zakurzon� kartk�, zawieraj�c� jakie� informacje o ,,Egipcie" wybra� kilka niewielkich statuetek, a z s�siedniej p�ki zdj�� ci�ki pier�cie� ozdobiony wizerunkiem �uka. Jako ostatni pow�drowa� do worka pos��ek czarnej pantery. Ch�opak od pierwszej chwili zapa�a� uczuciem do ma�ego kawa�ka g�adkiego, ch�odnego kamienia i teraz nie m�g� wprost znie�� my�li o pozostawieniu go na miejscu. Postanowi� nie zagl�da� do bocznych skrzyde� - czeka�o przecie� na niego ca�e miasto.
Muzeum by�o bezpiecznym schronieniem. Nie by�o tu wal�cych si� na g�ow� �cian, dach by� ca�y, a pod nim ci�gn�y si� rz�dy dobrze zamykanych pomieszcze�. Nie namy�laj�c si� d�ugo, zacz�� sk�ada� na stos sw�j dobytek. To b�dzie jego baza wypadowa.
Cho� klacz nie chcia�a odej�� od jeziora, to nieustannym szarpaniem za wodze uda�o mu si� w ko�cu doprowadzi� j� do skraju ruin. Porusza� si� powoli, gdy� pragn�� zobaczy�, co kryje si� za stercz�cymi ze strzaskanych ram ostrymi od�amkami szk�a. Kiedy� by�y to sklepy. Ile cennego towaru mog�o si� kry� w ich wn�trzu? Ze zniech�ceniem spogl�da� na towary zalegaj�ce wystawy, zniszczone przez czas i owady tkaniny.
Czwarty z kolei sklep by� znacznie ciekawszy. Szklana szafa kry�a w swym wn�trzu skarb cenniejszy od wszystkiego, co mog�o oferowa� muzeum. Zabezpieczone przed kurzem i niszczycielskim dzia�aniem czasu le�a�y w niej sterty papieru. Czyste arkusze pi�trzy�y si� w kilku pude�kach, a mi�dzy nimi dostrzeg� kilka barwnych opakowa�. Przyjrza� si� im dok�adniej i poczu�, jak serce uderza w przyspieszonym rytmie. Przecie� to by�y o��wki.
Oczywi�cie po��k�e kartki papieru by�y kruche i �atwo �ama�y si�. Nie stanowi�o to jednak problemu, przecie� w Eyrie byli ludzie, kt�rzy potrafili podda� je specjalnej obr�bce w celu otrzymania papieru nadaj�cego si� do u�ytku. Taka zdobycz! I jeszcze te o��wki. Ludzie nauczyli si� co prawda pos�ugiwa� substancjami zast�pczymi, prawdziwy o��wek by� jednak najlepszy. Z niecierpliwo�ci� zacz�� rozdziera� karton, wysypuj�c na lad� dziesi�tki cienkich pa�eczek. W pewnej chwili omal nie krzykn�� z rado�ci. Natrafi� przypadkiem na paczk� wielobarwnych kredek. Nie mog�c powstrzyma� si� wydoby� n� i zaostrzy� dwie z nich. Musi zaraz co� namalowa�. �al mu by�o papieru, przykl�kn�� wi�c na pod�odze i z namaszczeniem przeci�gn�� o��wkami po zakurzonej desce, kre�l�c wspania�e, kolorowe linie - zielon� i czerwon�. Musi zabra� to wszystko ze sob�. Myszkuj�c na zapleczu sklepu znalaz� metalow� skrzynk�. Wydawa�a si� wystarczaj�co mocna, postanowi� wi�c zapakowa� w ni� ile tylko zdo�a z odkrytych skarb�w. Ogarn�o go podniecenie, fantazja podsuwa�a coraz to nowe obrazy. Skoro jeden sklep zawiera� tyle bogactw, to ile kry�o ich ca�e miasto?
Ludzie w Eyrie b�d� ca�ymi latami bada� i wywozi� odkryte przedmioty, zanim miasto ods�oni wszystkie swoje tajemnice. Dotychczas nieska�one miasta, do kt�rych uda�o im si� dotrze�, zosta�y wcze�niej przeczesane przez inne plemiona, b�d� te� roi�y si� od Bestii i by�y niebezpieczne.
Fors ruszy� dalej. Pod nogami chrz�ci�y mu od�amki szk�a, co chwila wymija� stosy gruzu. Wiele wej�� do sklep�w by�o ca�kowicie zasypanych i dopiero kilka krok�w dalej napotka� �atwo dost�pne wn�trze. By� to jeszcze jeden sklep jubilerski. Wewn�trz panowa� straszny ba�agan, jakby kto� ju� wcze�niej spl�drowa� to miejsce. Gabloty by�y rozbite, a szk�o, metal i kamienie przemieszane ze sob� le�a�y na pod�odze. Ch�opak przystan�� w drzwiach. Trzeba by d�ugo pracowa�, by posortowa� zalegaj�c� posadzk� warstw�. Nie by�o to w tej chwili niezb�dne, obr�ci� si� wi�c i chcia� odej��, gdy nagle spostrzeg� ci�gn�cy si� wzd�u� �ciany �lad. W w�skim pa�mie zesch�ego b�ota wyra�nie wida� by�o g��boko odci�ni�ty obrys stopy. Rozpozna� go od razu - co� podobnego widzia� ju� przedtem, przy ka�u�y �wie�ej krwi jelenia. Ktokolwiek cho� raz zobaczy� te wyd�u�one szpony, wyrastaj�ce z cienkich palc�w, nie m�g� ich potem nie rozpozna�. Tam, w zaro�lach, trop by� �wie�y, natomiast ten powsta� dawno, mo�e kilka miesi�cy, a mo�e kilka lat temu. Pod naciskiem palca czarna skorupa rozpad�a si�, ods�aniaj�c zesch�e na wi�r g��bsze pok�ady. Nagle pojawi� si� niepok�j. Wybieg� ze sklepu i przypad� plecami do najbli�szej �ciany. Jego oczy instynktownie przeszukiwa�y teren po obu stronach ulicy. W rozbitych oknach budynku naprzeciwko gnie�dzi�a si� gromadka ptak�w. W kolonii trwa�a gor�czkowa krz�tanina, co chwila s�ycha� by�o trzepot skrzyde� zrywaj�cych si� do lotu lub powracaj�cych stworze�. O jakie� dziesi�� st�p od siebie Fors zauwa�y� du�ego szarego szczura, kt�ry siedz�c na stercie cegie� czy�ci� futro i przygl�da� mu si� z wyrazem inteligentnego zainteresowania ma�ych oczu. Cho� szczur by� naprawd� du�y, nie m�g� jednak pozostawi� takich �lad�w.
Przywo�a� buszuj�c� z przodu Lur�. Z kotem u boku poczu� si� troch� pewniej, cho� nadal by� �wiadom, �e za najbli�sz� �cian�, w przecinaj�cej jezdni� wyrwie, w kolejnym sklepie, mo�e czai� si� �mier�.
W ci�gu godziny przeby� wi�cej ni� mil�. Ca�y czas trzyma� si� g��wnej ulicy i wchodzi� tylko do budynk�w, kt�re wyda�y si� Lurze bezpieczne. Na grzbiecie wierzchowca pi�trzy� si� stos przer�nych pakunk�w. Patrz�c na me. Fors powoli oswaja� si� z my�l�, �e zdo�a zabra� ze sob� tylko nieznaczn� cz�� tego, co do tej pory zgromadzi�. Cz�� znalezisk b�dzie musia� ukry� w muzeum. Zreszt�, przedstawiaj�c Radzie tylko najcenniejsze okazy, podniesie zapewne rang� swego sukcesu. Teraz, gdy miasto jest ju� odkryte, ludzie z Ey�e "rozpracuj�" je szybciej i dok�adniej ni� on sam, a o wyborze najpotrzebniejszych i najbardziej przydatnych przedmiot�w b�d� decydowali eksperci. Zatem im szybciej powr�ci do Eyrie, tym wi�cej b�dzie mo�na zrobi� przed nadej�ciem jesiennych deszczy.
Zrobi�o si� jeszcze cieplej. Spomi�dzy kamieni wyfrun�y z g�o�nym brz�czeniem du�e, czarne muchy. Szybko opad�y klacz, bolesnymi uk�szeniami doprowadzaj�c j� do sza�u, tak �e mia� powa�ne k�opoty z opanowaniem zwierz�cia. Postanowi� wr�ci� nad jezioro i tam, w cieniu drzew, posortowa� dzisiejsz� zdobycz. Gdy mija� widziany z rana sklep papierniczy, nie m�g� si� powstrzyma�, aby nie wst�pi� i nie popatrze� na bogactwo, z kt�rym musi si� na razie rozsta�. Od okna do pod�ogi bieg�a jasna smuga s�onecznego blasku, uwydatniaj�c namalowane niedawno znaki. Co� tu nie pasowa�o. By� pewien, �e nie u�ywa� ��tej ani niebieskiej kredki, a teraz ��to-niebieska linia przecina�a wyzywaj�co czerwono-zielony znak Forsa. Kto� pootwiera� przygotowane do zabrania pude�ka o��wk�w, a gdy je przeliczy�, okaza�o si�, �e dwa opakowania znikn�y.
W pokrywaj�cym pod�og� pyle dostrzeg�, krzy�uj�ce si� z jego w�asnymi, nieco zamazane �lady st�p. Zbada� ca�e pomieszczenie i w k�cie przy drzwiach znalaz� wyplut� niedawno pestk� wi�ni.
Gwizdem przywo�a� Lur�. Obw�cha�a pestk�, po czym znieruchomia�a w oczekiwaniu na polecenia. Nie okazywa�a przy tym z�o�ci czy strachu, jak w przypadku wcze�niej napotkanego tropu. Ostatecznie m�g� tu przecie� dotrze� jaki� w��cz�cy si� samotnie Koczownik. Je�li w istocie tak by�o, to tym bardziej nale�a�o si� �pieszy�. Musi dotrze� do Eyrie i powr�ci� z posi�kami, zanim inne plemi� nie zg�osi swoich roszcze� do znajduj�cych si� tu bogactw. Ju� kilka razy mieszka�c�w g�r spotyka�o takie rozczarowanie, teraz historia nie powinna si� powt�rzy�.
Nie mia� czasu do stracenia Ukryje w muzeum niemal ca�y �up, aby odci��y� wierzchowca. Dzi�ki temu b�dzie si� porusza� szybciej. Wyszed� ze sklepu ze �ci�gni�tymi brwiami i w milczeniu szarpn�� cugle.
Weszli w las, ca�y czas kieruj�c si� w stron� muzeum. Gdy zbli�yli si� do jeziora, klacz zacz�a parska� i Fors ponownie musia� u�y� si�y, by doprowadzi� j� w g�r� schod�w, a potem do wybranej kryj�wki. Pakunki z�o�y� w pokoju, kt�ry teraz traktowa� jak w�asny, rozku�baczy� konia i wypu�ci� go na ��k�. Lura stan�a na stra�y, tak, �e spokojnie m�g� zabra� si� za porz�dki.
Roz�o�y� zdobyte w ci�gu dnia przedmioty na pod�odze i w�wczas okaza�o si�, �e ma przed sob� trudne zadanie. Nie wiedzia� na co si� zdecydowa�. Je�li we�mie to, w�wczas nie b�dzie m�g� zabra� tamtego, a nie wiadomo, czy w�a�nie ta rzecz nie zrobi�aby wstrz�saj�cego wra�enia na ekspertach w Eyrie. Kilkakrotnie uk�ada� posegregowane stosy tylko po to, aby za chwil� ca�kowicie zmieni� ich uk�ad. W ko�cu jednak sporz�dzi� paczk�, co do kt�rej mia� nadziej�, �e najlepiej oddaje r�norodno�� i bogactwo odkrycia, a r�wnocze�nie dobrze �wiadczy o jego umiej�tno�ci trafnego wyboru. Reszta poczeka bezpiecznie w zakamarkach kr�tych korytarzy.
Westchn�� i zabra� si� do porz�dkowania pozostawionych przedmiot�w. By�o tego du�o. Aby wszystko zabra�, musia�by chyba wzorem Koczownik�w, przewo��cych dobytek, przygotowa� karawan� z kilku wierzchowc�w. Z worka wytoczy� si� b�benek, podni�s� wi�c go i przeci�gn�� lekko palcami po napi�tej sk�rze, chc�c ponownie us�ysze� dziwny, pulsuj�cy d�wi�k. Uderzy� silniej paznokciem, budz�c nios�cy si� echem po ca�ym budynku dr��cy ton. To w�a�nie ten b�ben musia� s�ysze� owej nocy po walce z dzikiem. Uderzy� ponownie, a po chwili spr�bowa� wystuka� rytm jednej z pie�ni my�liwskich Eyrie. G�o�na melodia robi�a znacznie wi�ksze wra�enie, ni� s�odka muzyka flet�w i trzy- lub czterostrunnych harf, jakimi pos�ugiwa� si� lud w g�rach.
Gdy przera�liwe dudnienie zamar�o w oddali, do pokoju wbieg�a Lura. Oczy jej jarzy�y si� tajemniczo, a w ka�dym ruchu przebiega� nagl�cy po�piech. Musi z ni� i�� natychmiast! Fors od�o�y� b�ben i si�gn�� po �uk. Lura sta�a przy drzwiach z dr��cym niecierpliwie koniuszkiem ogona.
Pokona�a schody dwoma susami. Ch�opak pod��y� za ni�, zupe�nie zapominaj�c o oszcz�dzaniu zranionej nogi. Biegn�c zobaczy� stoj�c� spokojnie na p�yci�nie klacz. �migaj�c w�r�d drzew i zaro�li kot kierowa� si� w g��b lasu. Fors wyra�nie zostawa� w tyle, gdy� pokonywanie zielonych przeszk�d zajmowa�o mu wi�cej czasu.
Zanim straci� z oczu jezioro, uszu jego dobieg� s�aby, j�kliwy krzyk, niemal westchnienie, pe�ne b�lu i cierpienia. Krzyk przeszed� w ochryp�e krakanie, uk�adaj�ce si� w wyrazy niezrozumia�ej mowy. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e wypowiada�y je ludzkie usta, bo przecie� Lura nie poprowadzi�aby go na spotkanie Bestii.
Be�kot dziwnych wyraz�w zosta� przerwany kolejnym j�kiem. Mia� wra�enie, �e d�wi�k dobywa si� spod ziemi. Jak oparzony odskoczy� od skraju rozleg�ej plamy zeschni�tej krwi i li�ci. Lura przypad�a do ziemi i zacz�a czo�ga� si� powoli, badaj�c ostro�nie �ap� pod�o�e przed ka�dym nast�pnym krokiem.
W pierwszym momencie Fors pomy�la�, �e ma przed sob� jeszcze jedn� szczelin�, jakich pe�no w mie�cie, w ka�dym razie by�a tu jaka� dziura. W pobli�u przeciwleg�ego brzegu czernia�a spora wyrwa. Ruszy� w jej kierunku, stawiaj�c stopy na le��cych na zewn�trz zdradzieckiej �ysiny korzeniach drzew i przytrzymuj�c si� ka�dej daj�cej pewne oparcie ga��zi. Gdy by� ju� blisko otworu, poczu� obrzydliwy smr�d. Pami�taj�c o zranionej nodze, przykl�kn�� ostro�nie i zerkn�� w mroczn� czelu��. To, co zobaczy�, sprawi�o, �e �o��dek podszed� mu do gard�a, a w oczach pojawi�y si� ciemne plamy. Jama, kt�r� mia� przed sob�, by�a straszliw� pu�apk�, dobrze pomy�lan�, mistrzowsko wykonan�, zamaskowan� �mierteln� pu�apk�. By�y ju� schwytane ofiary. Ma�y jelonek nie �y� ju� od wielu dni, natomiast gdy tylko wzrok ch�opaka przystosowa� si� do wype�niaj�cych d� ciemno�ci, przekona� si�, �e cia�o drugiej ofiary porusza si� s�abo, a z przebitego ramienia nadal s�czy si� krew.
W piasek dna pu�apki kto� powbija� zaostrzone pale. Ostre ko�ce mierzy�y w niebo nios�c ka�demu, kto by na to wpad�, pe�n� m�czarni �mier�. Cz�owiek, kt�ry teraz le�a� w dole, min�� si� z ni� o kilka cali. Pr�bowa� uwolni� si� o w�asnych si�ach, o czym �wiadczy�a rozdarta rana, lecz najwyra�niej by�o to zadanie przekraczaj�ce jego mo�liwo�ci. Fors zmierzy� wzrokiem odleg�o�� pomi�dzy palami, a nast�pnie wybra� rosn�ce w pobli�u du�e drzewo. Wiedzia�, �e nie b�dzie �atwo. Szybko wydoby� reszt� owini�tej wok� siebie liny i zawi�za� na jej ko�cu p�tl�. Ca�y czas towarzyszy�o mu spojrzenie szklistych oczu uwi�zionego. Nie wiedzia�, czy do cz�owieka dociera cokolwiek z otoczenia, czy pojmuje plan akcji ratowniczej. Nie by�o sposobu, aby si� o tym przekona�. Przywi�za� koniec linki do strza�y i pos�a� j� w stron� ga��zi, si�gaj�cej niemal �rodka pu�apki. B�yskawicznie omota� wolny koniec wok� pnia, sam natomiast chwyci� za drugi i rozpocz�� mozoln� w�dr�wk� w d�, u�ywaj�c �okci jako hamulca w chwili, gdy mija� splamione ciemn� posok� pale. Wkr�tce by� ju� przy rannym i op�dza� si� przed chmar� natarczywych czarnych much. Dostrzeg� opinaj�cy cia�o nieszcz�nika pas i przekonawszy si�, �e jest wystarczaj�co mocny, przywi�za� do� link�.
Wyj�cie z do�u okaza�o si� jeszcze trudniejsze, gdy� jego zbocza zosta�y specjalnie wyprofilowane, tak, aby uniemo�liwi� podobn� operacj�. Po d�u�szych poszukiwaniach uda�o mu si� jednak natrafi� na niewielkie osypisko. Opar� na nim stop� i to wystarczy�o. Po chwili intensywnej wspinaczki osi�gn�� skraj wykopu. By�o oczywiste, �e ktokolwiek go sporz�dzi�, dawno nie odwiedza� tego miejsca. Fors pozostawi� na stra�y Lur�, a sam przysiad� pod drzewem, aby si� zastanowi� i uspokoi� rozko�atane serce.
Wzdrygn�� si� na my�l o tym, co musi zrobi�, ale przecie� nie mia� wyboru. Istnia�a tylko ta jedna szansa ocalenia cierpi�cego cz�owieka. Nie namy�laj�c si� d�u�ej, odwi�za� link� i owin�� jej koniec wok� nadgarstk�w. Nadesz�a Lura, schwyci�a w z�by hu�taj�cy si� koniec sznura, a na dany przez Forsa znak szarpn�a ze wszystkich si�. Nag�y ruch wyrwa� z ust uwi�zionego przera�liwy okrzyk, jednak ch�opak zdawa� si� nie s�ysze� i ani na moment nie zwalniaj�c napi�cia postronka, krok po kroku odsuwa� si� wraz z kotem od pu�apki.
W czarnej dziurze poszycia pojawi�a si� zwieszona g�owa, a zaraz potem zakrwawione rami� obcego. Gdy w g�rze znalaz�o si� ca�e cia�o, Fors ponownie przywi�za� link� i podszed� jak tylko m�g� najbli�ej skraju wyrwy, aby odci�gn�� zwiotcza�e cia�o znad piekielnej czelu�ci pu�apki. Zanim oswobodzi� nieprzytomnego nieszcz�nika, czo�o zrosi� mu pot, a r�ce pokry�y si� lepk�, g�st� krwi�. Uwolniony by� pot�nym m�czyzn�, wa��cym o dobre czterdzie�ci funt�w wi�cej ni� Fors i nie by�o mowy, aby ch�opak ze swoj� chor� nog� zdo�a� go nie��. Przyjrzawszy mu si� dok�adniej w blasku s�o�ca, rozpozna� ze zdumieniem ciemnosk�rego �owc� z wyspy. Tym razem jednak ogromne cia�o by�o sflacza�e, a ciemnobr�zowa twarz nabra�a zielonkawego odcienia. Zbada� powierzchownie ran� i odetchn�� z ulg�. przekonawszy si�, �e krwawienie usta�o - najlepszy znak, �e �adna z t�tnic nie zosta�a uszkodzona. Musi przenie�� chorego do muzeum, gdzie w ciszy i spokoju opatrzy ran�.
Z zaro�li dobieg� trzask �amanych ga��zi Fors poderwa� si� z �ukiem w d�oni, w napi�ciu wpatruj�c si� w �cian� zieleni. Uspokoi� si� na widok pop�dzaj�cej przed sob� klacz Lury. Zapach krwi trwo�y� wierzchowca, kt�ry g�o�no parskaj�c, wyra�nie usi�owa� wymkn�� si� do ty�u. Kot, jakby rozumiej�c, �e nie maj� czasu na narowy, zbli�y� si� do kloczy z cichym warczeniem. Na kr�tk� chwil� zwierz�ta zamar�y w bezruchu, po czym ko� zacz�� dr�e�, a jego boki pokry�y si� plamami potu. Sta� jednak w miejscu, tak �e ch�opakowi uda�o si� jako� umie�ci� rannego na grzbiecie. Niezw�ocznie ruszyli z powrotem, posuwaj�c si� powolnym, ostro�nym krokiem, aby jak najmniej urazi� rozdarte rami�.
Fors odpr�y� si� na dobre dopiero wtedy, gdy ponownie znale�li si� w ch�odnym wn�trzu muzeum. Uk�adaj�c cia�o na kocu pochyli� si� nad �owc� i napotka� przytomne spojrzenie szeroko otwartych, ciemnobr�zowych oczu. U�miechn�� si� przyja�nie i zagada� uspokajaj�co, bardziej licz�c na intonacj� g�osu, ni� zrozumienie mowy Eyrie przez Czarnosk�rego. Rozpali� ogie�, co chwila zerkaj�c w stron� le��cego. �owca by� m�ody. Cho� wysoki wzrost i szerokie, mocno umi�nione barki mog�y sugerowa� co innego, w rzeczywisto�ci cz�owiek ten by� r�wie�nikiem Forsa, starszym co najwy�ej o par� lat. Le�a� spokojnie, cierpliwie obserwuj�c sporz�dzanie lekarstwa. Nadszed� czas, aby zbada� ran�.
Pal przeszy� sk�r� ramienia, wyrywaj�c du�� dziur�, omijaj�c na szcz�cie t�tnice i nie naruszaj�c ko�ci. Je�li tylko nie przypl�cze si� jakie� zaka�enie, obcy powinien prze�y�.
Niewprawne obmacywanie rozdartego cia�a musia�o wywo�a� straszliwy b�l. Ranny znosi� to jednak spokojnie, bez najmniejszego s�owa skargi i dopiero, gdy ogl�dziny dobieg�y ko�ca, na jego dolnej wardze pojawi�y si� jasnoczerwone kropelki krwi. Zdrow� r�k� kilkakrotnie wskaza� na wisz�cy u pasa woreczek. Fors rozwi�za� go, a w�wczas Ciemnosk�ry dr��cymi palcami wydoby� ze� ma�e zawini�tko i wskazuj�c naczynie gotuj�cej si� wody, po�o�y� mu je na d�oni. Ch�opak zajrza� do �rodka - w szmatce zawini�ta by�a niewielka ilo�� gruboziarnistego, br�zowego proszku. Wsypa� cz�� ziaren do wrz�tku i zamiesza�, co widz�c ranny skin�� g�ow� i u�miechn�� si� s�abo, ods�aniaj�c w grymasie bia�e z�by, po czym uderzaj�c si� palcem wskazuj�cym w pier� powiedzia�:
- Arskane.
- Fors - i wskazuj�c na kota doda� - Lura.
Arskane ponownie skin�� g�ow� i powiedzia� co� g��bokim, niemal dudni�cym g�osem. Fors zmarszczy� czo�o. Niekt�re z tych s��w przypomina�y mow� jego ludu, by�y tylko inaczej akcentowane i wymawiane jakby z opuszczeniem niekt�rych sylab. Spr�bowa� z kolei sam.
- Jestem Fors z Klanu Pumy. Pochodz� z Dymi�cych G�r - usi�owa� gestami wyja�ni� znaczenie swoich s��w.
Arskane westchn��. Twarz mia� �ci�gni�t� zm�czeniem. Walczy� jeszcze przez chwil� z opadaj�cymi powiekami, po czym da� za wygran�. Najwyra�niej nie by� ju� zdolny do rozmowy. Z brod� wspart� na d�oni ch�opak zapatrzy� si� w ogie�. Wszystko si� strasznie skomplikowa�o. Nie mo�e przecie� odjecha�, pozostawiaj�c bezsilnego Arskane'a na pastw� losu. Z drugiej strony ranny mo�e wraca� do zdrowia przez wiele dni. Trzeba b�dzie to sobie dok�adnie przemy�le�.
Znad ognia uni�s� si� dziwny zapach. Aromat by� przyjemny, cho� z tak� woni� Fors si� jeszcze nie zetkn��. Woda nabra�a br�zowej barwy, a gdy wywar �ciemnia� jeszcze bardziej, zdj�� naczynie z ognia. Opary wrz�cego p�ynu musia�y dotrze� do Arskane'a, kt�ry poruszy� si� i skierowa� g�ow� w stron� garnuszka. Na widok dymi�cej zawarto�ci u�miechn�� si� i pokaza� gestami, �e wypije gdy tylko ciecz troch� ostygnie.
By�o to zatem lekarstwo jego plemienia. Miesza� zawzi�cie, a gdy znikn�y k��by pary, ostro�nie zanurzy� w nim koniec palca, po czym, wspar�szy g�ow� chorego na swym ramieniu, zbli�y� naczynie do krwawi�cych warg. Arskane || wypi� �apczywie ponad po�ow� zawarto�ci, zanim odchyli� g�ow� i westchnieniem zakomunikowa�, �e ma dosy�. Gestem r�ki zaprosi� Forsa, aby spr�bowa�, lecz jeden niewielki �yk gorzkiego p�ynu skutecznie zaspokoi� ciekawo�� ch�opca.
Reszt� popo�udnia sp�dzi� na gor�czkowej pracy. Wyruszy� z Lur� na �owy, kieruj�c si� w stron� jeziora. W nadbrze�nych zaro�lach uda�o mu si� zaskoczy� jelenia, a p�niej ustrzeli� z �uku kilka podrywaj�cych si� z wysokich traw przepi�rek. Wybra� najlepsze kawa�ki mi�sa i razem z ptactwem przeni�s� je do obozu. P�niej kursowa� mi�dzy obozem a lasem, znosz�c niezliczone nar�cza drewna na opa�, na koniec za� nazrywa� jag�d w pobliskiej g�stwienie krzak�w. Gdy o zmierzchu po�o�y� si� przy ognisku i rozprostowa� chor� nog�, poczu� zm�czenie tak silne, �e z�yma� si� na my�l o jakimkolwiek ruchu. R�wnocze�nie by� z siebie zadowolony, gdy� teraz mieli opa�u i �ywno�ci na kilka dni. Po chwili, przypomniawszy sobie o czym�, podni�s� si� od ognia i chwyciwszy klacz za uzd�, wprowadzi� zwierz� w g��b jednego z korytarzy muzeum. Wola� pozostawi� j� na noc w zamkni�ciu, spokojny, �e nic z�ego jej nie spotka.
Arskane ockn�� si� ponownie z chorobliwej, gor�czkowej drzemki i teraz przygl�da� si� Forsowi przygotowuj�cemu ptaki do pieczenia. Wkr�tce rozszed� si� smakowity zapach, a gdy mi�so by�o gotowe, ch�opak poda� rannemu kilka wbitych na ro�en ptak�w. Ciemnosk�ry zjad� niewiele, reszt� pozostawiaj�c nietkni�t�. Forsa zacz�a gn�bi� my�l, �e pale pu�apki mog�y by� zatrute. Nie mia� nic, czym m�g�by trucizn� zwalczy�. Podgrza� troch� lekarstwo i zmusi� Arskane do wypicia. Je�li lek by� skuteczny, olbrzym potrzebowa� ca�ej jego mocy.
Z nastaniem ciemno�ci pacjent Forsa zasn�� ponownie, a on sam, skulony przysun�� si� w pobli�e ognia. Dr�a� z ch�odu pomimo ciep�ego wieczoru. Jego my�li nieustannie kr��y�y wok� odkrytej w dzie� pu�apki. Wszystko wskazywa�o na to, �e nie odwiedzano jej w ostatnim czasie. Przecie� martwy jelonek le�a� tam od wielu dni, a w�r�d zalegaj�cych dno ga��zi biela�y ko�ci jeszcze jednego, starannie oczyszczonego przez ptaki i owady szkieletu. To prawda, lecz z drugiej strony kto�, lub co�, po�wi�ci�o mn�stwo czasu i pracy na jej sporz�dzenie. Za� sam pomys� �wiadczy� o przebieg�o�ci i okrucie�stwie nieznanego konstruktora. Nigdy nie s�ysza�, aby Koczownicy pos�ugiwali si� tak podst�pnym sposobem �owienia. Ludzie w Eyrie r�wnie� go nie znali. Co do Arskane'a, to gdyby go zna�, nie znalaz�by si� w dole. A zatem kto� jeszcze przebywa� w mie�cie. Kto�, kto nie pochodzi� ani z R�wnin, ani z g�r, ani nawet ze szczepu Arskane'a. Tylko jeden rodzaj istot bezkarnie zamieszkiwa� miasta - Bestie.
Poczu�, jak zasycha mu w ustach, a d�onie wilgotniej�. Wspar� je na kolanach, aby ukry� dr�enie r�k. Langdon zmar� od ich strza� i no�y, r�wnie� wielu innych Gwia�dzistych nie wr�ci�o ze spotkania z nimi. Rami� J aria przecina�a pot�na czerwona blizna - �lad po utarczce z jednym z ich zwiadowc�w. Bestie by�y przera�aj�ce. By�o w nich co�, co napawa�o wstr�tem i niepokojem - by�y nieludzkie. Fors by� mutantem, to fakt, ale ca�y czas pozostawa� cz�owiekiem, podczas gdy w tamtych istotach nie pozosta�o cienia ludzko�ci. Nagle poj��, �e to z powodu Bestii ludzie boj� si� mutant�w. Zrozumia�, �e nienawi�� taka ma sw�j g��boko uzasadniony sens.
Fors jeszcze nigdy nie widzia� Bestii. Je�li wierzy� legendom, to by�y one plag� nocy - wstr�tnymi stworami, czyhaj�cymi na ludzkie �ycie. Wprawdzie byli Gwia�dzi�ci, kt�rym uda�o si� je ujrze� i prze�y�, lecz oni nie opowiadali o tym, co widzieli. A je�li pu�apka, do kt�rej wpad� Arskane, rzeczywi�cie zosta�a sporz�dzona przez Bestie? W�wczas znaczy�oby to, �e stworzenia te by�y gdzie� w pobli�u. Mo�liwe, �e czai�y si� w�r�d daj�cych tysi�czne mo�liwo�ci ukrycia ruin. Wszystko czym dysponowa�, to instynkt i umiej�tno�ci Lury oraz jego w�asna energia i zr�czno��. Spojrza� w mrok i zadr�a�. Uszy i oczy, �uk i miecz, k�y i pazury - jaki� wewn�trzny g�os podpowiada� mu, �e to ci�gle za ma�o.



Rozdzia� 7
Ciuciubabka ze �mierci�


Przez cztery dni Arskane le�a� w ch�odnym korytarzu muzeum. W tym czasie Fors polowa�, lub wypuszcza� si� z Lur� na wyprawy badawcze, nigdy nie oddalaj�c si� zbytnio od bia�ego budynku. Wieczorami za�, siedz�c przy p�on�cym ognisku, ch�opcy poznawali sekrety swojej mowy i opowiadali o przesz�o�ci.
- Nasi Przodkowie potrafili lata� - g��boki g�os Arskane'a przetoczy� si� przez sal�. - Po ostatniej Bitwie wr�cili z nieba na ojczyst� ziemi� i zastali j� obr�con� w perzyn�. Wsiedli w�wczas ponownie do swych maszyn, skierowali je na po�udnie i odlecieli, a gdy nie mogli ju� d�u�ej unosi� si� w przestworzach, wyl�dowali w w�skiej, pustynnej dolinie. Po jakim� czasie wzi�li sobie za �ony kobiety zamieszkuj�ce t� krain� i w ten spos�b zapocz�tkowali nasze plemi�.
�ycie na skraju pustyni jest bardzo ci�kie, nasi ludzie nauczyli si� jednak gospodarowa� na nieu�ytkach, tak �e w ko�cu mieli�my du�o dobrej ziemi. Dwakro� po dwana�cie ksi�yc�w min�o od momentu, gdy ziemia zadr�a�a tak mocno, �e �aden cz�owiek nie m�g� utrzyma� si� na nogach. Wtedy wszystko si� odmieni�o. Z g�r nadlecia� ogie� i z�e wyziewy. D�ugobrody Talu i Tr�jpalcy Mack zmarli, kaszl�c straszliwie w truj�cej mgle, kt�ra sp�yn�a na wiosk�. O �wicie za�, gdy tylko rozpali�y si� �wiat�a brzasku, �wiat zadr�a� jeszcze raz, a w�wczas g�ry rozwar�y swe wn�trzno�ci i rzygn�y p�on�c� ska��, kt�ra sp�ywaj�c w d�, poch�on�a najlepsze, z takim trudem zdobyte pola i pastwiska. Zebrali�my wtedy, ile tylko zdo�ali�my naszego dobytku i uciekli�my, ca�y czas trzymaj�c si� razem, p�dz�c nasze owce i unosz�c ze sob� tylko tyle, ile mog�o si� zmie�ci� na wozach oraz naszych plecach.
Ruszyli�my na p�noc, lecz szybko przekonali�my si�, �e ziemia p�k�a r�wnie� w innych miejscach, tworz�c na wschodzie ogromn� wyrw�, do kt�rej zacz�o wlewa� si� morze. Musieli�my wi�c szuka� schronienia przed wzbieraj�cymi wodami, tak jak wcze�niej chcieli�my unikn�� ognia. W rozpaczy wydawa�o nam si�, �e nigdzie nie znajdziemy ju� miejsca, o kt�rym b�dziemy mogli powiedzie�, �e jest naprawd� naszym domem. By�o tak do chwili, gdy dotarli�my w te strony, gdzie �y�o niegdy� tak wielu Przodk�w. W�wczas we wszystkie strony rozes�ano wojownik�w - jestem jednym z nich - kt�rych zadaniem by�o znale�� i oznaczy� nadaj�ce si� do uprawy grunty oraz miejsce, gdzie mogliby�my odbudowa� nasz� Dolin� Ptak�w. To pi�kny kraj - r�ka Arskane'a pow�drowa�a na po�udnie - wiele widzia�em i powinienem by� czym pr�dzej wraca� do swoich z radosn� nowin�, lecz co� gna�o mnie wci�� dalej, w poszukiwaniu nowych cud�w. Widzia�em z ukrycia przemarsz Koczownik�w. S� ca�kiem inni ni� nasi ludzie. Kochaj� w�dr�wki i czuj� si� dobrze tylko w sk�rzanych namiotach, kt�re mog� rozstawia�, gdziekolwiek si� im spodoba i sk�ada�, gdy okolica zacznie ich nudzi�. Twego ludu nie zna�em zupe�nie. Unikamy wysoko po�o�onych miejsc od czasu, gdy nasze g�ry zes�a�y na nas �mier� i zniszczenie.
Te wymar�e miasta s� bardzo przydatne. Jak dobrze wiesz, mo�na w nich znale�� skarby. Mo�na te� spotka� rzeczy mniej przyjemne - dotkn�� spowijaj�cego rami� banda�a. - Nie s�dz�, aby miasta si� spodoba�y naszym ludziom. Jednak gdy tylko b�d� w stanie i��, musz� wr�ci� do swoich i z�o�y� im meldunek. By� mo�e sprawi on, i� osiedlimy si� w jednej z dolin, gdzie ziemia jest czarna i �yzna. Wtedy zaoramy pola i obsiejemy je. a na zbocza wzg�rz wybiegn� nasze owce. Dolina Ptak�w zn�w zapu�ci korzenie w tym pi�knym, bogatym kraju - westchn��.
- Nazwa�e� si� wojownikiem - powoli powiedzia� Fors. - Z kim walczysz? Czy w twoich stronach s� r�wnie� Bestie? Arskane u�miechn�� si� ponuro.
- W dniach Wielkiego Wybuchu Przodkowie stracili w�adz� nad pewn� magiczn� si��. Nasi m�drcy nie znaj� jej tajemnicy, opieraj� si� tylko na opowie�ciach przekazywanych z ojca na syna. Si�a ta dzia�a�a w niezwykle przera�aj�cy spos�b. W pustyni pojawi�y si� wrogie cz�owiekowi stworzenia. W wi�kszo�ci by�y to pokryte grub� �usk� stwory, kt�rych sam widok wystarcza�, aby si� �miertelnie przerazi�. Czary sprawi�y, �e sta�y si� przebieg�e i tak szybkie, �e zagrozi�y ca�emu plemieniu. Chc�c przetrwa�, wypowiedzieli�my im wojn�. Okrutn�, bezlitosn� wojn� na �mier� i �ycie. Uzyskali�my w ko�cu przewag� i znacznie je przetrzebili�my. Mo�liwe, �e roztopiona ska�a poch�on�a reszt� niedobitk�w. W ka�dym razie nie widzieli�my ich od chwili, gdy opu�cili�my nasze siedziby.
- Promieniowanie - Fors bawi� si� r�koje�ci� swego kr�tkiego miecza. - Wywo�ane promieniowaniem mutacje, czasami, cho� bardzo rzadko, bywaj� jednak korzystne. Lura i jej gatunek powsta�y dzi�ki takim w�a�nie czarom.
Ciemnosk�ry przybysz z po�udnia spojrza� w kierunku rozci�gni�tego opodal kota.
- To by�y dobre czary. Szkoda, �e nasi ludzie nie maj� takich pomocnik�w. Byliby wtedy znacznie bezpieczniejsi w czasie w�dr�wek. Nieraz przecie� musieli�my stawia� czo�a zar�wno zwierz�tom, jak i ludziom. R�wniny nie przyj�y nas zbyt go�cinnie. Ci�gle musimy si� mie� na baczno�ci. Pewnej nocy obozowa�em w wymar�ej wsi i zosta�em napadni�ty przez hord� koszmarnych stworze�. Gdyby nie uda�o mi si� wymkn�� przed nimi na poblisk� stert� gruzu, rozszarpa�yby mnie na strz�py.
- Wiem - Fors wydoby� z torby b�benek i poda� go Arskane'owi. Ten wyra�nie si� ucieszy�.
- Teraz mog� rozmawia� z Wodzem Zwiadowc�w. - Zacz�� wystukiwa� skomplikowany rytm, lecz niemal w tym samym momencie poczu� zaciskaj�c� si� na nadgarstkach d�o� Forsa.
- Nie.
Palce Arskane'a oderwa�y si� od napi�tej sk�ry.
- Opr�cz swoich ludzi mo�esz przywo�a� jeszcze kogo�. Nie wiemy przecie�, kto wykopa� t� pu�apk�.
Wykrzywiona gniewem ciemna twarz wyg�adza�a si�, w miar� jak ch�opak kontynuowa� sw�j wyw�d.
- Jestem przekonany, �e jest to dzie�o Bestii i je�li kryj� si� gdzie� na terenie miasta, tw�j b�ben mo�e sprowadzi� je tutaj.
- Pu�apka jest stara.
- To prawda. Jednak do tej pory nie stwierdzono, aby Bestie �y�y w wi�kszych grupach. Pojedyncze sztuki mog� z powodzeniem si� ukry� w najbli�szej okolicy. Znajdujemy si� w wielkim mie�cie i nawet wszystkich ludzi z Eyrie nie starczy�oby na dok�adne przetrz��ni�cie ruin.
- Przekona�e� mnie - Arskane od�o�y� b�ben. - B�d� pr�bowa� porozumie� si� z plemieniem dopiero w�wczas, gdy opu�cimy te zape�nione cieniami ruiny. Ju� jutro b�d� m�g� ruszy� w drog�. Najlepiej, je�li wyjedziemy z miasta o �wicie. Te stare miejsca przepojone s� z�em. Na otwartej przestrzeni czuj� si� o wiele lepiej.
Ze zdobytych w mie�cie skarb�w Fors sporz�dzi� niewielki pakunek. Reszt� przedmiot�w ukry� w jednym z pomieszcze� po drugiej stronie korytarza. Poniewa� nog� mia� ju� zupe�nie sprawn�, b�dzie m�g� i�� w miar� szybko, podczas gdy Arskane przez dzie� lub dwa podr�owa� b�dzie na ko�skim grzbiecie. Ostatni raz popatrzy� na okaza�y pag�rek bezcennych przedmiot�w, po czym we wg��bieniu pod wyrwan� desk� pod�ogi rozes�a� kawa� tkaniny i pieczo�owicie u�o�y� na niej �up. Zwi�za� koniec szmaty, przysypa� wszystko gruzem i na koniec zakry� desk�. Troch� mu by�o �al, pomy�la� jednak o spoczywaj�cych w g��bi worka figurkach, kredkach, mapie oraz dzienniku podr�y - zrobi�o mu si� ra�niej.
Ca�e popo�udnie Arskane w�drowa� korytarzami, chc�c rozrusza� nogi. R�wnocze�nie z zaciekawieniem ogl�da� muzealne zbiory, z kt�rych wybra� sobie szerok�, kut� w z�ocie bransolet� i znalezion� w sali ze sprz�tem wojennym pot�n� maczug�. Co prawda, Fors wydoby� z do�u oszczepy i �uk Ciemnosk�rego, jednak drzewca okaza�y si� po�amane, a �uk by� bezu�yteczny do chwili ca�kowitego wygojenia rany.
Nast�pnego dnia o �wicie, nim jeszcze s�o�ce zd��y�o rozgrza� parne powietrze, zjedli ostatni posi�ek, po czym zadeptali ogie� i opu�cili swe dotychczasowe schronienie. Arskane nie chcia� s�ysze� o je�dzie wierzchem, tak �e Fors prawie si�� musia� umie�ci� go w siodle. Poruszali si� zaznaczonym na mapie szlakiem, pokonuj�c w odwrotnej kolejno�ci drog�, kt�ra przywiod�a ich do miasta. Podr�owali bez przystank�w, szybkim krokiem przemierzaj�c za�miecone ulice. Przed sob� mieli skupisko wysokich budynk�w, tych samych, kt�re widzia� Fors w pierwszym dniu pobytu. Ch�opak wiedzia�, �e je�li b�d� mieli szcz�cie i nic si� nie wydarzy, to przed noc� wydostan� si� z kr�gu ruin.
Arskane os�aniaj�c oczy od s�onecznego blasku, podziwia� mijane wie�owce.
- Przypomina to wykonane ludzk� r�k� g�ry. Nie rozumiem, dlaczego Przodkowie tak bardzo lubili �y� w �cisku? Czy obawiali si� w�asnej magii i trzymali si� razem, aby w przypadku utraty w�adzy nad ni� nie pozwoli� si� zniszczy�? C�, w ka�dym razie wymarli i tak. Biedni Przodkowie. Nasze �ycie jest lepsze.
- Czy�by? - Fors kopn�� najbli�szy kamie�. - Pomy�l, jak� mieli wiedz�; przecie� do dzisiaj grzebiemy si� po omacku, odnajduj�c czasem jaki� okruch tego, co dla nich by�o najoczywistsze pod s�o�cem.
- Nie potrafili jednak wykorzysta� swoich umiej�tno�ci dla w�asnego dobra - Arskane wskaza� ruiny. - To miasto wy�oni�o si� z ich m�zg�w, by p�niej, r�wnie� za ich spraw�, obr�ci� si� w perzyn�. Budowali tylko po to, by burzy�. My�l�, �e dobrze jest tworzy�, a nie niszczy�.
Ledwie przebrzmia�o echo tych s��w, gdy Fors szybko odwr�ci� g�ow�. Wyda�o mu si�, �e s�yszy s�abe postukiwanie. Spojrza� wy�ej, co� �mign�o w rozbitej ramie okna. Czy mu si� przywidzia�o, czy te� naprawd� widzia� wstr�tnego, przykrytego liniej�cym futrem szczura? Spomi�dzy kamieni dobiega�y chrobocz�ce d�wi�ki, jakby co� pod��a�o ich �ladem.
Oczy Lury zamieni�y si� w w�skie szparki. Z uszami p�asko przylegaj�cymi do czaszki sta�a, nieruchomo wsparta przednimi �apami o rozbit� kolumn�. Koniuszek ogona drga� nerwowo, gdy intensywnie wpatrywa�a si� w stron� dopiero co przebytej drogi.
Arskane dostrzeg� ich niepok�j.
- Co si�...
W pierwszym momencie Fors pomy�la�, �e krzyk, kt�ry przerwa� pytanie, zosta� wydany przez jakiego� ptaka. Natychmiast jednak dostrzeg�, �e klacz podrywa g�ow� i r�y przejmuj�co jeszcze raz. Arskane zorientowa� si� w sytuacji i jak zdmuchni�ty zeskoczy� na ziemi�, w sam� por�, by razem z koniem unikn�� upadku na rozrzucone wok� ostre kamienie. Zwierz� znieruchomia�o i wtedy obaj dostrzegli, �e w krwawi�cej na szyi ranie tkwi, unosz�ca si� w rytm s�abn�cego oddechu, d�uga czarna strza�a.
- Do �rodka! - Arskane chwyci� go za r�kaw i mocnym szarpni�ciem wci�gn�� w g��b czerniej�cej w �cianie wie�owca wyrwy. Biegn�c, us�yszeli mro��cy krew w �y�ach wojenny okrzyk Lury, jednak ju� po chwili kot razem z nimi kierowa� si� do �rodka budynku.
Przystan�li w szczycie prowadz�cej do mrocznego podziemia rampy. Patrz�c w d�, Fors zauwa�y� kilka le��cych najbli�ej parteru poziom�w. Tymczasem uwag� Arskane'a przyku�o zupe�nie co� innego. Bez s�owa wskaza� na pod�og�. Pasmo zaschni�tego, pokrytego kurzem b�ota, tworzy�o �cie�k�, na kt�rej pe�no by�o g��boko odci�ni�tych, w�skich �lad�w zbrojnych w pazury st�p. Na ich widok Lura pisn�a przera�liwie i cofn�a si� w przeciwleg�y koniec sali. Sta�o si� jasne, �e zamiast unikn�� zagro�enia, trafili prosto do gniazda wroga. Jakby na potwierdzenie tej prawdy, z zewn�trz dobieg� nieludzki okrzyk triumfu.
�cie�ka prowadzi�a w d�. Przed nimi sta�a jeszcze jedna droga ucieczki - w g�r�. Jakby odczytuj�c my�li Forsa, Lura i Arskane rzucili si� w lewy biegn�cy na poziomie parapetu korytarz. Ci�gn�� si� wzd�u� niego szereg masywnych ci�kich drzwi. Niezale�nie od tego, jak mocno za nie ci�gn�li, pozosta�y zamkni�te. Dopiero na samym ko�cu natkn�li si� na uchylone skrzyd�o, a gdy rozwarli je szerzej, oczom ich ukaza� si� pogr��ony w ca�kowitych ciemno�ciach szyb. Zbli�aj�c si� do kraw�dzi otworu, Fors dostrzeg� co� na tyle interesuj�cego, �e postanowi� to sprawdzi�.
- Z�ap za m�j pas - poleci� Arskane'owi. - Jest tutaj co� po lewej. Czuj�c mocny uchwyt ciemnosk�rego, o�mieli� si� wychyli� daleko w mrok szybu. Mia� racj�. Ze �ciany wystawa�a metalowa drabinka o w�skich stopniach, a gdy spojrza� w g�r�, dojrza� niewyra�nie majacz�cy prostok�t s�abego �wiat�a. Mieli wi�c szans�. Czy jednak Lura i Arskane poradz� sobie ze wspinaczk�?
S�uchaj�c Forsa, olbrzym kilkakrotnie ugi�� i rozprostowa� ramiona, jakby sprawdzaj�c ich si��.
- Jak wysoko jest ten otw�r? - zapyta�.
- Chyba dwa pi�tra nad nami.
Zapanowa�o pe�ne wahania milczenie. Wykorzystuj�c je, Lura zbli�y�a si� do skraju szybu i zmierzywszy wzrokiem odleg�o�� do drabiny, skoczy�a, zanim ktokolwiek zdo�a� j� powstrzyma�. Us�yszeli, jak pazury zadzwoni�y na metalowych stopniach. W chwil� p�niej d�wi�k ten zosta� poch�oni�ty przez odg�os znacznie pot�niejszy. Z do�u dotar� szuraj�cy tupot szybko poruszaj�cych si� st�p. To mieszka�cy mrocznych czelu�ci wyruszyli na �owy. Arskane jeszcze raz sprawdzi� mocuj�ce maczug� do pasa rzemienie, po czym u�miechn�� si� niepewnie.
- Powinienem sobie poradzi�. To w ko�cu tylko dwa pi�tra, a poza tym, przyjacielu, i tak musimy spr�bowa�.
Podobnie jak kot, zmierzy� dystans i znikn�� w czarnym otworze. Fors z niespokojnie bij�cym sercem zamar� w oczekiwaniu. Nie chcia� patrze� na mozolne wchodzenie Ciemnosk�rego. Na szcz�cie to, czego pod�wiadomie obawia� si� najbardziej - zako�czony g�uchym odg�osem upadek bezw�adnego cia�a - nie nast�pi�o. Uspokojony, wydoby� z ko�czanu strza�� i opar� j� o ci�ciw� �uku.
Nie czeka� d�ugo. Na odleg�ym zakr�cie ukaza�a si� szarawa, rozmyta w p�mroku plama. Taki cel mu wystarczy�. Warkn�a ci�ciwa, wypuszczaj�c okut� �elazem bojow� strza��, kt�ra przyszpili�a intruza do �ciany. Rozleg� si� przera�liwy pisk usi�uj�cej uwolni� si� istoty. Zanim to jednak nast�pi�o, ch�opak przerzuci� �uk przez rami� i �ladem poprzednik�w skoczy� ku zbawczej drabince. Od d�u�szej chwili dr�czy�a go obawa, �e pod ci�arem Lury i Arskane stopnie pogi�y si� i powypada�y, odcinaj�c mu drog� ucieczki. Tymczasem drabina okaza�a si� w jak najlepszym porz�dku, a jego stopy zawsze napotyka�y pewne oparcie. Mimo to wyrywa� do g�ry jak szalony, a uszy wype�nia� mu bez reszty g�o�ny po�wist ci�kiego oddechu. Wreszcie przerzuci� cia�o przez kraw�d� g�rnego otworu, gdzie napotka� oczekuj�cych z niepokojem Arskane'a i Lur�.
Ponownie znajdowali si� w korytarzu, opatrzonym rz�dem drzwi. Tym razem jednak niekt�re z nich by�y otwarte. Arskane znikn�� za najbli�szymi, podczas gdy Fors pozosta� na pod�odze, z g�ow� w g��bi szybu, nas�uchuj�c odg�os�w z ni�szych pi�ter. J�ki zranionej przeze� istoty ucich�y, natomiast nasili� si� szurgot wielu n�g, rozleg�y si� r�wnie� pomruki, kt�re mog�y by� czym� w rodzaju mowy. Jak na razie, prze�ladowcy nie odkryli, w jaki spos�b ich ofiarom uda�o si� umkn��.
Fors poderwa� si� na nogi i napar� na zamykaj�ce szyb drzwi. Z osadzonego w �cianie gniazda wystawa�y one teraz zaledwie na kilka cali. Pod wp�ywem nacisku przesun�y si� nieznacznie z cichym zgrzytem. Ch�opak zebra� wszystkie si�y i zyska� jeszcze stop�. Towarzysz�cy temu �oskot musia� ich zdradzi�. Z do�u nadlecia� okrzyk, a zaraz po nim szybem pomkn�o kilka strza�, kt�re nie robi�c nikomu krzywdy, odbi�y si� od �cian i spad�y z powrotem pod nogi w�a�cicieli. W tym momencie pojawi� si� Arskane, ci�gn�c za sob� poka�n� stert� zniszczonych mebli.
Po chwili ciszy z otworu rozleg�y si� dziwne odg�osy, nikt jednak nie da� nabra� si� na ten podst�p i nie wychyli� g�owy poza skraj szybu. Fors nie przerwa� walki z opornymi drzwiami. Arskane popatrzy� krytycznie i przy��czy� si� ze swym zdrowym ramieniem. Ze wzmo�on� si�� zaatakowali oporn� p�yt� metalu. Obaj ociekali potem, kt�ry szczypa� w oczy i licznymi kroplami �cieka� z policzk�w.
Ha�as w dole nasili� si�. W powietrzu furkn�y nast�pne strza�y, a jedna z nich, wystrzelona ze szczeg�ln� wpraw�, prze�lizgn�a si� mi�dzy nogami Forsa. Arskane pu�ci� drzwi i powr�ci� do zgromadzonego drewna. Podci�gn�wszy je bli�ej otworu, mocnym pchni�ciem str�ci� ca�y stos w g��b studni. Odpowiedzia� im pe�en b�lu okrzyk, a zaraz potem odleg�y �oskot. Arskane z zadowoleniem przeci�gn�� brudn� d�oni� wzd�u� spoconej szcz�ki.
- Na Rogatego Jaszczura, jeden z nich nie b�dzie si� wi�cej pcha� w g�r�. Drzwi przes�ania�y ju� po�ow� otworu. Nagle rozleg� si� kr�tki trzask, a wraz z nim zanik� ca�y op�r, tak �e obaj prawie run�li, nieoczekiwanie pozbawieni oparcia. Fors krzykn�� triumfalnie, rado�� ta by�a jednak przedwczesna, gdy� po przebyciu nast�pnej stopy p�yta zaklinowa�a si� ponownie, pozostawiaj�c dosy� miejsca, aby kto� m�g� si� przez ni� przecisn��.
Arskane wyprostowa� si� i przez d�ug� chwil� bada� drzwi, po czym u�o�on� na p�ask d�oni� ze wszystkich si� uderzy� w wybrane miejsce. Przegroda ust�pi�a ponownie, dzi�ki czemu zyskali dalszych kilka cali. R�wnocze�nie z dom dobieg�y o�ywione g�osy prze�ladowc�w, kt�rzy niezra�eni losem towarzysza najwyra�niej nie zamierzali zrezygnowa� ze swej zdobyczy.
Z ciemno�ci wy�oni�o si� co� pod�u�nego i spad�o na pod�og� w pobli�u d�oni Forsa. By�a to przera�aj�co chuda, pokryta szar�, pomarszczon� sk�r� r�ka. Gdy zakrzywione pazury szorowa�y posadzk� w poszukiwaniu oparcia, przypomina�a raczej szczurz� �ap� ni� r�k� cz�owieka. Od chwili opuszczenia Eyrie Fors ca�y czas chodzi� w nabijanych gwo�dziami butach przystosowanych do g�rskich tras. Teraz wzni�s� uzbrojon� stop� i szybko j� opu�ci�, celuj�c w �rodek potwornej d�oni. Od strony niedomkni�tych drzwi odpowiedzia� mu �cinaj�cy krew w �y�ach ryk. Przera�eni, rzucili si� z furi� w ich kierunku. Pchali zawzi�cie �ami�c paznokcie i na nier�wno�ciach metalowej p�yty zdzieraj�c sk�r�. �elazna sztaba ust�pi�a wreszcie i z suchym trzaskiem zamkn�a przej�cie.
Przez d�ug� chwil� stali wsparci o �cian� korytarza, dysz�c ci�ko i pr�buj�c opanowa� dr�enie kolan oraz poobijanych, krwawi�cych d�oni. Zza drzwi dobiega� g�o�ny �omot, nie musieli si� nim ju� teraz przejmowa�.
- Nie otworz� ich - wysapa� w ko�cu Arskane. - Nie spos�b mocniej je popchn��, stoj�c na drabinie. Je�li tylko nie znajd� innej drogi, przez jaki� czas b�dziemy bezpieczni.
Lura przebieg�a wzd�u� korytarza, co chwila znikaj�c za drzwiami kolejnych pokoj�w. Z jej zachowania wida� by�o, �e pi�tro jest bezpieczne. Mogli wi�c pozwoli� sobie na odpoczynek, cho� w g��bi duszy czai�o si� pytanie, czy przypadkiem nie posuwaj� si� w g��b pu�apki jeszcze okrut-niejszej, ni� ta do kt�rej wpad� Arskane.
Id�c za przyk�adem Ciemnosk�rego, Fors zbli�y� si� do wysokiego, od dawna pozbawionego szyb okna. Mie�ci�o si� ono w zewn�trznej �cianie budynku, sk�d roztacza� si� rozleg�y widok na pobliskie ulice. W dole czernia�o dziwnie wykr�cone cia�o klaczy. Spoczywaj�ce na jej grzbiecie pakunki zosta�y zerwane i gdzie� ukryte, gdy� wok� nie dostrzegli najmniejszego ich �ladu.
- Wi�c oni s� mi�so�erni.
S�ysz�c to Fors zaniem�wi�. Niewykluczone, �e dla �cigaj�cych ich Bestii byli tylko i wy��cznie mi�sem. Podobnie jak le��ca na dole klacz. Fors idni�s� wzrok i z twarzy olbrzyma odczyta� t� sam� my�l. R�wnocze�nie dnak jego r�ka pewnie spoczywa�a na zabranej z muzeum maczudze, a ca�a Sta� tchn�a si�� i spokojem.
- Zanim nas w�o�� do garnka, musz� najpierw nas z�apa�, a �owy te b�d� drogo kosztowa�. Czy to s� Bestie, o kt�rych tyle opowiada�e�, kolego?
- My�l�, �e tak. Z ich okrucie�stwem i przebieg�o�ci� musz� chyba nas pokona�.
- Musimy zatem r�wnie� u�y� chytro�ci. Na razie, skoro nie mo�emy zej�� na d�, przekonajmy si�, co le�y nad nami.
Fors popatrzy� na kr���ce w�r�d ruin go��bie. Musia�o ich by� du�o w mie�cie, gdy� pod�oga wok� pokryta by�a warstw� ptasich odchod�w.
- Szkoda, �e nie mamy skrzyde�.
- To prawda, cho� musz� ci powiedzie�, �e pochodz� z rasy, kt�ra niegdy� lata�a - Arskane odpowiedzia� z ledwie wyczuwaln� nut� humoru, barwi�cego jego s�owa.
- Musimy znale�� st�d takie wyj�cie, aby ta ha�astra z do�u nie mog�a i�� naszym �ladem. Rozejrzyjmy si�.
Skr�cili w s�siedni korytarz, zagl�daj�c do mijanych po drodze pomieszcze�. Wsz�dzie le�a�y butwiej�ce resztki mebli i ludzkie ko�ci. W nast�pnym hallu natkn�li si� na jeszcze kilka szyb�w, na szcz�cie szczelnie zamkni�tych. Hali ko�czy� si� niewielkimi drzwiami. Arskane otworzy� je i w�wczas okaza�o si�, �e maj� wiod�ce zar�wno w d�, jak i w g�r� schody. Lura natychmiast wysforowa�a si� do przodu, nikn�c bezszelestnie w zalegaj�cej ni�ej pomroce. Nie pozosta�o im nic innego, jak tylko czeka� na powr�t zwierz�cia. Przysiedli wi�c pod �cian� i zamarli w bezruchu.
Twarz Arskane nabra�a szarego odcienia, widocznego nawet w zalegaj�cym pomieszczenie p�mroku. Wspinaczka po drabinie i p�niejsze zmagania z drzwiami odcisn�y na nim swe pi�tno. Ciemnosk�ry chrz�kn�� i ostro�nie opar� zranione rami� o �cian�. Fors zacz�� nas�uchiwa�. Mia� nadziej�, �e teraz, gdy obaj umilkli, uda mu si� us�ysze� Lur�. Po chwili zacz�y dociera� do niego jakie� odg�osy. Skupi� si� jeszcze bardziej i rozpozna� tupot kocich �ap, poruszaj�cych od czasu do czasu rozsypane na schodach �mieci.
Wszystko wskazywa�o na to, �e Bestie nie korzysta�y ze schod�w. Mimo to, Lura nieoczekiwanie przystan�a. Ch�opak zamkn�� oczy, pr�buj�c wyciszy� w�asne my�li i jak nigdy dot�d skoncentrowa� si� na odbiorze wra�e� wielkiego kota. Nie grozi�o jej �adne niebezpiecze�stwo, tym niemniej by�a wyra�nie zmieszana. Drog� zagrodzi�a jej bariera, kt�rej w �aden spos�b nie potrafi�a pokona�. Gdy tylko znad schod�w wychyli�a si� jej g�owa, Fors wiedzia� ju� z pewno�ci�, �e t� drog� ucieczki maj� odci�t�. Powiedzia� to Arskane'owi.
Olbrzym podni�s� si� z cichym westchnieniem.
- Idziemy wi�c dalej, tylko powoli, kolego. Te schody Przodk�w wyciskaj� z cz�owieka si�dme poty.
Fors przerzuci� sobie r�k� Arskane'a przez rami�, przejmuj�c w ten spos�b cz�� jego wagi.
- P�jdziemy wolno. Mamy przed sob� ca�y dzie�.
- I noc, a mo�e nawet kilka nast�pnych dni. Lepiej ju� id�my, kold
Na pi�tym z kolei pi�trze wyczerpany Arskane wyci�gn�� si� na pod�a poci�gaj�c za sob� Forsa, kt�ry w g��bi ducha ucieszy� si� z nieoczekiwanego odpoczynku. Cho� w trakcie wchodzenia stara� si� oszcz�dza� si�yi w nodze odezwa� si� ponownie pulsuj�cy, t�py b�l, a ze �ci�ni�tych piek�c� obr�cz� p�uc. z trudem wydobywa� si� �wiszcz�cy oddech.
Przez d�ug� chwil� siedzieli w milczeniu, odpoczywaj�c i pr�buj�c uspokoi� rozko�atane serca. Po chwili Fors rozejrza� si� wok�, ze zdumieniem spogl�daj�c na ciemnoz�ote plamy wieczornego �wiat�a. Podpe�zn�� do najbli�szego okna. Poza ostro zarysowan�, postrz�pion� grani� rozbitych budynk�w, rozci�ga�y si� wody jeziora sk�pane w ostatnich promieniach zachodz�cego s�o�ca. Nadchodzi�a noc.
Arskane, gdy to us�ysza�, przeci�gn�� si� i w zamy�leniu podrapa� po g�owie.
- S�dz�, �e nadszed� czas - odezwa� si� po chwili - - aby zastanowi� si� nad tym, co b�dziemy jedli. By� mo�e nie powinni�my r�wnie� tak cz�sto korzysta� z twojej manierki...
Woda. W ci�gu dnia Fors ca�kiem o niej zapomnia�. Teraz gor�czkowo zacz�� zastanawia� si�, jak w tym labiryncie znale�� co� do jedzenia i picia. Tymczasem Arskane poderwa� si� na nogi i zmierza� w stron� drzwi, prowadz�cych ku pozosta�ym pomieszczeniom pi�tra. Ptaki! Fors przypomnia� sobie widziane ni�ej �lady - ptaki rozwi��� problem �ywno�ci.
Weszli do d�ugiego pomieszczenia, kt�rego pod�og� za�ciela�a jaka� tkanina. Wzd�u� �ciany sta�y rz�dy otoczonych krzes�ami sto��w. Na najbli�szym dostrzegli, u�o�one w dziwny wz�r, l�ni�ce kawa�ki metalu. Fors podni�s� jeden z nich i ze wzruszeniem rozpozna� znany z ksi��ek niepowtarzalny kszta�t widelca. Znajdowali si� zatem w sali jadalnej Przodk�w. Niestety, zapasy jedzenia dawno musia�y ulec zniszczeniu.
Podzieli� si� t� uwag� z Arskane'm, ten jednak przecz�co pokr�ci� g�ow�.
- Nie zgodz� si� z tob�, kolego. Powiedzia�bym raczej, �e spotyka nas niesamowite szcz�cie. W mojej podr�y na p�noc natkn��em si� na podobne miejsce i w ma�ym pokoju na zapleczu znalaz�em mn�stwo s�oj�w z �ywno�ci�, pozostawionych przez Przodk�w, a mimo to nadal zdatn� do u�ytku. Owej nocy ucztowa�em niczym W�dz w dniu rozpocz�cia Ta�c�w Jesiennych.
- Kto spo�ywa produkty znalezione w starych miastach, skazuje si� na �mier�. Tak m�wi prawo - z przekonaniem odezwa� si� Fors, jednak natychmiast ruszy� za Arskane'm, gdy ten skierowa� si� ku umieszczonym w odleg�ym ko�cu sali drzwiom.
- Jest wiele rodzaj�w �ywno�ci. Najwa�niejsze, aby pojemnik by� nieuszkodzony, bez najmniejszego �ladu rdzy. Jest to oczywiste nawet dla kogo� tak nieobytego z ruinami, jak ja. Ostro�no�� taka zupe�nie wystarczy - przecie� �yj�, cho� zjad�em w�wczas wiele. Zamiast traci� czas na gadanie, rozejrzyjmy si� lepiej doko�a.
Arskane pierwszy znalaz� pomieszczenie o �cianach zape�nionych rz�dami p�ek. Pi�trzy�o si� na nich mn�stwo s�oik�w i metalowych puszek. Fors patrzy� z podziwem na zgromadzone bogactwo, podczas gdy Ciemnosk�ry wolno przechadza� si� wzd�u� p�ek, uwa�nie ogl�daj�c zawarto�� szklanych opakowa�. Starannie omijaj�c pokryte czerwon� rdz� puszki, wybra� sze�� butelek, po czym ustawi� je na ma�ym stoliku, stoj�cym w rogu.
- Przygl�daj si� uwa�nie zamkni�ciom. Je�li nie dostrze�esz �lad�w ple�ni, mo�esz �mia�o utr�ci� szyjk� i zje�� zawarto��.
Dziesi�� minut p�niej oblizuj�c lepkie palce, objadali si� owocami zebranymi na wiele pokole� przed ich urodzeniem. Ugasili pragnienie sokiem i Fors zacz�� przys�uchiwa� si� odg�osom dobiegaj�cym z s�siedniego pomieszczenia. Z panuj�cego tam zamieszania domy�li� si�, �e Lura ucztuje r�wnie�, siej�c spustoszenie w�r�d gnie�d��cych si� za �cian� go��bi.
Arskane otworzy� no�em kolejny s�oik.
- Nie musimy troszczy� si� o jedzenie, a jutro znajdziemy drog� ucieczki. Tym razem Bestie trafi�y na lepszych od siebie.
Fors, syty i zadowolony, przyzna� mu w duchu racj�.



Rozdzia� 8
Lotnisko


Tej nocy spali niespokojnie na stosach rozsypuj�cych si� szmat. Rankiem posilili si� znalezionymi w sk�adzie zapasami i ponownie ruszyli ku g�rze. Szli dop�ki nie dotarli do ko�cz�cej schody platformy, os�oni�tej niegdy� wielkimi taflami szk�a. U swych st�p mieli miasto w ca�ej zdruzgotanej okaza�o�ci. Fors bez trudu rozpozna� tras� swej pierwszej wyprawy i z dum� pokazywa� j� teraz towarzyszowi. Arskane zastanawia� si� przez chwil�, popatrzy� na wsch�d, po czym z kolei on nakre�li� drog�, kt�r� przyby� do miasta.
- Musimy teraz i�� na po�udnie, dok�adnie na po�udnie. S�ysz�c to. Fors za�mia� si� kr�tko.
- Najpierw wydosta�my si� z tego budynku - zauwa�y� rozs�dnie. Jednak Arskane mia� ju� gotow� odpowied�.
- Chod�. - Wielka d�o� �cisn�a rami� ch�opca, popychaj�c go ku najbli�szemu oknu. Daleko w dole rozci�ga� si� rozleg�y dach s�siedniego budynku, kt�rego kraw�d� dotyka�a niemal �ciany wie�owca.
- Masz to. - Arskane poci�gn�� za zwisaj�cy lu�no koniec liny owijaj�cej tali� Forsa. - Musimy zej�� na d�, jak najbli�ej tego dachu i odnale�� wychodz�ce na� okna, a wtedy, z pomoc� sznura z �atwo�ci� przeskoczymy na drug� stron�. Zobacz. Tak si� szcz�liwie sk�ada, �e w kierunku po�udniowym ci�gnie si� ca�y szereg stoj�cych blisko siebie budynk�w, po dachach kt�rych b�dzie mo�na ucieka� przez jaki� czas. Cho� Bestie s� przebieg�e, to chyba nie obserwuj� przestrzeni nad swoj� g�ow�. Trasy ich w�dr�wek prowadz� przecie� po ziemi lub pod jej powierzchni�.
- M�wi� te�, �e ulubionym miejscem Bestii s� ciemne, ponure nory. - Potwierdzi� Fors. - Ponadto unikaj� wyra�nie �wiat�a dziennego i przebywania w terenie otwartym.
Gruba, dolna warga Arskane'a znikn�a mi�dzy kciukiem i palcem wskazuj�cym olbrzyma.
- Nocne ptaszki, co? Zatem dzie� nale�y do nas, a �wiat�o s�o�ca jest naszym sprzymierze�cem.
Uspokojeni tym stwierdzeniem, ruszyli w d� schod�w. Zatrzymali si� pi�tro wy�ej nad s�siednim dachem, gdzie w hallu odszukali okno skierowane na w�a�ciw� stron� i, wy�amawszy tkwi�ce w ramie niczym ostre sztylety od�amki szyby, wychlih si�, aby zbada� sytuacj�.
- Lina w og�le nie b�dzie nam potrzebna - oceni� Arskany. - Skok na tamten dach jest ca�kiem �atwy. Uchwyci� si� ramy i napi�� mi�nie. Fors przypad� do s�siedniego okna, sk�d ze strza�� na ci�ciwie �uku zacz�� wypatrywa� niebezpiecze�stwa. Rozgl�da� si� gor�czkowo, jednak jak dotychczas ciemne okna z naprzeciwka tchn�y martwot� i spokojem. Mimo to denerwowa�a go my�l, �e nie jest w stanie ogarn�� wszystkich otwor�w, a przecie� z ka�dego z nich lada moment mog�a zaatakowa� podst�pna �mier�.
Nie mieli jednak wyboru - by�a to najlepsza, a kto wie, czy nie jedyna droga ucieczki. Arskane j�kn�� cicho z b�lu - to odezwa�o si� zranione rami� - po czym znikn�� za oknem i ju� po chwili jego stopy za�omota�y na le��cej w dole p�aszczy�nie, gdy po wyl�dowaniu rzuci� si� p�dem w bok, szukaj�c ukrycia za obrze�aj�cym dach wysokim gzymsem.
Zastygli w oczekiwaniu, kt�re skwapliwie wykorzysta�a Lura. W powietrzu przemkn�a jasna smuga futra, zwierz� zwinnie opad�o na pod�o�e i natychmiast do��czy�o do ukrytego cz�owieka.
Jak na razie wszystko przebiega�o dobrze. Fors oswobodzi� si� z ko�czanu, torby i �uku, podszed� z ca�ym ekwipunkiem do okna i przerzuci� go, staraj�c si� pos�a� wszystkie przedmioty jak najbli�ej Arskane'a. Nast�pnie sam podci�gn�� si� na parapet, wybra� miejsce l�dowania i skoczy�. Ostrzegawczy okrzyk Arskane'a dotar� do niego akurat w momencie, gdy oderwa� r�ce od okna. Zdumiony straci� na chwil� orientacj�, co wystarczy�o, aby upad� ca�ym ci�arem cia�a zamiast, jak to powinien zrobi�, zamortyzowa� upadek nogami. B�l rozdar� ca�e cia�o. Nieco zamroczony przetoczy� si� na plecy, a w�wczas we framudze okna, z kt�rego skoczy� przed chwil�, dostrzeg� d�ug�, chwiej�c� si� jeszcze strza��. Nie zwlekaj�c ani chwili d�u�ej, przeturla� si� pod os�on� muru, wprost pod nogi Arskane'a.
- Sk�d nadlecia�a?
- Stamt�d - Ciemnosk�ry wskaza� na rz�d okien w budynku po drugiej stronie ulicy. - Z jednego z nich.
- Ruszajmy.
Rozp�aszczeni na rozgrzanej s�o�cem szorstkiej papie, zacz�li czo�ga� si� w stron� przeciwleg�ej kraw�dzi dachu. Drog� odwrotu mieli odci�t� - wr�ci� i pr�bowa� wspi�� si� do kt�regokolwiek okna w wie�owcu znaczy�o wystawi� si� na cel, kt�rego nawet marny strzelec nie m�g�by chybi�. Z chwil�, gdy ich dostrze�ono, a sta�o si� to szybciej, ni� oczekiwali, stracili jedyny atut, jakim by�o zaskoczenie i teraz musieli przebija� si� przez teren doskonale znany przeciwnikowi. Dla nich za� by� to zagmatwany labirynt, niewykluczone, �e usiany pu�apkami, jeszcze gorszymi od tej, kt�ra uwi�zi�a Arskane'a.
Gdzie� z ty�u rozleg� si� wysoki gwizd, przypominaj�cy odg�os wydawany przez dziecinne piszcza�ki z trzciny. Fors domy�li� si�. �e sta�o si� to, czego obawia� si� najbardziej - by� to sygna� dla �cigaj�cych, �e ofiary wysz�y z ukrycia i pr�buj� wydosta� si� z matni.
Arskane wysforowa� si� do przodu, a poniewa� wygl�da�o na to, �e olbrzym wie, co nale�y zrobi�, Fors zaakceptowa� jego przewodnictwo.
Dotarli do naro�nika, utworzonego przez wschodni� i po�udniow� kraw�d� dachu. Lura natychmiast przesadzi�a gzyms i teraz, gdzie� z ty�u, dochodzi�o jej ciche nawo�ywanie.
- A teraz, kolego, musimy zawierzy� naszemu szcz�ciu i zda� si� na dobry los. Skoczymy r�wnocze�nie. Mo�e si� zdarzy�, �e je�li zobacz� dwa cele naraz nie b�d� w stanie si� zdecydowa�, a chwila zw�oki zupe�nie nam wystarczy. Czy jeste� got�w?
-Tak.
- A wi�c - skacz!
Pod��aj�c �ladem Arskane'a ch�opak uchwyci� skraj gzymsu, po czym obaj r�wnocze�nie rzucili si� w d�, spadaj�c na najni�szy dach. Przez chwil� toczyli si� po pochy�ej p�aszczy�nie, zdzieraj�c przy tym sk�r� z �okci i kolan, a gdy tylko wytracili impet, poderwali si� i ukryli w�r�d od�amk�w gruzu, za�cielaj�cego dach od strony wy�szego budynku. Ponownie us�yszeli rozkazuj�cy d�wi�k piszcza�ki. Arskane zacz�� otrzepywa� d�onie z kurzu.
- Przed sob� mamy jeszcze jedn� ulic�, a dalej jest ju� dolina rzeki. Fors skin�� g�ow�. On tak�e pami�ta� obraz widziany z dachu wie�owca. Rzeka zakr�ca�a, kieruj�c si� w tym miejcu prosto na wsch�d. Przymkn�� na chwil� oczy, aby lepiej przypomnie� sobie stare parowozownie, skupiska budynk�w...
Arskane poruszy� si� niecierpliwie.
- Je�li damy im wi�cej czasu, przygotuj� nam powitanie, jakiego nikomu bym nie �yczy�. Musimy by� w ruchu ca�y czas, a teraz, gdy spodziewaj� si�, �e pochwyc� nas na dachu, dobrze by�oby zej�� na ulic�. Mo�liwe, �e troch� ich tym zaskoczymy.
- Sp�jrz tutaj - Fors ogl�da� uwa�nie stert� cegie�. - Zdaje si�, �e by�a tu �cianka.
Zacz�� roztr�ca� rumowisko, a� natrafi� na pogi�te, wisz�ce na jednym zawiasie drzwi. Uradowany Arskane rzuci� si� na pomoc i teraz obaj ju� kopali zawzi�cie, bez chwili wytchnienia, dop�ki zupe�nie nie oczy�cili wej�cia. Ostro�nie otworzyli drzwi, a wtedy z ciemnego, omsza�ego wn�trza nadci�gn�� zat�ch�y, zgni�y zapach. W ciemno�ciach niewyra�nie rysowa�y' si� w�skie strome schody. Spojrzeli po sobie i ruszyli w d�.
Przeszed�szy kilkana�cie stopni znale�li si� w obszernym hallu, gdzie natrafili na znacznie wygodniejsze zej�cie. Cho� poruszali si� ostro�nym, bezszelestnym krokiem tropicieli, to przecie� od czasu do czasu ich przej�cie wywo�ywa�o w opuszczonym wn�trzu drobne szelesty i postukiwania. Przystawali w�wczas zaniepokojeni i nas�uchiwali, jednak�e Lura nie zdradza�a najmniejszych oznak niepokoju, a i sam Fors s�ysza� jedynie szelest odpadaj�cego tynku, poruszanego usuwanymi z drogi starymi deskami.
-Zaczekaj. - Chwyci� rami� Arskane'a, gdy ten zamierza� pokona� ostatni odcinek drogi.
Stali na p�pi�trze, a Fors zaintrygowany wskazywa� na osadzone w �cianie metalowe drzwi. Uderzy� w nie pi�ci�, budz�c g�uchy, pusty d�wi�k. Za przegrod� musia�a znajdowa� si� wolna przestrze�. Nacisn�� na klamk�, zamek ust�pi� i oto znale�li si� na czym� w rodzaju wyst�pu, g�ruj�cego nad rozleg��, przypominaj�c� jaskini� hal�.
- Na Wielkiego Rogatego Jaszczura - Arskane by� wyra�nie wstrz��ni�ty i podobnie jak Fors trzyma� si� kurczowo obrze�aj�cej platform� barierki.
Spogl�dali na pomieszczenie, kt�re niegdy� musia�o by� zajezdni� ci�ar�wek, jakimi Przodkowie przewozili r�ne towary. Oko�o pi�tnastu potwor�w sta�o w r�wnym rz�dzie, oczekuj�c na dawno temu wymar�ych w�adc�w. Kilka z nich posiada�o najnowszy typ silnika, jaki uda�o si� wynale�� Przodkom. Maszyny zaopatrzone w "szczelny nap�d" wydawa�y si� by� nietkni�te przez czas i nadal zdatne do u�ytku. T�py nos jednej z nich niemal dotyka� szerokich, zamkni�tych drzwi.
Jakby mimochodem Fors pomy�la�, �e wrota musia�y prowadzi� na ulic�. Przysz�a mu do g�owy niezwyk�a my�l. Zwr�ci� si� do Arskane'a:
- Pami�tasz drog� biegn�c� wzd�u� toru kolejowego w dolinie? Niemal ca�y czas prowadzi w d� pochy�o�ci.
- Tak. To prawda.
- Czy widzisz t� ci�ar�wk� przy bramie? Gdyby uda�o nam si� j� uruchomi�, potoczy�aby si� ulic� i nic nie by�oby w stanie jej zatrzyma�. Arskane obliza� wargi.
- Maszyna z pewno�ci� jest zepsuta. Jej silnik jest martwy, a sami nie damy rady jej popchn��.
- Mo�liwe, �e wcale nie trzeba b�dzie jej pcha�. Poza tym nie b�d� taki pewien, �e silnik nie zaskoczy. Jarlowi uda�o si� kiedy� przejecha� �wier� mili pojazdem ze "szczelnym nap�dem", zanim maszyna przesta�a pracowa�. Dla nas wystarczy, je�li ci�ar�wka dojedzie do najwy�szego punktu wzniesienia. Ostatecznie warto spr�bowa�. By�by to szybki i bezpieczny spos�b na dotarcie do doliny.
- Masz racj�, spr�bujemy.
Arskane zeskoczy� ze schodk�w i skierowa� si� w stron� upatrzonego pojazdu.
Drzwi od strony siedzenia kierowcy by�y szeroko otwarte. Fors wskoczy� do kabiny i zapadaj�c si� w mi�kkiej wy�ci�ce fotela, zaj�� miejsce za tablic� rozdzielcz�, jakby by� jednym z korzystaj�cych na co dzie� z tej pot�gi Przodk�w.
Arskane, wdrapawszy si� za nim, pochyli� si� nad pulpitem, chc�c dok�adniej obejrze� rz�dy lampek i przycisk�w. Po chwili dotkn�� jednego ;z nich.
- Ten guzik blokuje ko�a - powiedzia�.
- Sk�d wiesz?
- Mamy swojego nauczyciela. Roz�o�y� mn�stwo starych maszyn, chc�c pozna� zasady ich dzia�ania. Od wielu lat nie mamy ju� jednak paliwa, wi�c \viedza ta sta�a si� bezu�yteczna. Tym niemniej Unger przekaza� mi troch� wiadomo�ci na temat kierowania czym� takim.
Fors z �alem podni�s� si� z siedzenia, ust�puj�c mu miejsca. Widz�c jiednak, jak ten delikatnie wybiera kolejne przyciski, nabra� pewno�ci, �e post�pi� s�usznie. W pewnej chwili Arskane nacisn�� stop� na osadzony w pod�odze przycisk i to, o czym nie�mia�o marzyli w g��bi duszy, sta�o si� faktem. Staro�ytny silnik obudzi� si� do �ycia. Jeszcze raz "szczelny nap�d" okaza� sw� niezawodno��.
- Drzwi!
Twarz Arskane'a pod br�zowym pigmentem, zbiela�a z napi�cia. Malowa�a si� na niej prawdziwa trwoga.
Fors wyskoczy� z kabiny i podbieg� do ci�kich drzwi. Ca�ym ci�arem napar� na zasuw�, kt�ra ust�pi�a z cichym zgrzytem, po czym z zadziwiaj�c� lekko�ci� odsun�� szerokie skrzyd�o. W wype�niaj�cy hal� mrok wdar� si� strumie� s�onecznego blasku. Mru��c oczy, ch�opak popatrzy� wzd�u� ulicy, dziwi�c si�, �e nigdzie nie wida� blokuj�cych ruch wrak�w. Wystarczy�o jednak spojrzenie w drug� stron�, aby wyja�ni� t� zagadk�. W poprzek ulicy zaledwie o kilka metr�w od miejsca, w kt�rym sta�, le�a�a na boku wielka ci�ar�wka, rozbit� kabin� wspieraj�c si� w �cian� budynku z naprzeciwka. Powsta�a w ten spos�b barykada skutecznie zamkn�a ruch na ni�szym odcinku ulicy. Musia� ju� ko�czy� te pobie�ne ogl�dziny, gdy� z ty�u dobieg� od�gos nier�wnej pracy gasn�cego silnika.
Wskoczy� do kabiny, wci�gaj�c Lur� za sob� i z niespokojnie bij�cym sercem obserwowa�, jak Arskane zmaga si� z oporn� kierownic�. Wreszcie samoch�d drgn�� i oci�ale ruszy� z miejsca. Ostatni impuls energii wypchn�� go z gara�u i oto teraz zakr�ca� majestatycznie, gubi�c resztki zle�a�ych opon. Wtaczali si� w�a�nie na niewielkie wzniesienie, gdy silnik zakrztusi� si� i zgas�. Si�� rozp�du pokonali jednak pag�rek i nabieraj�c coraz wi�kszej pr�dko�ci pomkn�li w d� pochy�o�ci.
Mieli szcz�cie, �e ulica by�a pusta. Gdyby nie blokuj�ca w g�rze przejazd ci�ar�wka, na pewno wpadliby na jaki� pojazd, co przy takiej szybko�ci musia�o sko�czy� si� �mierci�. Kurczowo uczepiony kierownicy Arskane kr�ci� ni�, instynktownie staraj�c si� unikn�� zderzenia z ulicznymi latarniami.
Dwukrotnie Fors zamyka� oczy i otwiera�, dziwi�c si�, �e jeszcze �yje. D�o�mi ca�y czas mocno �ciska� futro miaucz�cej rozpaczliwie Lury, kt�rej taka podr� wyra�nie nie przypad�a do gustu. Posuwali si� jednak szybko i wkr�tce wjechali w dolin�, potr�caj�c po drodze kilka zardzewia�ych wagon�w. Wyhamowali w ten spos�b cz�� pr�dko�ci, a gdy ci�ar�wka a� po zderzak zary�a si� w stert� w�gla, stan�li na dobre. Przez d�ug� chwil�, s�abi i og�uszeni, siedzieli w bezruchu. Potem wygrzebali si� z wozu i stan�li na dr��cych nogach. Arskane roze�mia� si� nienaturalnie wysokim g�osem:
- Je�li nawet kto� nas �ciga�, musia� pozosta� daleko w tyle. Naszym zadaniem jest ten dystans powi�kszy�.
Wykorzystuj�c os�on� zalegaj�cych parowozowni� wrak�w, ruszyli na po�udnie, biegn�c nieprzerwanie do momentu, w kt�rym rzeka skr�ci�a szerok� p�tl� na zach�d, zbaczaj�c z odpowiadaj�cego im kierunku. Wspi�li si� w�wczas stromym zboczem w�wozu i wyszli na g�sto poro�ni�te drzewami tereny podmiejskie.
S�o�ce sta�o w zenicie, zalewaj�c gor�cem g�owy i ramiona w�drowc�w. Znad jeziora wiatr przyni�s� wilgotny zapach ryb. Arskane g�o�no wci�gn�� powietrze.
- Deszcz - zawyrokowa� - nie mogli�my liczy� na lepszy zbieg okoliczno�ci. Woda zatrze nasze �lady.
Czy Bestie b�d� �ciga�y swoje ofiary poza miastem? Musz� kierowa� si� w g��b stepu, cho� tam r�wnie� nie mog� czu� si� ca�kowicie bezpiecznie, wystarczy�o przecie� wspomnie� �lady pozostawione przez tajemniczego �owc� jeleni. A ojciec Forsa, czy� nie zosta� zaatakowany na skraju rozleg�ych las�w. Nie mogli m�wi� o wyj�ciu z opresji tylko dlatego, �e wydostali si� z obszaru miasta.
- Przynajmniej nie musimy d�wiga� ze sob� baga�y - zauwa�y� po jakim� czasie Arskane, gdy przystan�li, aby odpocz�� i ugasi� pragnienie g�stym sokiem, kt�rym Fors nape�ni� z rana swoj� manierk�.
S�ysz�c te s�owa ch�opiec z �alem pomy�la� o klaczy i �adunku, jaki jeszcze wczoraj nios�a na grzbiecie. Dzisiaj pozosta�y mu jedynie zdobi�ce palce pier�cienie i kilka drobiazg�w w worku Gwia�dzistego, co z pewno�ci� b�dzie niewystarczaj�cym dowodem na poparcie jego historii. Na szcz�cie mia� jeszcze map� i dziennik podr�y, kt�re przed�o�y Radzie w dniu upragnionego powrotu do Eyrie.
Ekwipunek Arskane'a by� jeszcze skromniejszy. Opr�cz wisz�cego u pasa no�a jego jedyn� bro� stanowi�a zabrana z muzeum maczuga, a w torbie na ramieniu mia� hubk� i krzesiwo oraz dwa owini�te cienk� link� haczyki na ryby.
- Gdyby�my mieli b�ben - westchn�� z �alem. - Maj�c b�ben w r�ku nawet teraz m�g�bym porozumie� si� z moim ludem. Bez um�wionych sygna��w trudno b�dzie ich spotka�. Chyba, �e natkniemy si� przypadkiem na innego zwiadowc�.
- Chod� ze mn� do Eyrie - powodowany nag�ym impulsem odezwa� si� Fors.
- Gdy opowiada�e� mi swoje dzieje, czy� nie wspomnia�e� o tym, �e uciek�e� z siedziby plemienia? Czy s�dzisz, �e przyjm� ci� go�cinnie, gdy u twego boku pojawi si� obcy? Nasz �wiat ci�gle jeszcze pe�en jest nienawi�ci. Opowiem ci teraz o moim ludzie - jest to historia o dawnych, bardzo dawnych czasach. Lataj�cy przodkowie, kt�rzy za�o�yli nasz szczep, urodzili si� z ciemn� sk�r�, przez co musieli znosi� w tamtych czasach wiele przykro�ci ze strony ludzi bia�ych. Jeste�my ludem spokojnym, czasami jednak ta odwieczna uraza od�ywa w naszej pami�ci, zatruwaj�c umys� jadem goryczy.
Podczas naszej w�dr�wki na p�noc, starali�my si� pozyska� przyja�� Koczownik�w. Trzy razy wysy�ali�my do nich pos��w i za ka�dym razem wita� ich grad strza�. Nie pozosta�o nam nic innego, jak tylko ukry� g��boko nasze pragnienie przyja�ni i twardo walczy� o prawo do �ycia. Czy mo�esz obieca�, �e gdy dotrzemy do Ey�e, napotkamy przyja�nie wyci�gni�te r�ce ludzi g�r?
Gor�ca krew zabarwi�a policzki Forsa ciemn� czerwieni�. Niestety, odpowied� na to pytanie zna� a� za dobrze. Obcy, to wr�g - tak g�osi�y odwieczne zasady. Czy jednak musi tak by�? Przecie� ziemia by�a rozleg�a i pe�na bogactw, a nieliczni ludzie rozrzuceni byli na wielkich przestrzeniach. Miejsca starczy dla wszystkich - min� ca�e stulecia, zanim rasa ludzka rozprzestrzeni si� od morza do morza, a nawet wtedy, wzorem Przodk�w mo�na zbudowa� statki i po�eglowa� ku innym, rozleg�ym l�dom.
Wypowiedzia� te my�li g�o�no i w�wczas okaza�o si�, �e Arskane jest tego samego zdania.
- Twoje my�li s� proste i jasne. Czy� mamy sobie nie ufa� tylko dlatego, �e nasza sk�ra r�ni si� kolorem, a j�zyk brzmi troch� odmiennie? �yjemy z uprawy roli. Siejemy ziarno i zbieramy p�niej plony. Wypasamy owce, dzi�ki czemu mamy we�n� na p�aszcze i koce. Z gliny formujemy naczynia i wypalamy je w ogniu, a� uzyskaj� twardo�� kamienia. �yjemy i czerpiemy rado�� z pracy naszych r�k. Koczownicy to my�liwi. Maj� znakomite konie i wielkie stada byd�a - w�druj� ci�gle z miejsca na miejsce, w poszukiwaniu coraz to nowych szlak�w. A jaki jest tw�j lud?
Zmru�one oczy Forsa patrzy�y prosto w s�o�ce.
- Jeste�my ma�ym, z�o�onym z kilku klan�w plemieniem. G�ry to surowy kraj i nieraz zim� zdarza si� nam g�odowa�. Nade wszystko na �wiecie umi�owali�my Wiedz�. Sp�dzamy �ycie na poszukiwaniu ruin, na nieustannych pr�bach zrozumienia i odzyskania m�dro�ci, kt�ra swego czasu uczyni�a Przodk�w tak pot�nymi. Nasi lekarze zwalczaj� b�l i choroby cia�a, za� nauczyciele i Gwia�dzi�ci usi�uj� rozproszy� zalegaj�cy nasze dusze mrok.
- A jednak ci sami ludzie, kt�rzy walcz� z ignorancj�, zmusili ci� do ucieczki tylko dlatego, �e jeste� inny ni� oni. Twarz Forsa ponownie zala� rumieniec.
- Jestem mutantem, wi�c nie mo�na mi wierzy�. Przecie�... Bestie to te� mutanci - nie by� w stanie wykrztusi� nic wi�cej.
- Lura to tak�e mutant.
Fors zamruga� gwa�townie. Te cztery cicho wypowiedziane s�owa by�y czym� znacznie wa�niejszym, ni� suchym stwierdzeniem faktu. Poczu�, �e nieoczekiwanie sp�yn�o z niego ca�e napi�cie. Zrobi�o mu si� gor�co, nie ze wstydu tym razem, ale na skutek dzia�ania wisz�cego wysoko s�o�ca - by�o to dobre, promieniuj�ce gdzie� spod serca ciep�o, jakiego nie do�wiadczy� w ca�ym swoim dotychczasowym �yciu.
Arskane podpar� r�k� podbr�dek i w zamy�leniu b��dzi� wzrokiem ponad g�stwin� oplecionych dzikim winem zaro�li.
- My�l� - zacz�� powoli - �e jeste�my jak r�ne cz�ci jednego cia�a. Moje plemi� to pracowite r�ce, wytwarzaj�ce r�ne rzczy, dzi�ki kt�rym �ycie staje si� pi�kniejsze i �atwiejsze. Koczownicy to niestrudzone, nieustannie gdzie� si� spiesz�ce stopy, kt�re pragnienie odkrycia nowych szlak�w i spotkania rzeczy niezwyk�ych popycha ku coraz to innym horyzontom. Tw�j lud wreszcie stanowi g�ow� - bez przerwy my�l�c�, planuj�c� i przewiduj�c� zadania dla st�p i r�k. Razem...
- Razem - usta Forsa szybko �apa�y powietrze - stworzyliby�my nar�d, jakiego ta ziemia nie widzia�a od czas�w Przodk�w.
- Nie, nie mo�e to by� nar�d, jaki znali Przodkowie - odpar� Arskane zaskakuj�co ostrym tonem. - Oni nie byli jednym cia�em, przecie� znali wojny. Pomy�l, �e to w�a�nie przez ich bro� dosz�o do katastrofy. Je�li cia�o ma si� zrosn�� ponownie, to ka�da jego cz��, znaj�c w�asn� warto�� i czerpi�c z tego uczucie dumy, musi tak�e dostrzega� warto�� pozosta�ych, za� kolor sk�ry lub oczu, jak i zwyczaje poszczeg�lnych plemion, nie powinny dla nikogo znaczy� wi�cej ni� kurz, kt�ry zmywamy z r�k, zanim zasi�dziemy do posi�ku. Chc�c zbli�y� si� do kogo�, musimy oczy�ci� si� z takiego kurzu, w przeciwnym bowiem razie o�lepi on nasze oczy i to, co niegdy� zapocz�tkowali Przodkowie, b�dzie trwa�o na wieki, a� zatruje ziemi� do ko�ca.
- Gdyby tylko by�o to mo�liwe...
- Bracie - po raz pierwszy Arskane zwr�ci� si� do Forsa z tak� serdeczno�ci� - m�j lud wierzy, �e za ka�dym wydarzeniem w �yciu cz�owieka kryje si� jaka� si�a sprawcza. My�l�, �e co� skierowa�o nasze kroki ku temu miejscu, nieuchronnie prowadz�c nas do spotkania. Mo�liwe, �e dzi�ki temu narodzi si� co� wi�kszego i silniejszego, ni� jeste�my w stanie sobie wyobrazi�. Na razie jednak zbyt d�ugo tutaj tkwimy, zw�aszcza, �e �mier� nadal depcze nam po pi�tach, a bardzo bym nie chcia�, aby komu� uda�o si� zawr�ci� nas z wytyczonej drogi.
Uroczysty g�os olbrzyma poruszy� Forsa. Nigdy dotychczas nie mia� prawdziwego przyjaciela, gdy� domieszka obcej krwi odsuwa�a go poza kr�g r�wie�nik�w w Eyrie, a zwi�zek z ojcem przypomina� raczej stosunki ucznia i nauczyciela. Teraz co� si� zmieni�o i dlatego w jego duszy z ka�d� chwil� narasta�o prze�wiadczenie, �e nigdy nie pozwoli, aby ciemnosk�ry wojownik znikn�� z jego �ycia. Gdzie Arskane skieruje swe kroki, tam p�jdzie r�wnie� i on.
S�o�ce sta�o w zenicie, gdy weszli w dzik� plantacj� drzew i krzew�w. Poruszali si� powoli, zmuszeni do lawirowania pomi�dzy butwiej�cymi belkami i jamami starych piwnic. W pewnym momencie Lura podj�a trop m�odej ja��wki. Po niespe�na godzinnej pogoni przez g�sty labirynt uda�o im si� zwierz� ustrzeli� i teraz, po oprawieniu, obracali nad ogniem smakowicie pachn�ce, pot�ne kawa�y pieczeni. Posiliwszy si�, zagasili ognisko i zapakowali do swych toreb spory zapas �wie�ego mi�sa, po czym ruszyli w dalsz� drog�, kieruj�c si� wed�ug wskaza� ma�ego kompasu Forsa.
Nieoczekiwanie las si� sko�czy�. Stali na skraju rozleg�ej r�wniny, a to co na niej ujrzeli, by�o tak zaskakuj�ce, �e w pierwszym odruchu chcieli rzuci� si� do ty�u, pod os�on� pobliskich drzew - przed sob� mieli stare pole lataj�cych maszyn.
Obaj widzieli ju� fotografie takich maszyn, tutaj jednak sta�y one naprawd�. Cz�� z nich czeka�a w r�wnych rz�dach, jakby za chwil� mia�y poderwa� si� do lotu, wi�kszo�� natomiast pi�trzy�a si� w bez�adnych stosach, naje�onych pogi�tymi skrzyd�ami i porwanymi arkuszami blachy poszycia kad�ub�w.
- Samoloty. - Oczy Arskane'a zapali�y si� blaskiem szcz�cia. - Fruwaj�ce pojazdy ojc�w moich ojc�w. Zanim w obawie przed trz�sieniem ziemi opu�cili�my g�ry, poszli�my po raz ostatni popatrze� na maszyny, kt�rymi pierwsi ludzie dotarli w te strony. By�y bardzo podobne do niekt�rych z tych, kt�re widzimy tutaj. Na Rogatego Jaszczura, przecie� to ca�e pole pe�ne jest samolot�w.
- Te zosta�y zniszczone, zanim wzbi�y si� w niebo - pokazywa� rozgor�czkowany Fors.
Ogarn�o go dziwne uczucie podniecenia. Pojazdy naziemne, nawet ci�ar�wka, kt�r� wydostali si� z miasta, nigdy nie robi�y na nim takiego wra�enia.. Jak pot�ni, jak wielcy i m�drzy mieli by� Przodkowie, je�li potrafili zbudowa� i okie�zna� te skrzydlate potwory. Wznosili si� w nich ku chmurom, podczas gdy dzisiaj ich synowie pe�zaj� po ziemi. Nie bardzo zdaj�c sobie spraw� z tego, co robi. Fors wszed� na betonow� p�yt�, kieruj�c si� w stron� najbli�szego samolotu. Ze smutkiem przeci�gn�� r�k� po kad�ubie. Czu� si� przy nim ma�y i bezbronny - ca�y klan zmie�ci�by si� w jego wn�trzu.
- Z takich samych maszyn Przodkowie rozsiewali nad �wiatem �mier�.
- Pomy�l tylko: m�c lata� w�r�d chmur - Fors zdawa� si� nie dostrzega� ponurego nastroju Arskane'a - unosi� si� nad ziemi�. Przodkowie musieli by� podobni bogom.
- Powiedz raczej, �e przypominali szatana. Sp�jrz - Arskane chwyci� go za rami� i poprowadzi� mi�dzy dwoma szeregami ocala�ych samolot�w na skraj pola. St�d roztacza� si� widok na kilkana�cie postrz�pionych, robi�cych przykre wra�enie krater�w, kt�re spowodowa� musia�y ca�y ten ba�agan i zniszczenie w �rodkowej cz�ci lotniska. - �mier� nadesz�a z nieba. Ludzie rzucili j� na g�owy innych ludzi. Zapami�taj to, bracie. Omijaj�c rozbite szcz�tki, ruszyli wzd�u� szeregu nie uszkodzonych maszyn. Wok� le�a�o pe�no ko�ci. Wielu ludzi pr�bowa�o wyprowadzi� samoloty w powietrze, jednak ich dzia�anie by�o sp�nione i zgin�li, zanim zd��yli cokolwiek zrobi�.
Gdy dotarli do budynku w pobli�u p�yty, obr�cili si� i popatrzyli na d�ug�, wyr�ban� bombami drog� zniszczenia oraz na dwa szeregi jakim� cudem ocala�ych bombowc�w, zamar�ych w bezsensownym oczekiwaniu. Niebo, ku kt�remu nigdy ju� nie si�gn�, by�o czyste, tylko tu i �wdzie monotoni� b��kitu urozmaica�a �awica bia�ych, uk�adaj�cych si� w r�ne wzory chmurek. Na zachodzie g�stnia�y ciemne pasma zupe�nie innych chmur. Nadchodzi�a burza.
- To - Arskane wskaza� zryte pole - nie mo�e si� nigdy powt�rzy�. Niezale�nie od tego, jak daleko zajd� nasi synowie, nie wolno pod �adnym pozorem niszczy� ziemi. Czy zgadzasz si� z tym, bracie? Fors d�ugo patrzy� w milczeniu w czarne, p�on�ce oczy.
- Zgoda. Zrobi� wszystko, co w mojej mocy. Lecz tam, gdzie kiedy� latali ludzie, musz� lata� zn�w. To r�wnie� musimy sobie przysi�c.



Rozdzia� 9
Kraina Wybuchu


Wsparty na �okciach Fors pochyli� si� ostro�nie nad d�ugim sto�em. Bezwiednie wstrzymywa� oddech w obawie, �e silniejszy podmuch mo�e obr�ci� w py� roz�o�one przed nim prostok�ty bezcennych map. W naj�mielszych snach nie potrafi� wyobrazi� sobie takiego skarbu. Z najbli�szego, podklejonego p��tnem arkusza, po�yskiwa�y rozleg�e niebieskie plamy. W�druj�c wzrokiem w prawo od skraju wielkiego jeziora, dotar� do b��kitnej p�aszczyzny, przez kt�r� w r�wnych odst�pach bieg�y czarne litery, uk�adaj�ce si� w budz�cy dreszcz podniecenia napis: Ocean A-T-L-A-N-T-Y-C-K-I. Wi�c legendarne morze istnia�o naprawd�!
Nieco nieprzytomnie spojrza� na wchodz�cego Arskane'a.
- Zobacz, gdzie jeste�my, czy widzisz?
- Tak, je�li si� jednak st�d natychmiast nie ruszymy, pozostaniemy tu na zawsze. Fors niech�tnie obr�ci� si� od sto�u.
- Co takiego?
- Wracam w�a�nie ze stoj�cej w przeciwleg�ym ko�cu budynku wie�y. Z g�ry spostrzeg�em co� �ywego na skraju lotniska. Z pocz�tku my�la�em, �e to tylko cie�, lecz widz�c, jak porusza si� ostro�nie ci�gle w tym samym kierunku, zmieni�em zdanie. Kto� stara si� nas podej��.
- Mo�e jele� - zacz�� Fors, wiedz�c doskonale, �e tak nie jest. Arskane wybuchn�� kr�tkim, pozbawionym humoru �miechem.
- Widzia�e� jelenia, kt�ry pe�znie po ziemi i podgl�da ci� zza w�g�a? Nie, bracie, my�l�, �e to naszym przyjacio�om z miasta uda�o si� nas wreszcie odszuka� i, je�li idzie o mnie, to nie mam najmniejszej ochoty da� si� im z�apa�.
Fors z �alem oderwa� si� od sto�u. Jak� rado�� sprawi�by Jarlowi, pokazuj�c takie mapy. Bezcenne rysunki musia�y jednak pozosta� tam, gdzie je roz�o�ono przed setkami lat, gdy� ka�da pr�ba poruszenia ich z miejsca nieuchronnie zako�czy�aby si� ca�kowitym zniszczeniem. Podni�s� ko�czan i przeliczy� pozosta�e strza�y. Mia� ich tylko dziesi��. W razie walki zu�yje je bardzo szybko, a wtedy mo�e ju� tylko liczy� na kr�tki miecz i my�liwski n�.
Arskane skin�� g�ow�, jakby w odpowiedzi na my�li k��bi�ce si� w duszy towarzysza.
- Chod�.
Ruszy� ku wij�cym si� spiralnie schodom, kt�re wznosz�c si� coraz wy�ej, doprowadzi�y ich do pomieszczenia o �cianach niegdy� ca�kowicie wype�nionych szk�em.
- Popatrz tam i powiedz, co o tym my�lisz - palec olbrzyma wskazywa� na po�udniowy wsch�d.
W�r�d bujnej ro�linno�ci ci�gn�a si� dziwna wyrwa, szeroki klin ziemi pozbawionej najmniejszego �ladu zieleni. W blasku s�o�ca gleba pol�niewa�a niezwyk�ym, metalicznym odblaskiem. Przypomnia� sobie nagie ska�y g�rskich w�woz�w i widzian� kiedy�, pozosta�� po Przodkach rozleg��, betonow� r�wnin�. Tutaj jednak mieli do czynienia z czym� innym, jakby w krainie, gdzie trawa i drzewa odzyska�y prawo do �ycia, �mier� nadal w�ada�a t� rozleg�� enklaw�.
- Pustynia? - zapyta� pe�nym pow�tpiewania g�osem. Wiedzia� przecie�, �e w tych stronach nigdy nie by�o �adnej pustyni.
- Na pewno nie. Urodzi�em si� i wychowa�em na pustym, mo�esz wi�c mi wierzy�, �e nie ma to nic wsp�lnego z naturalnym pustkowiem. Czego� takiego nie spotka�em podczas �adnej z moich dotychczasowych wypraw.
- Cicho - nakaza� Fors, b�yskawicznie obracaj�c si� do ty�u. Us�ysza� d�wi�k, co do kt�rego nie m�g� si� pomyli� - gdzie� w oddali metal uderzy� o metal.
Przebieg� wzrokiem wzd�u� stoj�cych w dole maszyn. Co� mign�o obok jednego z najbli�szych samolot�w. Przypad� do ramy okna i, mru��c oczy przed wype�niaj�cym powietrze s�onecznym blaskiem, usi�owa� wypatrzy� co� wi�cej. W rzucanej przez skrzyd�o plamie cienia nieco ciemniejsz�, szaroczarn� barw� odznacza�a si� jaka� przycupni�ta sylwetka. Dostrzeg� te�, �e stworzenie zaj�te by�o starannym obw�chiwaniem ziemi.
- Tylko jeden -jego szept zmiesza� si� z szybkim oddechem Arskane'a.
- Nie, sp�jrz na te zaro�la po prawej.
Niestety, zwiadowca z po�udnia tak�e tym razem mia� racj�. We wskazanym miejscu, spomi�dzy ga��zi stercza�a potworna g�owa. Bestie zawsze polowa�y w stadzie. Trudno by�o oczekiwa�, �e tym razem zmieni� obyczaje. Fors zacisn�� d�o� na r�koje�ci miecza.
- Musimy ucieka�.
W odpowiedzi us�ysza� odg�os dudni�cych po schodach krok�w Ars-kane'a. Nie namy�laj�c si� d�u�ej ruszy� ku drzwiom. Zanim jednak straci� z oczu lotnisko, dostrzeg�, jak spod samolotu wyprysn�o szaro ubarwione stworzenie. Przystan�� na moment, chc�c wybada� jego zamiary, a w�wczas zauwa�y� dwie podobne postacie, kt�re oderwa�y si� od rosn�cych wzd�u� zrujnowanego pasa drzew i, kryj�c si� pomi�dzy maszynami, pod��a�y w kierunku wie�y. Rozpoczyna�y si� �owy.
- Musimy trzyma� si� otwartej przestrzeni - wysapa� biegn�c Arskane. - Je�li b�dziemy w ci�g�ym ruchu i nie damy si� zepchn�� w jaki� zau�ek, to mamy spore szans�.
Byli ju� na dole. Biegli d�ugo ciemnym korytarzem, zanim natrafili na drzwi. By�y to inne drzwi, ni� te, kt�rymi weszli, wi�c gdy wypadli na roz�wietlon� s�o�cem przestrze�, zatrzymali si�, rozgl�daj�c dooko�a. Znajdowali si� w labiryncie, utworzonym ze spl�tanych wrak�w. Podziurawione kad�uby zalega�y pobliskie pasy, na poboczach sta�y zniszczone dzia�a przeciwlotnicze. Podeszli do najbli�szego o lufie ci�gle jeszcze mierz�cej w niebo i w tej samej chwili us�yszeli przera�liwy wrzask, a zaraz potem pe�en z�o�ci, bojowy zew Lury. Spomi�dzy pogi�tych arkuszy blach wytoczy�a si� zawzi�cie walcz�ca para, wpadaj�c niemal wprost pod nogi ludzi.
Arskane spokojnie wzni�s� maczug�, a gdy na wierzchu pojawi�a si� g�owa Bestii, uderzy� b�yskawicznie, wk�adaj�c w cios wszystkie si�y. Zapanowa�a nag�a cisza, po czym spod bezw�adnego cia�a, o szeroko rozrzuconych, ko�cistych ramionach wydoby�a si� Lura. Jakby nie zdaj�c sobie sprawy z tego, co si� sta�o, ze zje�on� sier�ci� rzuci�a si� na znienawidzonego wroga, orz�c jego szar� sk�r� d�ugimi pazurami. Gdzie� spomi�dzy wrak�w nadlecia� zr�cznie ci�ni�ty kamie�, uderzaj�c Forsa wprost w g�ow�. Si�a uderzenia zamroczy�a ch�opca, kt�ry zacz�� chwiejnie kr�ci� si� doko�a, zrobi� dwa niepewne kroki i, potkn�wszy si� o cuchn�ce niesamowicie zw�oki Bestii, wpad� na podstaw� dzia�a. B�l st�uczonego ramienia przywr�ci� go do przytomno�ci, nim jednak zd��y� cokolwiek uczyni�, Arskane poderwa� go na nogi i poci�gn�� za sob�, klucz�c w�r�d st�oczonych samolot�w.
Wci�� potrz�saj�c dzwoni�c� g�ow�, Fors pod��a� za towarzyszem. Gdy mijali zadarty w g�r� nos kolejnej maszyny, us�yszeli, jak o jej kad�ub uderzaj� kolejne pociski. Arskane popchn�� go w lewo, w stron� daj�cego schronienie niewielkiego zag��bienia terenu.
- Goni� nas - wysapa�, le��c na skraju dom - niczym jak�� zwierzyn�. Fors spr�bowa� uwolni� si� z gniot�cego u�cisku r�ki olbrzyma, ca�y czas wi���cej jego rami�.
- Lura, naprz�d! - Pomimo wywo�anego udrzeniem zam�tu w g�owie, uda�o mu si� pochwyci� sygna�.
- Droga przed nami jest wolna.
Arskane nie wygl�da� na sk�onnego opu�ci� ukrycie, jednak Fors oswobodzi� si� wreszcie i, jak tylko m�g� najszybciej, pomkn�� przygi�ty po zrytej p�ycie. Ciemnosk�remu nie pozostawa�o nic innego, jak tylko p�j�� w jego �lady. Teraz biegli ju� obaj, kryj�c si� w�r�d rozbitych samolot�w i co chwila zmieniaj�c kierunek, aby unikn�� trafienia przez niewidocznych strzelc�w. Mieli wra�enie, �e ich wy�cig ze �mierci� trwa� wiele godzin, zanim zm�czeni stan�li na skraju widzianej z g�ry, przecinaj�cej ziemi�, niezwyk�ej blizny. Na jej widok Lura przysiad�a, machaj�c ze z�o�ci� ogonem, a spomi�dzy rozwartych, ods�aniaj�cych bia�e k�y warg, dobieg�o g�o�ne warczenie.
- T�dy, szybko. - Arskane znikn�� w gardzieli w�wozu, nim jeszcze sko�czy� m�wi�.
Dziwna gleba kruszy�a si� pod butami Forsa. Do wolno�ci wiod�a tylko ta jedna droga, a oni zdecydowali si� na ni� wkroczy�. Lura jakby to pojmowa�a, gdy� cho� mrucza�a niezadowolona, to nie odst�powa�a jego boku.
Nie by�o tu nawet mchu - dooko�a mieli tylko ska�y, kt�rych od�amki pol�niewa�y g�adk�, szklist� powierzchni�. Fors wzdrygn�� si� na my�l o dotkni�ciu czegokolwiek go�ym cia�em. Z chwil� przekroczenia zakl�tej granicy ucich�y odg�osy pogoni. Zrobi�o si� cicho. Zbyt cicho. Zacz�� intensywnie zastanawia� si� i nagle u�wiadomi� sobie, �e r�nica, jak� wychwyci� jego s�uch, wywo�ana by�a przez owady, a raczej przez ca�kowity brak wszechobecnego d�wi�ku ich �ycia, wype�niaj�cego zdrowy �wiat.
Kraina, do kt�rej tak niebacznie wkroczyli, tchn�a obco�ci�. Znikn�a przyjazna cz�owiekowi ziele�, do uszu nie dociera�y znajome, daj�ce poczucie bezpiecze�stwa odg�osy. Widz�c, �e Arskane przystan��. Fors przy�pieszy�, a gdy si� z nim zr�wna�, zada� mu nurtuj�ce go od jakiego� czasu pytanie.
- C� to za miejsce?
Ciemnosk�ry odpowiedzia� pytaniem:
- Co wiesz o Krainie Wybuchu?
- Kraina Wybuchu? - Fors usi�owa� przypomnie� sobie sk�pe wiadomo�ci, zawarte w przechowywanych w Eyrie zapiskach.
Kraina Wybuchu - miejsce, gdzie spad�a atomowa bomba, wgryzaj�c si� g��boko w ziemsk� skorup�, gdzie �mier� rozpleni�a si� tak mocno, �e musz� min�� pokolenia, nim cz�owiek ponownie zdo�a tamt�dy przej��.
Otworzy� usta, jakby chcia� co� powiedzie�, zrezygnowa� jednak i szybko je zamkn��. Nie musia� ju� o nic pyta�. Zna� odpowied� i wiedza ta wzbudzi�a ogarniaj�ce ca�e cia�o ch�odne przera�enie, silniejsze, ni� l�k przed Bestiami. Nic dziwnego, �e nikt ich nie �ciga�. Nawet Bestie wola�y tutaj nie wchodzi�.
- Musimy zawr�ci� - rzuci� p�g�osem, dobrze wiedz�c, �e jest to niemo�liwe.
- Wr�ci� na pewn� �mier�? Nic z tego, bracie, poza tym i tak jest ju� za p�no. Je�li stare opowie�ci m�wi� prawd�, to ju� jeste�my �ywymi trupami, a w naszych wn�trzno�ciach p�on� zal��ki straszliwej choroby. Je�li natomiast p�jdziemy dalej, mamy szans� prze�ycia.
- Mo�e nawet wi�cej, ni� szans� - zgodzi� si� Fors, kt�rego uspokoi�o nieco wspomnienie zawzi�tych spor�w, toczonych dawno temu przez m�drc�w w Eyrie.
- Powiedz, Arskane, czy w pierwszych latach po Wybuchu ludzie z twego plemienia zapadali na chorob�, wywo�an� promieniowaniem? �ci�gni�te brwi olbrzyma utworzy�y jedn� prost� lini�.
- Tak. By� taki �miertelny rok. W ci�gu trzech miesi�cy zmar�o dziesi�ciu naszych. Pozostali chorowali r�wnie� i cho� wyzdrowieli, to nigdy nie odzyskali pe�ni si�. Dopiero nast�pne pokolenie wyros�o zdrowe i silne, i od tej pory �mier� przesta�a zagl�da� nam w oczy.
- Tak samo by�o w Eyrie. Ludzie sprawuj�cy piecz� nad starymi ksi�gami m�wi�, �e z powodu tej choroby stali�my si� inni, ni� Przodkowie. Mo�e wi�c uda si� nam przej�� bezpiecznie tam, gdzie ich spotka�aby niechybna zguba.
- Nikt jednak jeszcze tego nie udowodni�. Fors wzruszy� ramionami.
- Udowodnimy to w�a�nie teraz. Wkr�tce przekonamy si�, czy m�drcy z Eyre mieli racj�. Je�li o mnie chodzi, to jestem mutantem.
- Podczas gdy ja jestem taki sam, jak pozostali ludzie mego pokolenia, kt�rzy wobec tego, co powiedzia�e� wcale nie musz� by� tacy sami, jak Przodkowie. Niezale�nie od tego, co powiemy, i co nas mo�e spotka�, skierowali�my si� w t� drog� i nie ma sensu d�u�ej rozmy�la� nad trafno�ci� tej decyzji, zw�aszcza, �e za plecami mamy prawdziw� i r�wnie straszliw� �mier�. Ponadto czuj�, �e nadci�ga burza, poszukajmy wi�c lepiej schronienia, gdy� b��dzenie w ciemno�ciach po tej okolicy zupe�nie mi si� nie u�miecha.
Ca�y czas szli po t�ustym, gliniastym pod�o�u i Fors pomy�la�, �e je�li zacznie pada�, to droga stanie si� �liska i grz�ska. Trzymaj�c si� �cian, przecinaj�cych t� krain� w�skich parow�w, rozgl�dali si� gor�czkowo za jak�� pieczar�, b�d� nawet nawisem skalnym, kt�ry chocia� troch� os�oni�by ich przed deszczem. Na pr�no.
Rozsnuwaj�c nad ziemi� przedwczesny mrok, nadp�ywa�y zbite w g�st�, sk��bion� mas� ciemne chmury. Postrz�piony b�ysk purpurowego �wiat�a rozdar� niebiosa i niemal natychmiast rozleg� si� og�uszaj�cy �oskot uderzaj�cego w pobli�u pioruna. Nasta�a chwila niespokojnej, dra�ni�cej ciszy, a zaraz potem pierwsze podmuchy wiatru przynios�y z oddali jednostajny, gro�ny szum. Spojrzeli w tamt� stron� i mocniej przywarli do ska�y. W ich kierunku p�dzi�a przes�aniaj�ca �wiat bia�� kurtyn�, �ciana deszczu. W�drowa� dalej bez �wiat�a przez zalewane potokami wody ska�one ziemie by�oby czystym szale�stwem. Wymizerowani w�drowcy skupili si� w gromadk�, pr�buj�c si� ogrza� w�asnym ciep�em. Przymykaj�c oczy przed blaskiem pot�nych b�yskawic, patrzyli, jak �rodek parowu zmienia si� w rw�cy potok, kt�rego wody starannie wyp�ukuj� gleb� spomi�dzy szklistych ska�. W pewnej chwili Fors odpi�� manierk� i, nie pr�buj�c nawet przekrzycze� burzy, gestami pokaza� Arskane'owi, by ten post�pi� tak samo. Otwarte naczynia ustawili na kawa�ku p�askiej ska�y, uzupe�niaj�c w ten spos�b zapasy wody. Woda w strumieniu mog�a by� ska�ona, natomiast sp�ywaj�ce z g�ry strugi najprawdopodobniej by�y wolne od zanieczyszcze�.
Lura by�a najnieszcz�liwsza z ca�ej tr�jki. Deszcz sp�ywa� bez przeszk�d po g�adkiej sk�rze ludzi, a strz�py odzie�y, jakie mieli na sobie, r�wnie� nie zatrzymywa�y go zbyt wiele. Natomiast futro kota znajdowa�o si� w op�akanym stanie i Fors zacz�� si� zastanawia�, ile czasu zwierz� b�dzie musia�o po�wi�ci� na doprowadzenie sier�ci do �adu. W zachowaniu Lury by�o jednak co� zastanawiaj�cego. Od chwili, gdy weszli w Krain� Wybuchu, ani razu nie wyda�a najmniejszego d�wi�ku i nawet teraz, cho� wierci�a si� niespokojnie, nie skar�y�a si� na sw�j los, a przecie� znacznie mniejsze niedogodno�ci budzi�y zazwyczaj jej gor�cy protest. Powodowany nag�ym impulsem spr�bowa� odczyta� my�li zwierz�cia. Wiele razy udawa�o mu si� nawi�za� kontakt z jej psychik�, wiedzia� wi�c, �e o ile tylko Lura pozwoli, b�dzie w stanie spenetrowa� jej wn�trze. Tym razem jednak jego skoncentrowany umys� napotka� pustk�. Czu� na nodze dotyk mokrego futra, a r�wnocze�nie zdawa� sobie spraw�, �e zamieszkuj�ca je istota odesz�a daleko.
Skupi� si� jeszcze bardziej i po jakim� czasie nadp�yn�o budz�ce zdziwienie wra�enie. Wielki kot nas�uchiwa�. Nieruchomy, napi�ty, bez reszty poch�oni�ty by� odbieraniem docieraj�cych z oddali d�wi�k�w. C� mog�o si� za tym kry�?
Skrzy�owane ramiona po�o�y� na podci�gni�tych pod brod� kolanach. Wiedzia�, �e w takiej pozycji mo�e trwa� w bezruchu przez d�ugi czas. Opar� czo�o na r�kach i zamkn�� oczy. Powoli, bez po�piechu, zacz�� analizowa� i wy��cza� otaczaj�ce go odg�osy - b�bnienie deszczu, oddech Arskane'a, chlupot przep�ywaj�cej obok wody. Na szcz�cie burza przesun�a si� i huk piorun�w zamiera� w oddali. Rozr�nia� t�tni�c� w uszach krew i w�asny oddech. Wyciszy� je spokojnie, z najwi�ksz� dok�adno�ci�. Kiedy�, gdy poznawa� w�a�ciwo�ci swego umys�u, pr�bowa� ju� takiej sztuki, jednak tak g��boko posuwa� si� po raz pierwszy. Najwa�niejsze, �e co� obudzi�o jego czujno��, �e nas�uchiwa�. Teraz z pewno�ci� przechwyci ostrze�enie, niezale�nie od tego, czy nada je Lura, czy te� nadp�ynie z g��bi jego cia�a. Po chwili koncentracji uwolni� si� r�wnie� od tej my�li - stanowi�a zbyt du�e zak��cenie.
Us�ysza� s�aby plusk. Zacz�� budowa� ten d�wi�k, jednak szybko odrzuci� go, przekonawszy si�, �e wywo�any jest spadaj�cymi bry�kami ziemi, poci�tymi przez wezbrane po burzy wody strumienia. Rozszerzy� granice nas�uchu. By� teraz daleko i w miar�, jak ogarnia�o go dziwne oszo�omienie, zacz�� dociera� do niego odg�os, nie maj�cy nic wsp�lnego ani z deszczem, ani z wiatrem. Lura poruszy�a si� i stan�a przed nim. Podni�s� g�ow�, a ich oczy spotka�y si� w niemym porozumieniu.
- Co jest? - Arskane niespokojnie wodzi� wzrokiem od jednego do drugiego.
Fors z trudem opanowa� ch�� roze�miania si�, na widok bezgranicznego zdumienia, maluj�cego si� na twarzy olbrzyma.
Wywo�any koncentracj� zawr�t g�owy szybko min��, a wzrok na powr�t przystosowa� si� do wype�niaj�cych noc cieni. Podni�s� si� i rozpocz�� przygotowania do drogi - od�o�y� �uk z ko�aczanem, zostawiaj�c jedynie wisz�cy na pasie miecz i n�. Wymin�� wyci�gni�t� w niemym prote�cie r�k� Arskane'a.
- Z tym jest co�, co musz� zobaczy�. Czuj�, �e musz�. To jest naprawd� wa�ne. Poczekaj tutaj.
Nie bacz�c na te s�owa, Arskane r�wnie� usi�owa� wsta�. Fors widzia�, jak usta Ciemnosk�rego wykrzywi� grymas b�lu, gdy ten niebacznie podpar� si� lew� r�k�. Widz�c nieporadne wysi�ki towarzysza, ch�opak potrz�sn�� g�ow�.
- S�uchaj, wiesz, �e jestem mutantem. Nigdy nie pyta�e�, czym r�ni� si� od innych. Ot� wyobra� sobie, �e widz� w ciemno�ciach, nawet dzisiejsza noc jest dla mnie tylko troch� ciemniejsza, ni� zwyk�y zmierzch, za� m�j s�uch nieomal dor�wnuje wra�liwo�ci� Lurze. Nadszed� czas, aby z tych k�opotliwych na co dzie� w�a�ciwo�ci skorzysta�. Lura!
Obr�ci� si� i ponownie popatrzy� g��boko w jarz�ce si� niebieskie oczy.
- Zostaniesz tu z naszym bratem. B�dziesz go strzeg�a tak, jakbym to by� ja sam.
Przest�powa�a z �apy na �ap�, nie chc�c nagi�� si� do jego woli. Gdzie� w zakamarkach jej zawi�ej duszy narasta� sprzeciw. Jednak Fors nalega�. Zna� przecie� bardzo dobrze koty i ich zami�owanie do swobody oraz post�powania wed�ug w�asnych regu�. Nie uznawa�y w�adzy cz�owieka, ale ostatecznie to jego w�a�nie wybra�a Lura, a poniewa� nie mia� przyjaci� mi�dzy lud�mi, z�y� si� z kotem mo�e bardziej, ni� ktokolwiek inny w historii Eyrie. Nie wiedzia�, jak silny jest to zwi�zek, ale teraz nadszed� czas, aby si� o tym przekona�. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e olbrzym nie da rady i��. Zostawi� go samego - rannego i bezradnego w ciemno�ciach, by�oby szale�stwem. I ci�gle ten nagl�cy, wewn�trzny nakaz, aby i�� i zbada� tajemniczy d�wi�k.
Lura podnios�a g�ow�. Fors wyci�gn�� r�k� i poczu� ocieraj�c� si� o d�o� pokryt� mokrym futrem szcz�k� kota. Ogarn�o go przepe�nione rado�ci� wzruszenie. Wi�c jednak zwierz� zaakceptowa�o jego polecenie, obdarzaj�c przy tym, jakby na przypiecz�towanie swej decyzji, jedn� z najpi�kniejszych pieszczot. Szcz�liwy, podrapa� j� za uszami.
- Zaczekajcie na mnie - zwr�ci� si� do obojga. -Wr�c�, jak tylko b�d� m�g� najszybciej. Musimy wiedzie�, co si� tam dzieje.
Ruszy� natychmiast, aby unikn�� protest�w Arskane'a. Wiedzia�, �e przetkana deszczem kurtyna nocy skryje go po przej�ciu kilku krok�w, a w�wczas Lura przejmie stra� nad zwiadowc� z Po�udnia i b�d� tak czeka�, a� do jego powrotu.
�lizgaj�c si� i potykaj�c na l�ni�cych od deszczu g�adkich kamieniach, rozchlapuj�c g�sto rozrzucone ka�u�e. Fors pod��a� tras�, kt�r� niedawno przeszli w przeciwnym kierunku. Porusza� si� szybko i pewnie, odnajduj�c zapami�tane wcze�niej punkty orientacyjne. Deszcz zmieni� si� w m�awk�, a gdy wspi�� si� na wierzcho�ek g�ruj�cej nad lotniskiem ska�y, zupe�nie przesta�o pada�. W dole wida� by�o zbombardowane pasy i budynek, gdzie znale�li mapy. Najciekawsze mia� jednak przed sob�.
Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e to, co widzi, mimo braku ogniska, jest rad� wojenn�. Kr�g pochylonych sylwetek w jaki� przewrotny i wed�ug niego niezdrowy spos�b przypomina� Rad� Starszych w Eyrie. Bestie siedzia�y tak, �e ku swemu zadowoleniu widzia� tylko zarysy szarych sylwetek. Co� w g��bi duszy powodowa�o, �e nie mia� najmniejszej ch�ci przyjrze� si� im dok�adniej. Jedna z postaci podnios�a si� i stan�wszy w �rodku ko�a, zacz�a podrygiwa�, wydaj�c przy tym g�o�ne brz�czenie. S�ysz�c je Fors natychmiast poj��, �e w�a�nie ten odg�os sprowadzi� go w to miejsce.
Wyr�nia� gard�owo wypowiedziane zbitki d�wi�k�w, kt�re by�y zapewne s�owami, dla niego jednak zupe�nie niezrozumia�ymi. J�zyk Arska-ne'a i jego w�asny mia�y niegdy� wsp�lny pocz�tek i dlatego teraz tak �atwo mogli si� nauczy� swojej mowy. Natomiast to warczenie uparcie nasuwa�o my�l, �e jest wytworem ust i m�zgu, nie maj�cych nic wsp�lnego z ludzkimi.
Nie spos�b by�o dowiedzie� si� czego chcia� przyw�dca, m�g� natomiast przekona� si�, jakie by�y rezultaty jego polece�, co w ich obecnej sytuacji by�o r�wnie wa�ne. Z ka�dym rokiem Bestie stawa�y si� coraz �mielsze. Z pocz�tku nigdy nie posuwa�y si� dalej, jak do skraju miasta. Teraz natomiast przebiega�y le��cy z dala od ruin szlak i prawdopodobnie wysy�a�y wok� zwiadowc�w. Je�li tak by�o w istocie, a wszystko na to wskazywa�o, to pojawi�o si� nowe zagro�enie dla ludzkich plemion.
Przyw�dca raptownie przerwa� i, zwracaj�c si� w stron� Forsa, wskaza� r�k� na ci�gn�ce si� w tym kierunku pustkowia. Ch�opak skurczy� si� jeszcze bardziej, gdy� przez chwil� mia� wra�enie, �e wyci�gni�ty palec Bestii mierzy wprost w niego. Gest wodza wywo�a� �yw� reakcj�. Przez chwil� s�ycha� by�o kilka warcz�cych g�os�w, a potem z ziemi poderwa�y si� dwie postacie. Podbieg�y do skraju martwej krainy i rozp�aszczy�y si� w�r�d ska�. Ich g�owy niemal dotyka�y gruntu, gdy d�ugo i uwa�nie obw�chiwa�y ska�on� gleb�. Badania musia�y wypa�� pomy�lnie, gdy� wkr�tce potem wszystkie stworzenia chwyci�y za bro� i uformowa�y nier�wny rz�d.
Fors pozosta� na miejscu, by ostatecznie przekona� si�, �e Bestie ruszy�y ich �ladem, �e obowi�zuj�ce dot�d tabu przesta�o dzia�a�. Gdy ostatni ze �cigaj�cych znalaz� si� w Krainie Wybuchu, zszed� na d� i pomkn�� do przyjaci�, szerokim �ukiem omijaj�c pozostawiony przedtem trop. Wida� by�o, �e pod��aj�ce ich �ladem istoty nie by�y wypraw� zachwycone. Sz�y podryguj�cym wolnym krokiem, jakby w obawie, �e pod ich stopami pe�no jest ukrytych pu�apek. By�a wi�c szansa, �e uciekinierom uda si� utrzyma� bezpieczn� odleg�o��. Tylko czy potrafi utrzyma� dotychczasowe tempo marszu?
Najpierw dostrzeg� �wiec�ce w mroku oczy siedz�cej w za�omie ska�y Lury, a zaraz potem natkn�� si� na zniecierpliwionego Arskane'a. Rw�cym si� ze zm�czenia, zasapanym g�osem zacz�� zdawa� relacj�, a r�wnocze�nie zbiera� pozostawiony wcze�niej ekwipunek.
- Pomy�la�em sobie - wolniejszy, lecz g��bszy g�os Arskane'a przerwa� jego wypowied� - �e nie wiemy, jaka bro� Przodk�w spowodowa�a tak ogromne spustoszenie. Czy by�y to tylko zrzucone tu bomby, czy te� mo�e co� jeszcze? Niezale�nie od wszystkiego, serce tej krainy jest z pewno�ci� niebezpieczniejsze, ni� obrze�a. Je�li przetniemy �rodek pustkowia, mo�emy spotka� obiecywan� wszystkim, kt�rzy odwiedzaj� niebieskie miejsca, �mier�. Je�li natomiast zboczymy na wsch�d...
- Nie mamy na to czasu. M�wi�em ci przecie�, �e pogo� depcze nam po pi�tach.
- To prawda. Z tego, co opowiedzia�e� wynika, �e kieruj� si� naszym zapachem. My�l�, �e mogliby�my temu zaradzi�.
Obut� w mokasyn stop� Arskane przeci�gn�� przez najbli�sz� ka�u��, rozpryskuj�c wok� niezliczone krople. Fors zrozumia�. Wezbrany deszczem strumie� m�g�by ich uratowa�. Co prawda, od chwili, gdy przesta�o pada�, wody wyra�nie uby�o, istnia�a jednak szansa, aby przynajmniej na jaki� czas pomiesza� szyki prze�ladowcom.
Weszli do p�ytkiej w tym miejscu wody. Fors obj�� przewodnictwo i uchwyciwszy r�k� Arskane'a poprowadzi� go pewnie �rodkiem kr�tego koryta. Poruszali si� wolniej, ni� mo�na si� by�o tego spodziewa�, gdy� potykaj�cy si� co chwila, olbrzym wyra�nie op�nia� tempo marszu. �owca prze�ywa� kryzys. Zmartwiony ch�opak nas�uchiwa�, jak jego oddech przechodzi w ochryp�e sapanie, czu� r�wnie� na swym ramieniu zaciskaj�ce si� coraz mocniej, a� do b�lu, d�onie. Ch��d oraz nieustanne pokonywanie, wykr�caj�cych stopy nier�wno�ci dna sprawi�y, �e po jakim� czasie pojawi�y si� ogarniaj�ce nogi bolesne kurcze. Ka�dy krok stawa� si� dla nich udr�k�, lecz nawet w�wczas nie przystan�li, ogarni�ci przemo�nym pragnieniem pokonania jak najwi�kszej odleg�o�ci, zanim pogo� wyzb�dzie si� ostro�no�ci i rozwinie pe�n� pr�dko��.
Mija�y wype�nione ot�piaj�cym wysi�kiem godziny. W pewnej chwili, potkn�wszy si� po raz kolejny, Arskane upad� i chocia� Fors zarz�dzi� odpoczynek, nie by� w stanie podnie�� si� o w�asnych si�ach. G�owa opad�a mu na piersi, a z wykrzywionej b�lem, nieruchomej twarzy, nie mo�na by�o odczyta�, czy Ciemnosk�ry straci� przytomno��, czy mo�e tylko zapad� w g��boki sen. Najgorsze by�o jednak to, �e na spowijaj�cym rami� banda�u ponownie pojawi�y si�, przesi�kaj�ce przez gaz�, plamki krwi.
Fors ukry� w d�oniach rozpalon� twarz i spr�bowa� uporz�dkowa� wydarzenia ostatnich dni. Czy to mo�liwe, �e poprzedni� noc sp�dzili jeszcze w wie�owcu? Wspomnienie miasta by�o odleg�e, jakby min�� przynajmniej tydzie�. Sta�o si� jasne, �e nie mog� d�u�ej w�drowa� w ten spos�b. Teraz, gdy le�a� na piaszczystym brzegu, nadp�yn�o ogarniaj�ce ca�e cia�o potworne zm�czenie. Pomy�la� z niepokojem, �e tak�e i on nie da rady stan�� na nogach. Musi si� zdrzemn��, tylko na chwil� i zaraz rusz� dalej. Sk�d wzi�� �ywno��? Jak du�a jest Kraina Wybuchu? Co si� stanie, je�li b�d� ni� i��, mo�e przez wiele dni.
Umr�, zanim osi�gn� drugi brzeg. Mo�e by�oby lepiej wybra� jakie� miejsce, cho�by to, i stan�� do ostatniej potyczki z Bestiami? Ponownie potar� piek�ce oczy. Mimo wyczerpania ba� si� zasn��. Nagle przypomnia� sobie Lur�.
Le�a�a, p�asko rozci�gni�ta na podwy�szonym wyst�pie skalnym i spokojnie liza�a �ap�, przerywaj�c od czasu do czasu, aby rozejrze� si� dooko�a. Ona r�wnie� by�a senna, lecz na odmienny, koci spos�b, dzi�ki czemu nawet gdy za�nie, zd��y zaalarmowa� go o nadchodz�cym niebezpiecze�stwie. Uspokojony t� my�l� opar� g�ow� na ramieniu Arskane i natychmiast zasn��.



Rozdzia� 10
Pojmanie


Odbijaj�cy si� od t�ustej powierzchni nagich ska� s�oneczny blask bole�nie razi� oczy Forsa. Wlok�cym si� ci�ko przez pustkowia w�drowcom przyby�a nowa udr�ka - n�kaj�cy kolejnymi nawrotami, coraz bardziej absorbuj�cy umys� g��d. W zasi�gu wzroku mieli tylko wypra�on� s�o�cem, ja�ow� dolin� bez najmniejszego �ladu �ycia. Fors by� coraz bardziej zdenerwowany, zdawa� jednak sobie spraw�, �e jego cierpienia s� niczym w por�wnaniu z katuszami, jakie przechodzi� Arskane. �owca mia� szklisty wzrok, mamrota� nieprzytomnie i trzeba go by�o prowadzi� za r�k�, niczym zm�czone dziecko. Na przybrudzonym banda�u ciemnia�a brunatna plama skrzep�ej krwi -jedyna szcz�liwa okoliczno��, gdy� dalsze krwawienie mog�oby by� zab�jcze dla wycie�czonego organizmu.
Gdzie le�a� kres tej przekl�tej pustyni? O ile nie zab��dzili, zataczaj�c niezliczone kr�gi, to musieli ju� przeby� wiele mil krainy, pe�nej w�skich w�woz�w i skalistych p�askowy�, a mimo to, ze szczytu ka�dego napotkanego wzniesienia roztacza� si� wci�� ten sam, spustoszony atomowym ogniem krajobraz.
- Wody - Arskane przeci�gn�� spuchni�tym j�zykiem po spierzchni�tych wargach.
Tak liczne wczoraj ka�u�e i strumyki znikn�y bezpowrotnie, wch�oni�te b�yskawicznie przez sp�kan� ziemi�. Fors opar� olbrzyma o najbli�sz�, daj�c� nieco cienia ska�� i si�gn�� po manierk�. Pr�buj�c opanowa� dr�enie r�k, aby nie uroni� kropli bezcennego p�ynu, wyci�gn�� powoli naczynie w stron� chorego, kt�ry p�przytomnym wzrokiem �ledzi� w napi�ciu ka�dy jego ruch, a gdy uzna�, �e manierka jest dostatecznie blisko, si�gn�� po ni� gwa�townie. Po r�ku pop�yn�a stru�ka wody. Srebrzyste krople, jedna po drugiej, odrywa�y si� od wzniesionego �okcia, wype�niaj�c niewielkie zag��bienie ska�y. Fors popatrzy� smutnie na roztrwoniony skarb, nie odwa�y� si� jednak wypi� cieczy, kt�ra zetkn�a si� ze ska�on� ziemi�.
Poczeka�, a� Arskane poci�gn�� dwa �yki, po czym przemoc� odebra� mu manierk�, co na szcz�cie nie by�o trudne, gdy� �owca opad� z si� do tego stopnia, �e mo�na by�o nim kierowa�. Przypinaj�c buk�ak do pasa patrzy� pod nogi i tylko dzi�ki temu dostrzeg� co�, co wprawi�o go w najwi�ksze zdumienie.
Z plamy rzucanego przez zwil�on� ska�� cienia pe�zn�� w kierunku rozlanej wody jaki� obcy kszta�t. Ciemnozielon� powierzchni� pstrzy�y g�sto rozrzucone rudo-��te c�tki, na widok kt�rych, powodowany odwieczn� niech�ci� cz�owieka do gad�w, ch�opak wzni�s� stop�, zamierzaj�c rozgnie�� znienawidzon� �mij�. �miertelny cios nigdy jednak nie spad�, gdy� w ostatniej chwili spostrzeg�, �e ma przed sob� nie wij�ce si� cia�o w�a, lecz d�ug� �odyg� niezwyk�ej ro�liny. Sp�aszczony koniec p�du pi�� si� w g�r�, zataczaj�c niewielkie p�kola, a gdy si�gn�� g�rnej kraw�dzi ska�y, skr�ci� ostrym �ukiem, pogr��aj�c si� w resztkach wilgoci. Teraz z ukrycia wysun�a si� ca�a ro�lina i Fors ujrza� trzy sztywne, mi�siste li�cie, otaczaj�ce wysoki, centralnie umieszczony, zwie�czony czerwon� bulw� odrost. Wessawszy ostatni� kropl�, �odyga unios�a si� i rozpocz�a w�dr�wk� w odwrotnym kierunku, a� zupe�nie znikn�a w�r�d li�ci, a ca�o�� wr�ci�a na swe poprzednie miejsce w cieniu. Ponownie zapanowa� bezruch i gdyby nie ciemniej�cy obok wyg��bienia wilgotny �lad, mo�na by�o by pomy�le�, �e to wywo�ane przez g��d i pragnienie przywidzenia.
Wi�c jednak w Krainie Wybuchu istnia�o �ycie, zdumiewaj�co obce, ale zawsze �ycie. Co prawda, dotychczas styka� si� jedynie z takimi formami �ycia ro�linnego, w kt�rych korzenie tkwi�y nieruchomo w glebie, lecz owa dziwna odmiana wegetacji natchn�a go nadziej� - skoro na atomowej pustyni istnia�o �ycie, w�druj�ce w poszukiwaniu po�ywienia, czy� ludzie mogliby sta� nieruchomo w miejscu?
U�miechn�� si� - my�l wyda�a mu si� bardzo dowcipna, powt�rzy� wi�c j� Arskane'owi, ten jednak mrukn�� tylko co� niezrozumiale.
Koszmarny marsz zdawa� si� nie mie� ko�ca. Fors ostatkiem si� posuwa� si� do przodu, z uczepionym jego ramienia, p�przytomnym Ars-kane'm. Raz po raz musia� przystawa� i podrywa� na nogi osuwaj�cego si� �owc�. Id�c, wybiera� sobie jaki� punkt orientacyjny - samotn� ska��, lub szczeg�lnie du�� wydm�, dzi�ki czemu mia� jeszcze jakie takie poczucie odleg�o�ci i kierunku. Za ka�dym razem, gdy osi�gn�� upatrzony drogowskaz, spogl�da� z nadziej� na horyzont, a widz�c wci�� te same, beznadziejnie ��te ska�y, obiera� nast�pny znak, a jeszcze potem nast�pny...
Czasami, w zalegaj�cych pod �cianami niebieskoczamych p�achetkach cienia, dostrzega� lekkie poruszenie. Zm�czony nie chcia� zastanawia� si�, czy napotka� koloni� poszukuj�cych wody ro�lin, czy te� mo�e innych mieszka�c�w tego piek�a, zreszt� by�o mu to zupe�nie oboj�tne. Wa�ne by�o jedno - ca�y czas i�� przed siebie, i�� i wierzy�, �e gdy wejd� na kolejne wzniesienie, ujrz� w dole bujn� ziele� zdrowego �wiata.
Od czasu do czasu w zasi�gu wzroku pojawia�a si� Lura. Jej zazwyczaj l�ni�ce futro by�o zmierzwione i brudne. Kot podbieg� bli�ej, szed� obok kilka krok�w, po czym nikn�� w oddali, jak zawsze czujny i jak zawsze zaj�ty w�asnymi sprawami. Je�li nawet komu� uda�o si� odnale�� ich trop, nie zbli�y� si� na niebezpieczn� odleg�o��.
Arskane porusza� si� z coraz wi�ksz� trudno�ci�. W pewnym momencie zachwia� si� i run��by jak d�ugi, gdyby Fors nie podpar� go ze wszystkich si�. Wkr�tce potem sytuacja powt�rzy�a si�, tym razem jednak ch�opak nie utrzyma� ci�aru bezw�adnego cia�a i obaj wyl�dowali na piasku. Chc�c pobudzi� towarzysza do dalszego wysi�ku, skropi� mu twarz wod� i przytkn�� do ust manierk�. Kuracja poskutkowa�a, lecz poch�on�a reszt� drogocennej cieczy. Pozosta�a im ju� tylko nadzieja.
Weszli w labirynt w�skich parow�w. Klucz�c w poszukiwaniu wiod�cego w obranym kierunku przej�cia, zgi�ty wp� Fors, krok po kroku ci�gn�� za sob� ciemnosk�rego �owc�. Gdy przystan��, aby zetrze� zalewaj�cy oczy pot, odruchowo spojrza� przed siebie, a to, co zauwa�y� sprawi�o, �e cia�em jego przebieg� pot�ny przywracaj�cy si�y dreszcz. Rozgor�czkowanym umys�em targn�a nag�a w�tpliwo��. Co si� stanie, je�li to pomy�ka, jeszcze jedno z�udzenie? By�o przecie� ju� prawie ciemno.
Popatrzy� jeszcze raz. Nie, teraz ju� mia� pewno��. W oddali ko�ysa�y si� wierzcho�ki drzew i wzruszony pomy�la�, �e czerniej�ce na tle wieczornego nieba ga��zie nigdy jeszcze nie wygl�da�y tak pi�knie. Zarzuci� r�ce chorego na barki, odrzuci� �uk, ko�czan i worek, po czym, nie zwa�aj�c na b�l i zm�czenie, pomkn�� w stron� zbawczej zieleni.
P�niej, po zdaj�cym si� trwa� tygodnie biegu, le�a� wtulony w zwyczajn�, mi�kk� ziemi� i, zamkn�wszy oczy, wci�ga� g��boko przepojone wilgotnym zapachem li�ci powietrze. Nadlecia� wieczorny wiatr, wpad� mi�dzy drzewa z szumem poruszaj�c ich �ywymi, zielonymi li��mi. Odg�os ten wyrwa� go z b�ogiej zadumy. Podni�s� g�ow� i popatrzy� doko�a. Arskane le�a� tam, gdzie go zostawi�, w mi�dzyczasie przewr�ci� si� tylko na plecy. �owca spa�
- widzia�, jak zakryte powiekami oczy wykonuj� szybkie ruchy.
Fors ci�ko westchn��. Przed nastaniem nocy musi wr�ci� po �uk i worek. Zacisn�� z�by, aby nie krzycze�, gdy zmusi� obola�e cia�o do ruchu. Zrobi� par� krok�w i nat�enie b�lu zel�a�o. Rozejrza� si� troch� przytomniej. Nigdzie nie m�g� dostrzec Lury. By�o to nieco dziwne, przypomnia� sobie, �e ostatni raz widzia� j� ko�o po�udnia. Nie mia� jednak czasu na d�u�sze namys�y. Musi odzyska� worek. Przecie� kry�y si� w nim ostatnie dowody, potwierdzaj�ce istnienie miasta.
Kr�ci�o mu si� w g�owie, gdy, z trudem przebieraj�c grz�zn�cymi w piachu nogami, ruszy� wzd�u� pozostawionej wcze�niej linii �lad�w. Nawet, je�li zapadn� kompletne ciemno�ci, potrafi odnale�� drog� powrotn�.
Wok� niego zamkn�y si� �ciany pierwszego w�wozu. Obejrza� si� do ty�u, lecz z miejsca, w kt�rym sta�, widzia� tylko korony drzew. Robi�o si� coraz ciemniej, powinien si�...
Eksploduj�cy w g�owie t�py b�l przerwa� t� my�l. Czu�, �e pada i pr�bowa� wyci�gn�� r�ce, aby z�agodzi� zderzenie z ziemi�. Nim jednak zd��y� cokolwiek zrobi�, odczu� odleg�y wstrz�s. Przez chwil� patrzy� bezmy�lnie w niebo, a zaraz potem zapad� w bezdenn� czer�.
Najpierw pojawi� si� pulsuj�cy, rozsadzaj�cy g�ow� b�l, a w chwil� p�niej niejasna my�l, �e kto� go uderzy�. Czarna zas�ona cofn�a si� wtedy
- dotar�o do niego, �e jest w ruchu, a ka�dy wstrz�s odzywa si� w jego g�owie zwielokrotnionym, grzmi�cym echem, rozbijaj�c na kawa�ki niesk�adne, gor�czkowe obrazy. Gdy podr� dobieg�a kresu, ponownie znalaz� si� na ziemi, t�uk�c do krwi �ebra i �okcie o g�sto rozsiane od�amki ska�. Rzucono go na niewielk� pochy�o��, zacz�� wi�c stacza� si� ze zbocza, dop�ki zatykaj�cy oddech kopniak w bok nie zatrzyma� go na dobre. Poczu� odra�aj�cy, mdl�cy smr�d i przytomniej�c do reszty poj�� natychmiast, w czyich znalaz� si� r�kach. W dalszym ci�gu le�a� bezw�adnie z zamkni�tymi oczami, chc�c, aby prze�ladowcy jak najd�u�ej s�dzili, �e jest nieprzytomny.
By� skr�powany. Nie m�g� rusza� zwi�zanymi w kostkach nogami, a wykr�cone na plecy r�ce by�y ciasno owini�te wpijaj�cym si� w cia�o rzemieniem. Fors czu�, �e zd��y�y ju� zdr�twie� i z ka�d� chwil� zdawa� sobie coraz lepiej spraw� z w�asnej bezradno�ci. M�g� tylko nas�uchiwa� i pr�bowa� zgadn��, czym zajmuj� si� jego oprawcy. Z panuj�cego zamieszania domy�li� si�, �e przygotowuj� obozowisko na noc. S�ysza� g�o�ne chrz�kni�cia, chrobot tr�cych o tward� sk�r� pazur�w, a po chwili, poprzez unosz�cy si� wok� obrzydliwy od�r, przebi� si� nik�y zapach dymu. Zaintrygowany o�mieli� si� zerkn�� spod lekko uchylonych powiek.
Bestiom uda�o si� roznieci� niewielki p�omie� i teraz podsyca�y go k�pkami zrywanej na zboczach dolinki ostrej trawy. Jedno ze stworze� wkroczy�o w kr�g �wiat�a, ob�adowane nar�czem znanych ju� Forsowi ro�lin i natychmiast cisn�o je w ogie�. Twory owe �y�y jeszcze, tote� gdy tylko poczu�y morderczy �ar, usi�owa�y przed nim uciec. Rozpe�z�y si� we wszystkich kierunkach, nie mia�y jednak szans, wobec znacznie szybszego przeciwnika, kt�ry wprawnymi ruchami podnosi� jedno po drugim ku po��k�ym k�om, z g�o�nym pomrukiem zadowolenia mia�d�y� nimi czerwone bulwy i wyssawszy ca�� wilgo�, odrzuca� zwiotcza�e szcz�tki na ogie�. Fors z trudem prze�kn�� �lin� - czy spotka go taki sam los?
Krz�taj�ca si� opodal Bestia obr�ci�a si� ze zwierz�c� szybko�ci�, przez chwil� obserwowa�a uwa�nie �cian� parowu, po czym b�yskawicznie pochyli�a si� chwytaj�c szponiast� d�oni� jakie� niewielkie, wyrywaj�ce si� z przenikliwym piskiem zwierz�. Zadowolony z siebie my�liwy wr�ci� do ognia, aby pochwali� si� zdobycz�. Po drodze zatrzyma� si� przy stercz�cej samotnie ska�ce i kilkakrotnie uderzy� o ni� rozpaczliwie miotaj�cym si� cia�em, a� nieruchome zwis�o mu w d�oni. Swym sukcesem wzbudzi� zazdro�� kompan�w, kt�rzy rozbiegli si� w�r�d zalegaj�cych dno doliny ska�, roztr�caj�c z szelestem suche zaro�la.
Ze znajduj�cego si� za plecami Forsa rumowiska dobieg� delikatny odg�os, jakby co� ma�ego przemyka�o si� mi�dzy kamieniami. Domy�li� si�, �e nieznane zwierz�ta, kt�rych musia�o by� w okolicy wi�cej, szuka�y schronienia przed okrutnymi �owcami. Bestie sko�czy�y w�a�nie przeczesywanie dolinki, zbi�y si� w lu�n� gromad� i, g�o�no komentuj�c przebieg poszukiwa�, ruszy�y z powrotem w stron� ogniska. Poch�d zamyka� najwolniejszy osobnik, kt�remu nie uda�o si� nic schwyta�, z�orzeczy� wi�c zniech�cony, z w�ciek�o�ci� zrywaj�c mijane po drodze trawy. Gdy zdobycz zosta�a u�o�ona na kamieniach. Fors po raz pierwszy m�g� przyjrze� si� jej dok�adniej, a w�wczas okaza�o si�, �e s� to jaszczurki - podobne do tych, jakie od dziecka obserwowa�, wygrzewaj�ce si� na s�o�cu w�r�d za�amk�w ska�. Zastanawiaj�cy by� tylko ten kszta�t g�owy - nim jednak zdo�a� uchwyci� szczeg�y, nabite na patyk tuszki zawis�y nad ogniem.
W obozie krz�ta�y si� cztery Bestie. Nie wiedzia�, czy reszta po�cigu wycofa�a si�, czy te�, co by�o bardziej prawdopodobne, oddzia� rozdzieli� si�, jednak nawet ta czw�rka stanowi�a przeszkod� nie do pokonania.
Korzystaj�c z chwili spokoju, zacz�� obserwowa� swych prze�ladowc�w. Byli mniej wi�cej jego wzrostu, lecz przera�liwa chudo�� poruszaj�cych si� chwiejnie na patykowatych nogach cia� sprawia�a, �e wydawa�y si� znacznie wy�sze. Szar�, mocno opi�t� na stercz�cych ko�ciach sk�r�, pokrywa�y du�e, przypominaj�ce �usk� gruz�a, za� jedyn� odzie� stanowi�y strz�py owini�tych wok� bioder brudnych szmat. Najstraszniejsze by�y bez w�tpienia twarze.
Fors zmusza� si� do patrzenia, chc�c utrwali� w pami�ci ka�dy szczeg�. Stara� si� potraktowa� obraz w miar� mo�liwo�ci obiektywnie, odrzucaj�c wywo�ane potwornymi rysami obrzydzenie. G�owy Bestii w og�lnym zarysie przypomina�y ludzkie, jednak�e szczeg�y sk�adaj�ce si� na ca�o�� - oczy g��boko ukryte pod grubymi ko��mi czaszki, wyd�u�one szcz�ki, ponad kt�rymi dwa niewielkie otwory kaza�y domy�la� si� nosa oraz ostre, mocne k�y, kt�rych w�ska smu�ka warg nigdy nie przes�ania�a do ko�ca - tchn�y obco�ci�, by�y w jaki� przera�aj�cy spos�b zwierz�ce. Poczu�, jak w�osy je�� mu si� na g�owie - przecie� zna� te kszta�ty. To, co widzia�, to przecie� nic innego, jak tylko powi�kszone do przera�aj�cych rozmiar�w, zdeformowane szczurze pyski.
Trz�s� si� ca�y, nie mog�c zapanowa� nad miotaj�cym si� w �rodku strachem. Nagle st�a�. Gdzie� z ty�u stoczy� si� kamie�, potem drugi. Kto� schodzi� zboczem, nie pr�buj�c ukry� swej obecno�ci. Po chwili co� nim szarpn�o, us�ysza� g�uche t�pni�cie, jakby na piasek spad� ci�ki przedmiot, a jego cia�o zetkn�o si� ze zmierzwionym futrem. Kroki ucich�y w oddali, wi�c o�mielony spojrza� na nowego je�ca.
Tu� obok ze wzrokiem p�on�cym bezsiln� w�ciek�o�ci�, ze sp�tanymi rzemieniem �apami i zaci�ni�t� na szcz�kach p�tl� le�a�a Lura. Porusza�a nerwowo ogonem, lecz gdy tylko ich oczy spotka�y si�, odzyska�a spok�j. Fors podj�� rozpaczliwe wysi�ki, by zbli�y� si� do zwierz�cia, jednak wprawnie za�o�one wi�zy nie pozwala�y na najmniejszy ruch.
Do grupy przy ognisku do��czy�y jeszcze dwie Bestie i teraz wyk��ca�y si� o sw�j przydzia� �ywno�ci, napotykaj�c ze strony wcze�niej przyby�ych jedynie na drwiny, a� wreszcie kt�ra� warkn�a kr�tki rozkaz i wtedy, bez dalszej zw�oki, wydzielono im sk�pe racje mi�sa. Zjedli w milczeniu, a gdy przyw�dca sko�czy�, wytar� z grubsza swe krogulcze palce o udo, po czym przyst�pi� do ogl�dzin z�o�onych przed nim przedmiot�w.
Fors rozpozna� sw�j �uk. Bestia uderzy�a kciukiem w ci�ciw�, budz�c wysokie brz�czenie napi�tej linki. Zdumiona, przys�uchiwa�a si� chwil�, widocznie jednak d�wi�k nie spodoba� si� jej, gdy� dziko wyj�c z�ama�a drzewce i cisn�a je w ogie�. Potem przysz�a kolej na ko�czan, lecz zanim pow�drowa� w �lad �uku, strza�y zosta�y przejrzane, a ich stalowe groty u�amane i od�o�one na oddzielny stosik. Gdy stworzenie si�gn�o po ostatni� zdobycz - worek Gwia�dzistego, Fors odruchowo zagryz� doln� warg�, czuj�c, jak na j�zyk sp�ywa mu s�on� stru�k� krew. Bezcenne przedmioty znalaz�y si� na piasku, sk�d sztuka po sztuce nikn�y w p�omieniach. Mapa, dziennik, wszystko, opr�cz ma�ych figurek z muzeum, kt�re zdawa�y si� fascynowa� wodza Bestii.
Zbadawszy w ten spos�b �upy, stworzenie skierowa�o si� z kolei ku je�com. Fors le�a� bezw�adnie, ca�� si�� woli zmuszaj�c si� do rozlu�nienia wszystkich mi�ni. Ponownie zadany z zapieraj�c� dech si�� kopniak oddzieli� go od Lury, wtaczaj�c w kr�g roz�wietlany p�omieniem ogniska. Nadludzkim wysi�kiem stara� si� opanowa� gniew i ogarniaj�ce go coraz bardziej md�o�ci, czuj�c, jak ohydne, szorstkie �apy zdzieraj� ze� ca�� odzie� i obmacuj� ciekawie jego cia�o. Co spotka go za chwil�, n�, czy mo�e raczej uderzenie, na tyle mocne, by roz�upa� sko�atan� g�ow�? Mija�y nie ko�cz�ce si� sekundy, podczas kt�rych nic si� nie dzia�o. Cho� trudno mu by�o w to uwierzy�, pozostawiono go tymczasem w spokoju, ca�e zainteresowanie przenosz�c na Lur� i teraz ona przechodzi�a szczeg�owe badania.
Kto� chwyci� za kr�puj�cy nadgarstki rzemie�, szarpn�� energicznie za tak zaimprowizowany uchwyt, a gdy Fors ruszy� z miejsca, zdzieraj�c sk�r� ^ grzbietu na ostrym �wirze, poci�gn�� go na poprzednie miejsce. Mijaj�c Lur� widzia� jej pr꿹ce si� gwa�townie cia�o - wszystko burzy�o si� w kochaj�cym wolno�� kocie przeciwko takiemu traktowaniu. Wkr�tce potem le�eli znowu razem, mocno przyci�ni�ci do siebie.
Fors zasn��. Gdy si� ockn��, z nieba s�czy�o si� szare �wiat�o przed�witu.
Przy niewielkim ognisku sennie ko�ysa� si� skulony stra�nik, reszta spa�a g��boko, zwini�ta w k��bki.
Ch�opak nie da� si� zwie�� pozornym spokojem. Co� go zaalarmowa�o, nas�uchiwa� wi�c w napi�ciu, a� d�wi�k si� powt�rzy�. Nie czeka� d�ugo
- spomi�dzy ska� nadbieg� znany odg�os - s�ysza� go wieczorem i teraz nie mia� ju� w�tpliwo�ci, �e w�r�d kamieni przemyka�y liczne jaszczurki. Zacz�� zastanawia� si�, dlaczego zwierz�ta zdecydowa�y si� na powr�t w tak niebezpieczne miejsce. W miar�, jak robi�o si� coraz widniej, dostrzega� coraz wi�cej szczeg��w i w pewnej chwili zauwa�y�, co otacza�o �ciany dolinki. Tarasy, setki taras�w, niekt�re kilkucalowe, inne - szerokie na par� st�p
- niezliczonymi stopniami pi�y si� ku g�rze. Starannie zbudowane, o �cianach wy�o�onych niewielkimi kamykami, wype�nia�y ka�dy, nawet najmniejszy skrawek gruntu. Utworzone w ten spos�b ma�e poletka porasta�a trawa, kt�r� Bestie podsyca�y swoje ognisko. W ci�gu nocy ogo�oci�y niemal po�ow� zasiew�w. Nawet teraz, gdy patrzy�, stra�nik wr�ci� z nar�czem �odyg zerwanych z dw�ch kolejnych dzia�ek.
Jaszczurki i tarasy - czy s� ich dzie�em? A te czarne dziury, rozmieszczone wzd�u� najwy�szego kr�gu, co si� w nich kryje? Pozna� odpowied�, gdy w jednym z otwor�w ukaza�a si� pokryta nisk� g�owa z wyrastaj�cym z czo�a szerokim grzebieniem, a osadzone w niej b�yszcz�ce oczy uwa�nie wpatrywa�y si� w naje�d�c�w.
Wiedz�c ju�, czego szuka�. Fors podni�s� wzrok na g�rn� kraw�d� kotliny. G�owy. G�owy wychyla�y si� co chwila z nor, spoza wi�kszych kamieni, czy wy�szych fragment�w taras�w, aby w razie najmniejszego podejrzenia znikn�� z gadzi� szybko�ci�. Porusza�y si� niemal bezszelestnie, kszta�tem i barw� tak zlane z otoczeniem, �e tylko kto�, kto wiedzia�, czego si� spodziewa�, m�g� je zauwa�y�.
O ile zaskoczone nocn� napa�ci� jaszczurki umkn�y, to teraz wraca�y ze znacznymi posi�kami. C� jednak mog�y zdzia�a� te najwy�ej dwu-dziestocalowe zwierz�ta, wobec si�y Bestii, kt�re by�y w stanie z�ama� im kark dwoma palcami. Wszystko wskazywa�o na to, �e zebrana armia p�jdzie w rozsypk�, mia�d�ona stopami nielicznego, lecz pot�nego przeciwnika. Jednak ma�e gady nie wydawa�y si� by� tym poruszone, jakby nie zdawa�y sobie sprawy z niekorzystnego po�o�enia.
W d� zbocza ruszy�o kilku zwiadowc�w. Od czasu do czasu Fors dostrzega� smuk�e kszta�ty, b�yskawicznie pokonuj�ce przestrze� mi�dzy jednym a drugim ukryciem, ci�gle w d�, w stron� wroga. W pewnej chwili dostrzeg� co�, co zupe�nie nie mie�ci�o mu si� w g�owie. Z umieszczonej na przeciwleg�ej �cianie doliny nory wysz�o kilkana�cie jaszczurek. Nie czyni�y zb�dnego ha�asu, ale te� nie pr�bowa�y si� ukry�, �mia�o schodz�c w kierunku Bestii. Przystan�y dopiero na skraju pola, do kt�rego nie dotarli jeszcze naje�d�cy. Zdumiewaj�ce by�o, �e poruszaj� si� na zadnich nogach w jakiej� nieprawdopodobnej parodii ludzkiego kroku, nios�c co� troskliwie w kr�tszych przednich ko�czynach. Zwierz�ta wesz�y w g��b zaro�li i przy- ^ st�pi�y do pracy. Fors zapragn�� przetrze� oczy. Jaszczurki zrywa�y traw�, uk�adaj�c porz�dnie �d�b�a i zbieraj�c je w sterty. Pracowa�y szybko i spokojnie, �adna nie spojrza�a w d�, jakby nie dostrzega�y wok� siebie niczego niezwyk�ego.
Ch�opak chcia� poderwa� si� na nogi, aby krzykiem ostrzec pracowite stworzenia: niech ukryj� si�, zanim zostan� dostrze�one przez okrutne Bestie. Z drugiej strony pami�ta� o zgromadzonej wok� kotliny ponurej armii. Potem zacz�� mu si� uk�ada� plan przypuszczalnego dzia�ania obro�c�w, wi�c podniecony uni�s� g�ow�, chc�c lepiej widzie� rozwijaj�ce si� wok� wydarzenia.
Przyn�ta! Uwijaj�ce si� na polu jaszczurki by�y po prostu przyn�t�. Przez chwil� zastanawia� si�, czy nie pad� ofiar� szale�stwa, jednak wymowa fakt�w by�a jednoznaczna. Pokryci �usk� �niwiarze doskonale orientowali si� w swoim po�o�eniu - byli bohaterami szczepu, kt�rzy, najprawdopodobniej dobrowolnie, zgodzili si� obsadzi� teras� w charakterze wabika. Przez g�ow� przemkn�a mu smutna my�l, �e wszystkie te pe�ne po�wi�cenia zabiegi i straty, kt�rych wielko�ci nie potrafi� nawet przewidzie�, p�jd� w ko�cu na mam�.
Stra�nik ziewn��, splun�� w ogie� i leniwie si� przeci�gn��. Nagle uwag� jego przyci�gn�� ruch na jednym z taras�w. Warkn�� zaskoczony, ods�aniaj�c w grymasie poplamione, ��te k�y, po czym szturcha�cami zacz�� budzi� najbli�szego ze �pi�cych. Pocz�tkowo wyrwana ze snu Bestia okazywa�a wyra�n� z�o��, lecz na widok ma�ych rolnik�w szybko star�a z oczu resztki snu i przyst�pi�a do dzia�ania. Spod st�p zebra�a gar�� kamieni wielko�ci w�oskiego orzecha, podzieli�a si� nimi ze stra�nikiem, po czym obie rozpocz�y zaskakuj�co celn� kanonad�. Dwie jaszczurki od razu pad�y, a wywo�any sukcesem ryk triumfu poderwa� na nogi reszt� obozu. Fors nie mia� w�tpliwo�ci, �e dzielne stworzenia porusza�y si� w kie' runku schronienia wolniej, ni� by�y w stanie. Ze �ci�ni�tym sercem patrzy�, jak jedna po drugiej jaszczurki gin�, przed osi�gni�ciem bezpiecznych nor. W pewnej chwili dotar�o do niego, �e jego mimowolni sprzymierze�cy nie zamierzaj� ucieka�. Spokojnie, z godno�ci� oddawali �ycie za powodzenie jakiego� skomplikowanego planu.
Nie m�g� d�u�ej patrze� na okrutn� rze�, obr�ci� wi�c g�ow� ku przeciwleg�ej �cianie doliny. Po chwili dostrzeg� poruszenie w�r�d traw - �odygi rozchyli�y si� lekko, a z prze�witu wystrzeli�a ku niebu ma�a kulka, kt�ra po kr�tkim locie opad�a na ziemi� w pobli�u obozowego ogniska. Teraz o�y�o ca�e zbocze, zasypuj�c dno parowu gradem br�zowych kulek, kolorem tak zbli�onym do barwy pod�o�a, �e z chwil�, gdy znalaz�y si� w�r�d lu�no rozrzuconych kamieni, sta�y si� niemal niewidoczne. Jedna z nich spad�a na p�ask� ska��, odbi�a si� od niej i znieruchomia�a w pobli�u, dzi�ki czemu m�g� przekona� si�, czym by�y w istocie.
Na pierwszy rzut oka wydawa�o si�, �e ma przed sob� kulisty, wykonany z gliny przedmiot. Tylko tyle. Przyjrzawszy si� dok�adniej, odkry� jeszcze pokrywaj�ce g�sto ca�� powierzchni� niewielkie ciemi�. Czemu mia�o to ' s�u�y�? Je�li by�y to pociski, maj�ce rani� Bestie, dlaczego wystrzelono je, gdy agresorzy znajdowali si� w drugim ko�cu doliny? Zastanawia� si� nad tym, patrz�c na weso�y powr�t ob�adowanych martwymi jaszczurkami zwyci�zc�w.
Pomimo przepe�niaj�cej go odrazy nie potrafi� pokona� gwa�townego skurczu g�odnego �o��dka, gdy w powietrzu rozszed� si� zapach pieczystego. Bez skutku usi�owa� przypomnie� sobie ostatni posi�ek, czuj�c, jak gdzie� w �rodku narasta bolesne ssanie, mia� jednak jeszcze na tyle rozs�dku, �e nie pr�bowa� zwraca� na siebie uwagi drapie�nik�w zaj�tych rozszarpywaniem na wp� surowego mi�sa.
Jedna z Bestii, si�gaj�c po kolejn� jaszczurk�, krzykn�a nagle i wyrwawszy co� z ramienia, odrzuci�a ze z�o�ci�. By�a to kolczasta kulka obro�c�w, kt�r� niebacznym ruchem ucztuj�ce stworzenie wbi�o sobie w r�k�.
Fors wpatrywa� si� w napi�ciu, licz�c na jak�� sensacj�, wygl�da�o jednak na to, �e poza chwilowym b�lem, kolce nie wywo�a�y �adnej szkody. Widzia�, jak na zje�one kolcami kulki nadepn�o dw�ch dalszych naje�d�c�w. Ten, kt�ry wybra� si� na poszukiwanie nowej porcji ro�lin, zwr�ci� jego szczeg�ln� uwag�, gdy� w drodze powrotnej zacz�o si� z nim dzia� co� dziwnego. Szed� powoli napi�tym krokiem, przystaj�c cz�sto i potrz�saj�c w�sk� g�ow�. Po chwili ci�gn�� d�oni� po oczach, pr�buj�c jakby zetrze� przes�aniaj�c� je mg��.
Horda ko�czy�a posi�ek. Ugasiwszy pragnienie. Bestie pozostawi�y pi�trz�cy si� przy ogniu stos dok�adnie wyczyszczonych ko�ci, ca�� uwag� skupiaj�c z kolei na pojmanych. A wi�c to ju�. Twarz Forsa wykrzywi� grymas. Patrzy� na zbli�aj�ce si� stworzenia, a pami�� ca�y czas podsuwa�a mu obraz wbijanej �ywcem na ro�en, rozpaczliwie piszcz�cej jaszczurki o po�amanych �apkach. Otoczy� go ciasny kr�g rozweselonych biesiad� istot. Przez jaki� czas zabawia�y si� kopaniem i poszturchiwaniem je�ca. Z si�y cios�w wywnioskowa� jednak, �e przynajmniej na razie nie zamierzaj� go zabi�. Co wi�cej, sam przyw�dca z jego w�asnym no�em w gar�ci pochyli� si� nad skr�powanymi nogami, chc�c najwyra�niej rozci�� rzemie�, w czym niespodziewanie przeszkodzi� mu g�o�ny ryk najbli�szego s�siada, kt�ry z pian� w k�cikach ust zacz�� szarpa� k�ami w�asne rami�. Wyrwa� wielki, krwawy p�at cia�a i wyj�c dziko pomkn�� ku wylotowi doliny. Warcz�c ze zdumieniem, reszta hordy pozosta�a na miejscu, patrz�c, jak ich kompan zgina si� wp� i krzycz�c z b�lu pada w sam �rodek ogniska.
Trucizna. Dopiero teraz Fors poj�� ca�� przebieg�o�� jaszczurek, warto�� po�wi�cenia ma�ych �niwiarzy. Kolczaste kulki by�y zatrute. Trucizna dzia�a�a powoli, dlatego musia� min�� pewien czas, zanim wyst�pi�y pierwsze objawy. Czy jednak wszystkie Bestie zetkn�y si� z cierniami?
Najd�u�ej �y� przyw�dca. Uda�o mu si� dotrze� niemal do skraju kotliny. Jego pazury z chrobotem dar�y ska��, gdy usi�owa� przerzuci� skr�cone b�lem cia�o poza kraw�d� �miertelnego kot�a. Nie da� ju� jednak rady. W pewnym momencie z g�o�nym j�kiem odchyli� si� w ty� i potoczy� w d� zbocza, by znieruchomie� dopiero na samym dnie, obok pozosta�ych uczestnik�w po�cigu.
Przez chwil� wszystko trwa�o bez ruchu; a potem zbocza o�y�y, zape�niaj�c si� mrowiem czerwono-br�zowych jaszczurek, biegn�cych w stron� martwych Bestii. Fors obliza� spierzchni�te wargi. Czy potrafi si� z nimi porozumie�, czy zechc� uwolni� go z wi�z�w? Sam by� przecie� bezradny, od dawna straci� czucie w skr�powanych r�kach i nogach. D�ugo si� waha�, nim postanowi� zwr�ci� na siebie uwag� st�oczonych wok� zabitych Bestii stworze�. W ko�cu spr�bowa� wmiesza� si� w radosny gwar piszcz�cych g�os�w, sam si� jednak zdziwi�, gdy us�ysza� spomi�dzy wyschni�tych warg wydobywaj�ce si� ochryp�e krakanie, w niczym nie przypominaj�ce ludzkiej mowy.
Tym niemniej efekt by� natychmiastowy. Wszystkie jaszczurki obr�ci�y si� w jego kierunku, poczu� na sobie spojrzenia setek zimnych, oboj�tnych oczu. Kilka z nich podesz�o bli�ej i pochyliwszy ku sobie zdobne w grzebienie g�owy, radzi�o nad czym� zawzi�cie. Dosz�y wreszcie do porozumienia, wr�ci�y na poprzednie miejsca, a zaraz potem t�um zafalowa� i ruszy� w jego stron�. Fors uni�s� nieco g�ow�, a to, co zobaczy� zmrozi�o go przera�eniem. Ka�dy z nadchodz�cych ni�s� w obu czteropalcych �apach ga��zie pe�ne z�owieszczych cierni.



Rozdzia� 11
Zew b�bn�w


- Nie r�bcie tego. S�uchajcie, jestem waszym przyjacielem - be�kota� p�przytomnie Fors, lecz s�owa te nie robi�y na jaszczurkach �adnego wra�enia i milcz�cy, gro�ny poch�d nie przystan�� ani na chwil�, podchodz�c coraz bli�ej do miotaj�cego si� cz�owieka.
A jednak zwierz�ta zatrzyma�y si�. Na le��cym za plecami Forsa zboczu rozleg� si� g�o�ny gwizd. Wygl�da�o to tak, jakby jaki� pot�ny w�dz wszystkich gad�w okaza� swe niezadowolenie z panuj�cego wok� zamieszania. S�ysz�c niezwyk�y d�wi�k jaszczurki znieruchomia�y natychmiast, wiele z nich z uniesionymi w po�owie kroku �apami. Widlasto rozdwojone j�zyki zacz�y nerwowo migota� pomi�dzy rozchylonymi wargami, a wie�cz�ce g�owy strz�piaste grzebienie wznios�y si� sztywno, nabrzmia�e ciemn� czerwieni�.
Na stoku zagrzechota�y kamienie. Fors rozpaczliwie wykr�ci� szyj�, chc�c zobaczy�, kto, lub co pod��a�o zboczem. Ruchy Lury sta�y si� bardziej gwa�towne, wi�c ponownie zacz�� zastanawia� si�, czy zdo�a pod-pe�zn�� do le��cego opodal no�a. Cho� r�ce mia� spuchni�te i bez czucia, to mo�e uda�oby si� powoli przeci�� kr�puj�ce kota rzemienie.
Ze stada wysun�a si� naprz�d samotna jaszczurka. Mia�a przy sobie kolczast� w��czni�, lecz by� to najwyra�niej tylko �rodek bezpiecze�stwa, a celem zwierz�cia nie by�o u�miercenie je�ca, gdy� po kilku krokach przystan�a, jej pokryte nisk� gard�o rozszerzy�o si� i zadrga�o wysy�aj�c w przestrze� �wiszcz�c� odpowied�. Z g�ry nadszed� kolejny gwizd, a zaraz potem us�ysza� g�o�no wypowiedziane s�owa, od kt�rych serce jak oszala�e zacz�o mu �omota� w piersi.
- Czy mo�esz si� ruszy�?
- Nie. Uwa�aj. Na ziemi pe�no jest kulek z zatrutymi cierniami.
- Wiem - odpowied� by�a natychmiastowa. - Le� spokojnie. Arskane gwizdn�� po raz trzeci. Jaszczurki cofn�y si�, pozostawiaj�c na stra�y jedynie czujnego przyw�dc�. Po chwili Ciemnosk�ry by� na dole, pochylony przecina� p�ta obojga pojmanych. Pracowa� szybko, w milczeniu, jakby nadal grozi�o im jakie� niebezpiecze�stwo. Fors spr�bowa� d�wign�� si� na zesztywnia�ych ramionach. Dla pozbawionych przez d�ugi czas dop�ywu krwi mi�ni by� to nadmierny wysi�ek, tote� dr��ce ugi�y si�, a ch�opak wyl�dowa� twarz� na kamieniach pod�o�a.
- Nie dam rady. - Arskane ju� by� przy nim, rozciera� spuchni�te stawy przywracaj�c kr��enie, lecz cho� robi� to delikatnie, wywo�ywany b�l by� tak silny, �e Fors musia� ze wszystkich si� zaciska� z�by, aby nie krzycze�. Po zdaj�cych si� trwa� godzinami torturach Arskane podni�s� go na nogi i popchn�� w stron� zbocza.
- W�a� na g�r�.
Polecenie wydane by�o nagl�cym, niespokojnym g�osem, tote� ch�opak niezw�ocznie rozpocz�� wchodzenie, nie bacz�c zupe�nie na towarzysz�cy ka�demu ruchowi b�l. Daleko z przodu widzia� wyrywaj�c� wielkimi susami Lur�. Nie traci� czasu na ogl�danie si� za siebie, wiedzia�, �e nie mo�e trwoni� si�, je�li chce podo�a� temu zadaniu.
Gdyby stromizna by�a wi�ksza, nie poradzi�by sobie. Przecie� i tak Arskane chwyci� jego d�o� i ci�gn�� przez ostatnie nier�wno�ci. Na ramieniu �owcy ko�ysa� si� pas Forsa, z tkwi�cymi w pochwach mieczem i no�em. Ch�opak ucieszy� si� na my�l o odzyskaniu ulubionej broni - mia� teraz tylko j�.
�aden z nich nie odezwa� si� najmniejszym s�owem. Poruszali si� w miar� szybko tylko dzi�ki temu, �e ca�y czas Arskane go podtrzymywa�. Pod stopami poczu� traw�, a gdy na wysuszon� sk�r� pad�y krople wody, osun�� si� bezwiednie na ziemi�, ostatnim przeb�yskiem gasn�cej �wiadomo�ci pojmuj�c, �e oto nareszcie jest wolny.
Nie wiedzia�, ile czasu min�o, zanim oprzytomnia� na tyle, aby zda� sobie spraw�, �e Arskane usi�uje wla� mu w gard�o jaki� apetycznie pachn�cy wywar. Wypi� �apczywie wszystko, po czym, zamkn�wszy oczy, zapad� w g��boki sen.
- W jaki spos�b uda�o ci si� nas stamt�d wyci�gn��? - le��c przy ogniu zapyta� Fors wiele godzin p�niej. Spoczywa� na niezwykle mi�kkim pos�aniu z paproci i zesch�ych li�ci, podczas gdy Arskane zaj�ty by� wyg�adzaniem kr�tkiego drzewca my�liwskiej w��czni.
- Gdy Bestie zgin�y, sprawa sta�a si� ca�kiem prosta. Nie ma w tym �adnej przechwa�ki, bracie. - Bia�e z�by zwiadowcy b�ysn�y zabawnie na tle ciemnej twarzy. - Gdyby �y�y, historia mog�aby sko�czy� si� zupe�nie inaczej. Kiedy ockn��em si� na skraju lasu i stwierdzi�em, �e nie ma ci� w pobli�u, pomy�la�em najpierw, �e wyruszy�e� na poszukiwanie �ywno�ci i wody. W miar�, jak rozgl�da�em si� wok�, m�j niepok�j zacz�� narasta�. Okolica roi�a si� od t�ustych, g�upich kr�lik�w, w pobli�u p�yn�� strumie�. Bez trudu zaspokoi�em g��d i pragnienie, a wtedy nadesz�o prze�wiadczenie, �e nie zostawi�by� mnie samego na tak d�ugi czas. Co� si� musia�o sta�, ruszy�em wi�c z powrotem naszym �ladem...
Fors przygl�da� si� z�o�onym na piersi r�kom, purpurowosinym, wci�� jeszcze krwawi�cym i targanym bolesnymi skurczami.
- Co by si� sta�o, gdyby� Arskane, nie wr�ci�?
- To by�o rzecz� dziecinnie �atw�. W pewnej chwili znalaz�em miejsce, gdzie Bestie zaczai�y si� na ciebie. Wygl�da�o na to, �e nie pr�bowa�y nawet zamaskowa� �lad�w swej obecno�ci, co �wiadczy�oby o ich pewno�ci siebie i braku jakichkolwiek podejrze�. I tak, id�c spokojnie za nimi, trafi�em w ko�cu do doliny jaszczurek.
- Jakim cudem uda�o ci si� je zatrzyma�?
Olbrzym od�o�y� na bok wyg�adzone drzewce, ca�� uwag� skupiaj�c na wybranych wcze�niej ze stru�yn kamykach. Ogl�da� je uwa�nie, wa�y� "w d�oni, po czym odk�ada� na jeden z dw�ch stosik�w.
- Z plemieniem jaszczurek zetkn��em si� ju� wcze�niej na ziemi, kt�r� zamieszkiwali�my, zanim zadr�a�y g�ry. Pewnego roku przekroczy�y pustyni� i osiedli�y si� w w�wozie, odleg�ym od naszej wioski o p� dnia marszu. Zdumia�y nas swym zachowaniem, wi�c cz�sto chodzili�my popatrze� na nie z daleka. W ko�cu zacz�li�my z nimi nawet handlowa� - w zamian za kawa�ki metalu otrzymywali�my wygrzebane z ziemi niebieskie kamyki, z kt�rych nasze kobiety ch�tnie sporz�dza�y naszyjniki. Nie mam poj�cia, co im powiedzia�em. Stara�em si� na�ladowa� ich mow� i my�l�, �e twoje uwolnienie zawdzi�cza� nale�y przede wszystkim zaskoczeniu tych stworze�. Dlatego dobrze si� sta�o, �e opu�cili�my to miejsce jak tylko mo�na by�o-najszybciej. Zatrute kulki to ich najstraszliwsza bro�. Widzia�em kiedy�, jak u�ywa�y jej przeciw szakalom i w�om. Najbardziej ze wszystkiego plemi� to pragnie, aby zostawi� je w spokoju.
- Tak bardzo przypominaj� ludzi - Fors opowiedzia� o �niwiarzach i po�wi�ceniu, jakie uczynili dla dobra plemienia. Arskane wybra� trzy zbli�one ci�arem i kszta�tem kamienie.
- Czy mo�emy zatem odm�wi� im prawa do tej doliny? Czy nas samych sta� by by�o na podobne bohaterstwo?
Fors patrzy� zdumiony, jak Ciemnosk�ry z cienkich pask�w kr�liczej sk�ry splata wok� ka�dego kamyka mocn� siatk�. Wprost nad g�ow� mia� prze�wit w g�stym listowiu. Le��c-na plecach widzia� b��kitne niebo ze skrawkiem przep�ywaj�cej bia�ej chmury. By�o pogodnie, lecz dzisiejszy ranek po raz pierwszy tchn�� ch�odem - najlepszy znak, �e lato si� ko�czy. Wkr�tce trzeba b�dzie wraca� do Eyrie.
Przypomnia� sobie, co sta�o si� z workiem Gwia�dzistego i na my�l o tym spuchni�te palce zacisn�y si� a� do b�lu. Teraz ju� nie mia� po co wraca� do g�rskiej osady. Z chwil�, gdy Bestie zniszczy�y zebrane dowody, przegra� sw� szans� powrotu do klanu. Zosta�o mu tylko to, co Arskane zabra� z doliny - n� i miecz.
- Dobrze.
Fors by� zbyt przej�ty, aby odwraca� g�ow� i przekona� si�, co wywo�a�o nut� zadowolenia w g�osie towarzysza. Ostatecznie Arskane nie musia� si� o nic martwi�. P�jdzie na po�udnie, odnajdzie swoje plemi� i zajmie nale�ne mu miejsce w�r�d swego ludu.
- Teraz z �ywno�ci� nie powinni�my mie� problem�w, bracie - Fos niech�tnie spojrza� w jego kierunku.
�owca sta� na lekko ugi�tych nogach, wysoki i silny, a nad jego g�ow� szybko wirowa� ca�kiem bezu�yteczny wed�ug Forsa przedmiot. Na trzech po��czonych wsp�lnym w�z�em rzemieniach obraca�y si� uj�te w siatki z kr�liczej sk�ry, kamienie. Widz�c zdumion� min� towarzysza, �owca roze�mia� si�.
- Idziemy na po�udnie. Gdy znajdziemy si� na R�wninach, przekonasz si�, �e jest to bardzo przydatna zabawka. Ha, oto i nasz obiad.
Pojawi�a si� Lura z prosi�ciem w pysku. Z niemal ludzkim westchnieniem z�o�y�a ci�ar przy ogniu, sama za� po�o�y�a- si� w pobli�u, bacznie obserwuj�c �wiartuj�cego mi�so Arskane'a.
Trzymaj�c w gar�ci kawa�ek pieczystego. Fors zacz�� zastanawia� si�, czy jego los jest rzeczywi�cie tak beznadziejny, jak mu si� wydawa�o. Bestie zgin�y. Mo�e poczeka�, a� odzyska si�y i wtedy jeszcze raz wyprawi si� do miasta lub je�li niezw�ocznie skieruje si� do Eyrie to zd��y poprowadzi� wypraw�, zanim nadejdzie zima. Obliza� t�uste palce i pogr��y� si� w planach. Arskane co� �piewa�, a smutne tony przypomina�y melodi� nucon� przeze� nad jeziorem. Lura oczy�ci�a �apy, pomrukuj�c od czasu do czasu z zadowolenia. Zrobi�o si� cicho i spokojnie.
- Musimy teraz rozwi�za� - nieoczekiwanie odezwa� si� olbrzym
- problem twego ubrania.
- To raczej ja musz� go rozwi�za� - poprawi� go sennie Fors.
- Niestety, ca�y m�j str�j pozostawi�em jaszczurkom i musz� powiedzie�, �e nie mam najmniejszej ochoty upomina� si� o swoj� w�asno��. Arskane poprawi� w�z�y nowej broni.
- Mylisz si�. Wizyta w dolinie jaszczurek - przy zachowaniu ostro�no�ci - mo�e by� bardzo po�yteczna. Fors usiad�.
- Dlaczego?
- Pi�� Bestii zosta�o zabitych. Ile jednak wesz�o za nami do Krainy Wybuchu?
Ch�opak usi�owa� przypomnie� sobie podpatrzon� nocn� narad�. Nie potrafi� powiedzie�, ile sylwetek widzia� wtedy w p�mroku, jednak przeczucie podpowiada�o mu, �e by�o ich wi�cej ni� pi��. A je�li tak by�o w istocie, to nie powinni le�e� sobie beztrosko w pobli�u skraju przekl�tej krainy. Czu� si� na tyle dobrze, aby oddali� si� przynajmniej na par� mil od widocznej na horyzoncie spustoszonej ziemi.
- My�lisz, �e jaszczurki mog�y powi�kszy� sw� zdobycz? Arskane wzruszy� ramionami.
- Teraz, gdy zosta�y ostrze�one, jest to ca�kiem mo�liwe. Dla nas jednak najwa�niejsze s� pozosta�e w dolinie rzeczy. Co prawda nie masz ju� �uku, lecz stalowe groty strza� mog� si� nam przyda�.
- Chcesz ryzykowa� �yciem, aby je odzyska�?
- Mo�e - po czym zacz�� dok�adnie wypytywa� o zniszczone przez Bestie przedmioty.
- Straci�em wszystko, co mia�o dla mnie jak�kolwiek warto�� - Fors ze wzmo�on� si�� odczu� sw� bezsiln� w�ciek�o��. - Porwa�y i spali�y wszystkie notatki i mapy z worka Gwia�dzistego.
- Pozosta�y jeszcze groty strza� - nalega� Arskane - te przecie� nie sp�on�y. Cho� namawiaj�c do powrotu Ciemnosk�ry m�wi� o strza�ach, to zdecydowany up�r z jakim do tego zmierza�, kaza� si� domy�la�, �e kieruje nim jaki� ukryty zamiar. Ch�opak pomy�la�, �e sam nie ma ch�ci, ani potrzeby, aby jeszcze raz odwiedzi� dolin� jaszczurek, tote� przez ca�� drog� usi�owa� wybi� z g�owy Arskane'a ten niewczesny pomys�. Dotarli do wzniesienia, z kt�rego roztacza� si� widok na scen� z niedawnych wydarze�. Lur� zostawili daleko w tyle, na skraju Krainy Wybuchu, gdy� nie chcia�a i�� dalej, g�o�no protestuj�c przeciwko g�upocie ludzi.
Stali nieruchomo i patrzyli w d� na krz�taj�ce si� jaszczurki, a widok by� tak odra�aj�cy, �e Fors poczu�, jak jego �o��dek ogarniaj� wywo�uj�ce torsje skurcze. Szybko prze�kn�� �lin� i zacisn�� w pi�ci spuchni�te palce, aby spowodowany tym b�l odci�gn�� jego uwag�. Jaszczurki okaza�y si� nie tylko sprawnymi rolnikami, ale r�wnie� �ywi�cymi si� mi�sem drapie�nikami, kt�re swoje zwyci�stwo wykorzysta�y do powi�kszenia zapas�w. Z dw�ch Bestii pozosta�y ju� tylko l�ni�ce biel� szkielety, a wok� pozosta�ych k��bi� si� g�sty t�um uzbrojonych w ma�e no�yki zwierz�t. Pomi�dzy nimi a prowadz�cymi do nor ciemnymi otworami, kr��y�y nieprzerwanie �a�cuchy gn�cych si� pod ci�arem tragarzy.
- Sp�jrz na t� ska�� po lewej - chwyt Arskane'a przej�� go b�lem, jednak pos�usznie popatrzy� we wskazanym kierunku.
Pod sp�kan� ska�� pi�trzy� si� stos przer�nych przedmiot�w, w�r�d kt�rych Fors rozpozna� resztki swych sk�rzni oraz pas, jaki zwyk�y nosi� Bestie. Bardziej interesuj�ce wyda�y mu si� jednak ustawione w niewielkiej niszy, ponad przypadkowo zgromadzon� stert�, trzy po�yskuj�ce niebieskawo, kr�tkie s�upki, a raczej pr�ciki o wysoko�ci nie przekraczaj�cej rozmiar�w d�oni. Co� mu przypomina�y, musia� ju� je gdzie� widzie�...
Ju� wiedzia�. To, co mia� przed sob�, nie by�o niczym innym, jak tylko figurkami zabranymi do worka Gwia�dzistego jeszcze w muzeum. Nie wiadomo, jakim zrz�dzeniem losu pos��ki zosta�y umieszczone na o�tarzu, a u ich st�p zebrano rozliczne dary. Co sprawi�o, �e tak szybko uznano je za wizerunki bog�w?
Zastanawia� si� intensywnie, a� nagle dozna� ol�nienia.
- Arskane! Figurki w tamtej niszy zabra�em ze sob� z muzeum. a teraz, jak widzisz, jaszczurki oddaj� im bosk� cze��.
�owca pociera� d�oni� doln� szcz�k� w znajomym ge�cie zastanowienia. Po chwili si�gn�� do wisz�cej u pasa sakwy, sk�d pogrzebawszy chwil�, wydoby� jeszcze jeden podobny pos��ek.
- My�l�, �e sta�o si� tak za przyczyn� tego - palec Forsa dotkn�� g�owy male�kiej rze�by, w kt�rej nieznany artysta ludzk� sylwetk� obdarzy� pierzast� g�ow� drapie�nego ptaka.
- Jedna z tych figurek ma g�ow� jaszczurki lub jakiego� zwierz�cia do niej podobnego.
- Masz racj�. Wida� to nawet st�d.
Arskane bez s�owa zacz�� schodzi� pochy�o�ci� zbocza, od czasu do czasu wydaj�c �wiszcz�cy odg�os, taki sam, jak w�wczas gdy �pieszy� z pomoc� uwi�zionym. W�r�d jaszczurek zawirowa�o, przez chwil� miota�y si� we wszystkich kierunkach, aby b�yskawicznie znikn�� w�r�d ska� pozostawiaj�c opustosza�e dno doliny tchn�ce cisz� i z�udnym spokojem.
Uzbrojony w nieodzown� my�liwemu cierpliwo��, �owca odczeka� d�u�szy czas, nim zagwizda� ponownie. W dw�ch palcach wyci�gni�tej do przodu r�ki trzyma� podobizn� ptasiog�owej postaci, kt�ra w s�onecznym �wietle l�ni�a czystym, niebieskim blaskiem. Spos�b okaza� si� skuteczny, gdy� wkr�tce potem z ukrycia wy�oni�y si� pierwsze stworzenia.
Zbli�a�y si� ostro�nie, ca�y czas kryj�c si� w�r�d kamieni, tak, �e tylko bardzo bystry obserwator m�g�by zauwa�y� ich ruchy. Fors z niepokojem spogl�da� na Arskane'a, ten jednak zatrzyma� si� na szcz�cie powy�ej usianego kolczastymi kulkami dna doliny. Pochyli� si� powoli, ca�y czas wyci�gaj�c przed siebie statuetk�, a gdy b��kitny kamie� zetkn�� si� z pod�o�em wypu�ci� go z palc�w i wyprostowa� plecy. Przez chwil� patrzy� przed siebie, po czym odwr�ci� si� i wyci�gaj�c nogi ruszy� w g�r� stoku.
Pos��ek przyci�gn�� jaszczurki z magiczn� si��. Pokonuj�c l�k, trzy z nich wysz�y czaj�cym si� krokiem na otwart� przestrze� i rozgl�daj�c si� szybko na wszystkie strony, jakby w obawie zasadzki, podesz�y do ofiarowanej im rze�by.
Gdy najodwa�niejsza dotkn�a podarunku, Arskane skierowa� si� w stron� le��cego pod o�tarzem stosu przedmiot�w. Szed� powoli, starannie badaj�c ziemi� przed sob�. Zdawa� si� w og�le nie dostrzega� znieruchomia�ych ze zdumienia mieszka�c�w kotliny, kt�rych niespokojny wzrok towarzyszy� najdrobniejszemu ruchowi olbrzyma.
Fors widzia�, jak osi�gn�wszy przeciwleg�� �cian� �owca przykl�kn�� i powoli zacz�� przek�ada� pi�trz�ce si� bez�adnie rzeczy. W ko�cu podni�s� si� z butami i reszt� odzie�y w d�oni. Teraz musia� pokona� ca�� szeroko�� doliny. Niespiesznym krokiem wymija� co chwila tkwi�ce w�r�d kamieni jaszczurki, a gdy zr�wna� si� z otaczaj�c� statuetk� grupk�, przyw�dca chwyci� w �apki niebieski pos��ek i w asy�cie dw�ch towarzyszy pomkn�� mi�dzy ska�y. Nie zmieniaj�c tempa, Arskane dotar� wreszcie na szczyt wzniesienia, a w�wczas okaza�o si�, �e z czo�a i policzk�w sp�ywa�y mu liczne krople potu.
Fors przysiad� na najbli�szym kamieniu, aby wci�gn�� buty na poranione stopy. Gdy ponownie stan�� na nogach, odruchowo spojrza� w g��b kotliny. Jej gospodarze ci�gle jeszcze kryli si� w�r�d kamieni, lecz w skalistej �wi�tyni b�yszcza�y teraz cztery figurki.
Nast�pnego dnia wyruszyli na po�udnie, daleko w tyle pozostawiaj�c niezwyk�� Krain� Wybuchu. Po ca�odziennym marszu znale�li si� w otwartym stepie, w�r�d ko�ysanych lekkim wiatrem, dojrzewaj�cych w s�o�cu p�achetek zdzicza�ych zb�.
Pokonuj�c niewielkie wzniesienie, Fors zatrzyma� si� w p� kroku, gestem nakazuj�c towarzyszowi milczenie. Powiew wiatru przyni�s� z oddali d�wi�k zbyt s�aby i niski jak na grzmot, a r�wnocze�nie uk�adaj�cy si� w wyra�nie wyczuwalny rytm.
Arskane przystan�� r�wnie�. S�uchaj�c w napi�ciu ch�opak u�wiadomi� sobie, �e odg�os ten nie jest mu obcy. By� pewien, �e dociera do nich dalekie b�bnienie. Gdy powiedzia� o tym Arskane'owi, ten rzuci� si� na ziemi� i przytkn�wszy ucho do ska�y, zastyg� w bezruchu. Niestety, w chwil� potem wiadomo�� urwa�a si�. Ciemnosk�ry podni�s� si� z zas�pion� twarz�.
- I co? - niecierpliwie zapyta� Fors.
- To by�o wezwanie. Mia�e� racj�, s�yszeli�my wielki b�ben mego plemienia. Wie�ci, jakie g�osi s� bardzo z�e. Lud m�j znalaz� si� w �miertelnym niebezpiecze�stwie i teraz zwo�uje wszystkich zdolnych w�ada� w��czni�. by wr�cili i stan�li do walki.
Arskane zawaha� si� i zamilk�, co wykorzysta� Fors, szybko podejmuj�c decyzja.
- O&zczepnik ze mnie �aden, a teraz nie jestem nawet �ucznikiem. Tym niemniej nadal mam przy pasie miecz, kt�rym potrafi� si� pos�u�y�. Na co jeszcze czekamy?
- Jak daleko? - zada� kolejne pytanie po kilku minutach szybkiego biegu.
Zamiast odpowiedzi Ciemnosk�ry przy�pieszy� tylko kroku, narzucaj�c tempo znacznie bardziej odpowiadaj�ce czworono�nej Lurze, ni� utykaj�cemu cz�owiekowi.
- Nie wiem. Mog� si� tylko domy�la�. Na r�wninie g�os niesie si� bardzo daleko.
Tego dnia jeszcze dwukrotnie ze strony odleg�ych wzg�rz dobieg�o nagl�ce dudnienie. Arskane wyja�ni�, �e wezwanie b�dzie powtarzane do czasu, gdy wr�c� wszyscy zwiadowcy. Noc sp�dzili ukryci w niewielkim lasku. Powodowani ostro�no�ci� nie rozpalali ognia i po kr�tkiej drzemce ruszyli dalej, na d�ugo, zanim niebo rozjarzy�y poranne zorze.
Jak dot�d Fors nie straci� orientacji, cho� poruszali si� po nowej dla niego ziemi, o kt�rej nie wspomina� �aden z raport�w Gwia�dzistych. Przemierzaj�c Krain� Wybuchu, oddali� si� tak bardzo od znanych z map terytori�w, �e zacz�� si� niepokoi�. Czy zdo�a wr�ci� do Eyrie, tak jak to sobie ca�y czas planowa�? Czy potrafi tam dotrze� bez konieczno�ci przechodzenia przez miasto? By� to przecie� rozleg�y kraj, a bezpieczne szlaki wci�� jeszcze czeka�y na przetarcie.
Trzeciego dnia znale�li si� nad przegradzaj�c� drog� rzek�. Wed�ug Forsa by�a to ta sama rzeka, kt�r� ju� kiedy� pokonywa�. Niemal ca�y dzie� poch�on�o sporz�dzenie tratwy, a gdy spu�cili j� na wezbrane deszczem wody, pr�d porwa� ich i unosi� przez kilka mil, zanim bezpiecznie wyl�dowali na przeciwleg�ym brzegu.
Zbli�a� si� zach�d s�o�ca. Znowu odezwa�y si� b�bny, tym razem jednak d�wi�k mia� nat�enie gromu. Arskane z zadowoleniem skin�� g�ow� - by� to najlepszy dow�d, �e id� w dobrym kierunku, lecz w miar� s�uchania spochmurnia�, a jego d�o� zacisn�a si� na r�koje�ci no�a.
- Niebezpiecze�stwo - t�umaczy� w miar� nap�ywu wiadomo�ci. - Niebezpiecze�stwo - nadchodzi �mier� - niebezpiecze�stwo - noc niesie �mier�.
- Czy to kry�o si� w b�bnieniu?
Skin�� g�ow�.
- Jest to g�os Wielkiego B�bna. Nigdy przedtem nie s�ysza�em takich s��w.
M�wi� ci bracie, jest to niezwyk�e ostrze�enie. S�uchaj.
Fors pochwyci� odmienny d�wi�k, nim jeszcze jego towarzysz wzni�s� ostrzegawczo r�k�. Lekki werbel, znacznie s�abszy od dudnienia plemiennego b�bna, lecz mimo to czytelny, ni�s� w g��bi stepu czyj�� odpowied�.
Arskane ponownie zaj�� si� odczytaniem sygna�u: ,,Tu Uran - nadchodz�."
- To Szybkor�ki Uran, w�dz naszych zwiadowc�w. Wyruszy� na zach�d, podczas gdy ja skierowa�em si� na p�noc. Widocznie...
Przerwa�, gdy� cisz� wieczoru jeszcze raz wype�ni� stukot b�bna zwiadowcy.
- Balacan. Balacan odchodzi - Arskane zwil�y� wargi - nie odezwa� si� tylko Noraton, no i oczywi�cie ja.
Cho� zastygli w oczekiwaniu wyt�ali s�uch przez d�ugie minuty, nie doczekali si� nast�pnej odpowiedzi. Za to po okresie ciszy ponownie rozleg� si� apel szczepu i przetoczywszy si� przez otwarte pola, pomkn�� w noc...
Dopiero o �wicie przystan�li na chwil�, aby si� posili�. Od jakiego� czasu b�bny milcza�y i milczenie to wyda�o si� Forsowi z�owieszcze, widz�c jednak zas�pion� twarz Arskane'a, wola� nie zadawa� �adnych pyta�. �owca gna� jak szalony, sprawiaj�c chwilami wra�enie, jakby zapomnia�, �e razem z nim biegnie kto� jeszcze.
Chc�c zyska� na czasie wkroczyli na wiod�c� w dobrym kierunku drog� Przodk�w, a gdy ta skr�ci�a, pomkn�li wydeptan� przez zwierz�ta �cie�k�, rozbryzguj�c ka�u�e i przeskakuj�c przecinaj�ce j� liczne strumyki. W pewnej chwili sp�oszyli stado jeleni, kt�re b�yskaj�c biel� ogon�w skry�y si� w�r�d zaro�li. Wkroczyli na niewielk� polank�. Zdyszany Fors zwolni� nieco, a gdy podni�s� g�ow�, dostrzeg� wiruj�ce w g�rze czarne kszta�ty. Dopad� Arskane'a i chwyci� go za rami�.
- Ptaki �mierci.
Si�� zatrzyma� zwiadowc�. Gdzie ptaki �mierci zbiera�y si� na uczt�, tam zawsze pojawia�y si� k�opoty.



Rozdzia� 12
Forpoczty wojny


W p�ytkim zag��bieniu gruntu, na poplamionej, stratowanej trawie le�a� martwy cz�owiek. Arskane przykl�kn�� obok cia�a, podczas gdy Lura, warcz�c i szczerz�c k�y, odp�dza�a rozwrzeszczane stado padlino�ernych ptak�w.
- Nie �yje, zosta� przebity w��czni�.
- Jak dawno? - zapyta� Fors.
Mo�liwe, �e dzisiaj rano. Poznajesz te znaki? - zaciskaj�c z�by �owca wyrwa� u�amane drzewce, zako�czone pokrytym g�st� krwi�, podobnym do li�cia grotem.
- Koczownicy. To jest kawa�ek ich lancy, a nie w��cznia. Ale kto... Arskane wytar� gar�ci� trawy zniekszta�con� twarz zmar�ego.
-- Noraton - rzuci� kr�tko. - Wi�c taki los spotka� ostatniego zwiadowc�. Nic dziwnego, �e nie m�g� odpowiedzie� na wezwanie.
Ciemnosk�ry nerwowo wyciera� r�ce, jakby razem ze �ladami krwi chcia� zmaza� pami�� o tym, co widzia�. Twarz mia� st�a��, niczym kamienna maska.
Gdy plemi� wysy�a zwiadowc�w, sk�adaj� oni przysi�g�, �e dob�d� miecza jedynie w obronie w�asnej, tylko wtedy, gdy zostan� zaatakowani. Powinni zachowywa� si� pokojowo, je�li tylko jest to mo�liwe. Noraton by� m�drym, spokojnym cz�owiekiem, czasami nawet zbyt opanowanym. Nigdy nie uwierz�, aby to on sprowokowa� potyczk�.
- Tw�j lud w�druje na p�noc w poszukiwaniu nowych siedzib - powoli zastanawia� si� Fors. - Koczownicy s� niezwykle dumni i pop�dliwi. Was/e pojawienie si� mogli potraktowa� jako zagro�enie dla w�asnego sposobu �ycia. Wiesz przecie�, jak bardzo przywi�zani s� do starych zwyczaj�w i wierze�.
- Wi�c chc� przy u�yciu miecza wyt�umaczy� nam swoje racje? Dobrze, ie�li chc� walki, b�d� j� mieli - Arskane pochyli� si� nad zw�okami.
Fors wyci�gn�� miecz i zacz�� nim wycina� p�aty darni. Pracowali w milczeniu dop�ki nie wykopali p�ytkiego grobu, a gdy Noraton spocz�� w mogile, usypali nad nim samotny kopczyk, aby zapewni� spok�j z�o�onym pod nim szcz�tkom. Na szczycie pag�rka Arskane ustawi� miecz zmar�ego, kt�rego cie� k�ad� si� wyra�nym, prostym krzy�em na �wie�o usypan� ziemi�.
Ruszyli dalej w g��b nieprzyjaznej krainy. �mier� dopad�a Noratona, a teraz oni sami mogli w ka�dej chwili si� z ni� spotka�. Posuwali si� skrycie, rezygnuj�c z szybko�ci na rzecz bezpiecze�stwa. Arskane wydoby� z sakwy sw� sporz�dzon� z rzemieni bro�. Na wszelki wypadek wola� mie� j� w pogotowiu, przygotowan� do natychmiastowego u�ycia.
Ich w�dr�wka dobieg�a kresu, gdy okr��ywszy ruiny ma�ego domku, wyszli na skraj rozleg�ego pola. Daj�ce ukrycie zaro�la ci�gn�y si� jedynie wzd�u� przeciwleg�ego brzegu przesieki, wi�c gdyby chcieli si� nimi pos�u�y�, musieliby nad�o�y� szmat drogi. Arskane wybra� najkr�tsz� tras� - poprzez �rodek otwartej przestrzeni - a poniewa� to jemu w�a�nie najbardziej zale�a�o na czasie, Fors zgodzi� si� i wys�a� do przodu Lur�. aby zbada�a sytuacj�.
Na os�oni�tej drzewami, nas�onecznionej polanie, trawy i zdzicza�e zbo�e utworzy�y si�gaj�cy piersi, faluj�cy dywan. Wygl�da�o to pi�knie, jednak zupe�nie uniemo�liwia�o bieganie, gdy� g�ste, mocne �odygi natychmiast oplata�y nogi, hamuj�c ka�dy szybszy ruch. Ch�opak w�a�nie my�la� z zazdro�ci� o w�ach, gdy Arskane rozci�gn�� si� jak d�ugi, ze stop� uwi�zion� w ukrytej norze kr�lika. Siad� szybko z cichym przekle�stwem rozcieraj�c st�uczon� kostk�.
Rozbawiony Fors obr�ci� si�, by podj�� marsz i stan�� jak wryty, czuj�c obejmuj�cy gard�o skurcz przera�enia. Spoza ruin wypad�a galopem grupa je�d�c�w, kt�rzy pochyliwszy d�ugie lance - tak, �e ich ostrza tworzy�y niemal r�wn� l�ni�c� lini�, skierowali si� wprost ku nim.
Szybko oceni� sytuacj�, a widz�c �e nie maj� szans na ucieczk�, rzuci� si� na wstaj�cego z ziemi Arskane'a, obalaj�c go ponownie i odpychaj�c kilka krok�w w bok. Manewr ten uratowa� im �ycie; gdyby bowiem zostali na miejscu, zgin�liby natychmiast przebici lancami, albo stratowani kopytami rozp�dzonych rumak�w, kt�rych szar�a min�a ich dos�ownie o w�os. �owca oswobodzi� si� z jego obj�� i szybko stan�� na nogi. Fors nie zwlekaj�c uczyni� to samo, z mieczem w d�oni czekaj�c na nast�pny atak. My�li mia� nieweso�e, gdy� wiedzia� doskonale, �e wobec konnicy jest w�a�ciwie bezradny.
Arskane r�wnie� czeka�, kr�c�c nad g�ow� uwi�zanymi na rzemieniu kamieniami. Impet pierwszej szar�y wyrzuci� napastnik�w daleko w pole, min�o wi�c nieco czasu, nim zawr�cili i uporz�dkowali szyk. Tym razem jechali wolno i wida� by�o, �e zamierzaj� zmieni� taktyk�. W pewnej chwili rozci�gn�li si� w lini�, kt�rej ko�ce, zakrzywiaj�c si� coraz bardziej, zatkn�y si�, tworz�c wok� zaatakowanych wiruj�c kr�g.
Je�d�cy byli pewni swego. Przeje�d�aj�c w pobli�u �miali si� g�o�no i szyderczo machali r�kami, budz�c zajad�� w�ciek�o�� Forsa. Niewa�ne, �e ma tylko kr�tki miecz. Gdy nadejdzie koniec, zabierze ze sob� przynajmniej jednego z tych nad�tych g�upc�w. Konie ci�gle przy�piesza�y kroku, zmuszaj�c otoczonych do przyprawiaj�cego o zawr�t g�owy kr�cenia si� w miejscu.
Nieoczekiwanie do akcji w��czy�a si� Lura. Wypad�a z trawy i jednym skokiem si�gn�a najbli�szego wierzchowca, orz�c jego g�adki bok szeroko rozstawionymi pazurami. Kwicz�c ze strachu i b�lu zwierz� stan�o d�ba, po czym niepos�uszne cuglom, wy�ama�o si� z szyku i unosz�c na grzbie ci� szarpi�cego si� cz�owieka, pomkn�o w step.
Zach�cona sukcesem Lura zdecydowa�a si� na jeszcze jeden skok, tym razem jednak ostrze�eni je�d�cy nie dali si� zaskoczy� i kot nie tylko nie si�gn�� celu, ale jeszcze nadzia� si� na wprawnie zadane pchni�cie lancy. Mimo to dzia�anie Lury przynios�o im po�ytek, gdy� wykorzystuj�c powsta�e zamieszanie, Arskane rzuci� celnie sw� broni�. Tn�c ze �wistem powietrze, kamienie polecia�y ku jednemu z je�d�c�w, owijaj�c si� dusz�c� p�tl� wok� jego szyi i ju� po chwili bezw�adne cia�o osun�o si� w wysok� traw�.
W rozerwanym kr�gu zosta�o jeszcze sze�ciu przeciwnik�w. Ucieczka w dalszym ci�gu nie wchodzi�a w gr�, o ile nie chcieli podzieli� losu Noratona i poczu� przeszywaj�cego cia�o zimnego �elaza. Dosiadaj�cy koni wojownicy ju� si� nie �mieli. Zbili si� w ciasny szereg, tak �e jad�c stykali si� kolanami. Ich zamiar by� oczywisty - przejecha� po opornych �mia�kach, nadzia� na lance lub w ostateczno�ci stratowa�.
Arskane wa�y� w d�oni d�ugi n�. Fors wskaza� r�k� w lewo, budz�c na twarzy olbrzyma ponury u�miech. Jego palec pow�drowa� w prawo. Porozumiewali si� bez s��w, teraz pozosta�o im ju� tylko czeka�.
Szar�a ruszy�a. Wyczekali w miejscu do ostatniej chwili, po czym poruszaj�c si� z b�yskawiczn� szybko�ci� przyst�pili do dzia�ania. Fors odskoczy� w lewo, przykl�kn�� na jedno kolano, a gdy dostrzeg� nadje�d�aj�cego na� konia, zebra� wszystkie si�y i ci�� ze z�o�ci� po nogach zwierz�cia. Poderwa� si� w tej samej chwili, chwytaj�c r�k� za sk�rznie sk�adaj�cego si� do ciosu je�d�ca, a trzymanym w drugiej r�ce mieczem zdo�a� odparowa� pchni�cie, cho� si�a uderzenia spowodowa�a mrowienie palc�w.
�ci�gni�ty z siod�a wojownik wyl�dowa� w jego ramionach. Rozgorza�a kr�tka, zaci�ta walka. Palce przeciwnika ora�y jego twarz w niebezpiecznej odleg�o�ci od oczu. Dobrze, �e Langdon przekaza� kiedy� synowi sekrety walki wr�cz. Pos�uguj�c si� wyuczonymi sztuczkami, Fors szybko zdoby� przewag�, a gdy kot�uj�ca si� para znieruchomia�a, to w�a�nie on znalaz� si� na wierzchu. �ywy. Nieco rozlu�niony cieszy� si� zwyci�stwem, dop�ki jakie� poruszenie z boku na powr�t nie obudzi�o jego czujno�ci. Usi�owa� odskoczy�, niestety zbyt p�no. T�pe uderzenie zmiot�o go z cia�a wroga. Pad� na plecy, a gdy z trudem uni�s� si� na �okciach, na barki spad�a mu rzemienna p�tla, mocno zaciskaj�c si� wok� przylegaj�cych do cia�a ramion.
Zamroczony, usiad� w ko�cu na trawie. Gdy tylko poruszy� zbyt gwa�townie rozdzwonion� g�ow�, otaczaj�cy go �wiat rusza� w przyprawiaj�cy o md�o�ci taniec.
- ...poszcz�ci�o, Vocar. Mamy te dwie �winie. Najwy�szy W�dz b�dzie zadowolony.
Fors przys�uchiwa� si� uwa�nie. �piewna mowa Koczownik�w brzmia�a dziwnie, jednak nie mia� k�opot�w z jej zrozumieniem. Ostro�nie podni�s� g�ow� i rozejrza� si� dooko�a.
- Ten bydlak zrani� Bia�ego Ptaka. Niechaj demony nocy rozszarpi� go na strz�py.
Od strony kulej�cego konia nadchodzi� wysoki m�czyzna. Podszed� wprost do-Forsa i mocno uderzy� go w twarz, wyra�nie chc�c zada� mu jak najwi�kszy b�l. Ch�opak splun�� krwi� i podni�s� oczy. T� twarz �atwo by�o zapami�ta� - przez policzek bieg�a szeroka, postrz�piona blizna, wi�c je�li los pozwoli, mo�e spotkaj� si� kiedy� w innych okoliczno�ciach, a wtedy b�dzie czas wyr�wna� stare porachunki.
- Rozwi�� mi r�ce - Fors ucieszy� si�, �e jego g�os wypad� tak mocno i zdecydowanie. - Rozwi�� mi r�ce bohaterze, a przekonasz si�, �e nawet demony nocy nie pozbieraj� twych ko�ci do kupy.
W odpowiedzi nadesz�o nast�pne uderzenie. Rozw�cieczony Koczownik zamierzy� si� ponownie, tym razem jednak kto� chwyci� i powstrzyma� wzniesion� do ciosu r�k�.
- Zajmij si� lepiej koniem, Sati. Ten cz�owiek broni� si� tak, jak umia�. Nie jeste�my Bestiami z ruin, aby zabawia� si� dr�czeniem je�c�w.
Fors z trudem przesun�� obola�� g�ow� nieco w bok, dzi�ki czemu m�g� zobaczy� swego obro�c�. Wojownik by� wysoki, niemal dor�wnywa� wzrostem Arskane'owi, cho� by� od niego szczuplejszy, za� jego w�osy, spi�te z ty�u, mia�y kolor kasztana. Nie by� ju� m�ody, o czym �wiadczy�y pojawiaj�ce si� tu i �wdzie pasemka siwizny oraz rysuj�ca si� wok� mocno zaznaczonych ust siateczka weso�ych zmarszczek.
-r Popatrz, Yocar, obudzi� si� nast�pny. S�ysz�c to, w�dz odwr�ci� si� od Forsa.
- Przyprowad�cie go tutaj. Przed zachodem s�o�ca musimy przeby� d�ug� drog�.
Utykaj�cy ko� zosta� dobity, lecz gdy Sati, podni�s� si� z no�em w r�ku po spe�nieniu przykrej powinno�ci, jego ponura twarz nie wr�y�a je�com niczego dobrego.
Gdzie jednak podzia�a si� Lura? Staraj�c si� nie zdradzi� zainteresowania, Fors ostro�nie przejrza� otaczaj�ce ich trawy. Od chwili, gdy wielki kot znikn��. Koczownicy nie wspomnieli o nim ani s�owem, nasuwa� si� wi�c wniosek, �e nie zosta� zabity, gdy� w przeciwnym razie nie omieszkaliby si� pochwali� jego sk�r�, stanowi�c� przecie� cenne trofeum. O ile Lura nie ucierpia�a powa�nie, to licz�c na jej pomoc, wci�� jeszcze mieli szans� ucieczki. Koczownicy szybko zako�czyli przygotowania do drogi, co w przypadku je�c�w sprowadza�o si� do przywi�zania prawej r�ki do pasa, podczas gdy lewa poprzez d�ug�, owini�t� wok� ��ku siod�a link� po��czy�a ich z je�d�cami. Na szcz�cie �aden z nich nie trafi� na Satiego, kt�ry przesiad� si� na wierzchowca po zabitym przez Arskane'a wojowniku.
Wi�c jednak uda�o im si� pokona� po jednym przeciwniku - pomy�la� Fors na widok przytroczonych do ko�skich zad�w dw�ch cia�. Obci��one podw�jnie, wierzchowce wierci�y si� niespokojnie, tote� po kr�tkiej naradzie, dosiadaj�cy ich Koczownicy zeskoczyli na ziemi�, aby reszt� podr�y odby� pieszo prowadz�c za uzdy juczne zwierz�ta. W maszeruj�cej kolumnie Fors wraz ze swym stra�nikiem znalaz� si� na trzecim miejscu, za� Vocar z Arskane'm u boku zamyka� poch�d.
Ch�opak obejrza� si� za siebie, zanim wyrywaj�ce r�k� szarpni�cie nie przywo�a�o go do porz�dku. Ciemnosk�ry szed� nienaturalnie sztywnym krokiem, a na jego twarzy dostrzeg� �lady krwi, lecz pomimo to nie wygl�da� na ci�ko rannego. Co si� dzia�o z Lur�? Spr�bowa� w my�li przywo�a� j� i niemal w tej samej chwili wyciszy� wzywaj�cy sygna�.
Od wielu lat ludzie z Eyrie utrzymywali kontakty z Koczownikami, a w zwi�zku z tym ci ostatni mogli wiedzie� o ��cz�cej cz�owieka i kota przyja�ni. Doszed� wi�c do wniosku, �e najlepiej zrobi pozostawiaj�c wszystko w�asnemu biegowi. Nie chodzi�o mu przecie� o to, by ujrze� Lur� przyszpilon� do ziemi kt�r�� z morderczych lanc.
Pod��ali na zach�d, jak mimochodem zauwa�y� Fors, zmuszony do biegu za cwa�uj�cym koniem. Gor�ce, jasne s�o�ce �wieci�o mu niemal prosto w twarz, zalewaj�c wszystko wok� potokami z�otego �wiat�a. Na wprost siebie mia� l�ni�cy ko�ski zad, pokryty wymalowanymi jasn� farb� znakami w�a�ciciela. Przyjrzawszy si� stwierdzi�, �e nie nale�� do �adnego ze znanych jego ludowi plemion. R�wnie� mowa tych ludzi pe�na by�a niezrozumia�ych s��w. Prawdopodobnie zetkn�li si� ze szczepem, kt�ry przyw�drowa� z bardzo daleka. Mo�liwe, �e musieli opu�ci� swoje dotychczasowe siedziby z powodu jakiej� kl�ski �ywio�owej, lub te� poszukiwali nowych teren�w, gnani jedynie wewn�trznym nakazem w�a�ciwego ich naturze ci�g�ego ruchu.
Je�li byli na tej ziemi obcy, to ich wrogo�� wobec ka�dego, kto pojawi� si� w pobli�u, nie by�a niczym niezwyk�ym. Zazwyczaj tylko Bestie napada�y bez wypowiedzenia wojny, bez jakichkolwiek rokowa�. Gdyby tak mia� Gwiazd�, z pewno�ci� znalaz�by pos�uch w trakcie rozmowy z ich wodzem. Gwia�dzistych znano przecie� wsz�dzie - nawet na ziemiach, do kt�rych nigdy nie dotarli, nikt nigdy nie wzni�s� przeciw nim miecza. Fors poczu� powracaj�ce stare rozgoryczenie. Nie by� Gwia�dzistym - by� n�dznym uciekinierem i w��cz�g�, banit� pozbawionym opieki plemienia.
Wzniesiony kopytami kurz osiada� na twarzy i ciele. Drobny py� wciska� si� do nie os�oni�tych ust i oczu, budz�c kaszel i �zawienie. Na wp� o�lep�y, wstrz�sany skurczami krztusz�cych si� p�uc, ujrza� nagle przed sob� strumie�. Konie zbieg�y na niski brzeg, po czym naglone okrzykami je�d�c�w wesz�y do szeroko rozlanej, p�ytkiej wody. Widoczno�� poprawi�a si� natychmiast, tote� na drugim brzegu bez trudu spostrzeg� wydeptany trakt. Od k�py krzak�w oderwa�a si� grupa konnych i pomkn�a ku nim, wype�niaj�c powietrze g�o�nymi pytaniami. Zbli�ywszy si�, je�d�cy osadzili wierzchowce w miejscu, by po kr�tkim powitaniu ca�� uwag� skoncentrowa� na Forsie. Omawiali szczeg�y jego fizjonomii niezwykle otwarcie, ale ch�opak nie da� si� sprowokowa�, ca�y czas pami�taj�c o utrzymaniu nerw�w na wodzy. Wszystkie komentarze dotyczy�y niezwyk�ego wygl�du je�ca. Najwyra�niej Arskane nie by� dla nich zaskoczeniem, musieli si� ju� kiedy� zetkn�� z plemieniem Ciemnosk�rego, natomiast Fors ze swymi srebrzystymi w�osami i jasn� sk�r� by� dla nich zupe�nie nowym, intryguj�cym do�wiadczeniem.
Po��czony oddzia� ruszy� wreszcie, ko�cz�c przypadkowo podarowan� je�com przerw�, by po przebyciu jeszcze p� mil i dotrze� do obozu Koczownik�w. Fors zdumia� si� na widok rozleg�ej przestrzeni, g�sto zape�nionej rz�dami namiot�w. Spodziewa� si� zobaczy� kilka, najwy�ej kilkana�cie namiot�w w�druj�cego klanu, a tymczasem znalaz� si� w siedzibie du�ego plemienia, a mo�e nawet ca�ego narodu. Weszli na przebiegaj�c� �rodkiem osady szerok� drog�. Usi�owa� liczy� umieszczone przed namiotami poszczeg�lnych wodz�w proporce, szybko jednak zrezygnowa�, gdy� z ka�dym krokiem odkrywa� coraz to nowe insygnia �opocz�ce na wieczornym wietrze t�cz� kolor�w.
Na widok zabitych, kobiety zacz�y zawodzi� przejmuj�co, jak ka�e obyczaj, lecz �adna z nich nie uczyni�a najmniejszego ruchu w stron� pojmanych, kt�rym w mi�dzyczasie skr�powano r�ce na plecach, po czym wepchni�to do ma�ego namiotu, ustawionego w pobli�u zdumiewaj�co du�ej kopu�y Najwy�szego Wodza.
Fors przekr�ci� si� na bok, aby m�c zobaczy� Arskane'a. Prawe oko olbrzyma niemal znikn�o pod okaza�� opuchlizn�, za� jego szyj� przecina�a p�ytka szrama, wype�niona zmieszan� z py�em zakrzep�� krwi�.
- Czy znasz ten szczep? - po chwili chrz�kania zapyta� Arskane.
- Nie. Zar�wno proporce klan�w, jak i spos�b malowania koni, s� mi zupe�nie obce. Dziwna jest tak�e ich mowa. Niekt�rych s��w nie mog� zrozumie�, nie s�ysza�em ich nigdy przedtem. My�l�, �e przyszli z bardzo daleka. �adne ze znanych Gwia�dzistym plemion nie atakuje bez uprzedzenia, chya �e walczy przeciwko Bestiom, kt�re ka�dy cz�owiek powinien wita� wyci�gni�tym z pochwy mieczem. Chcia�em policzy� oznaki klan�w, lecz cho� widzia�em zaledwie fragment obozu, to straci�em rachub� - tak wielka by�a ich liczba. Jestem pewien, �e natrafili�my na w�druj�cy nar�d. Nigdy przedtem nie widzia�em czego� podobnego.
- Ciekawe, co z nami zrobi� - z pozoru niedbale zagadn�� Arskane. - Je�li nie b�dziemy im do niczego potrzebni, to wkr�tce ptaki �mierci b�d� dzioba� nasze ko�ci. Z drugiej strony, dlaczego brali nas �ywcem?
Fors zacz�� odgrzebywa� w pami�ci wszystko, co kiedykolwiek s�ysza� na temat Koczownik�w, ich tradycji i zwyczaj�w. Nade wszystko cenili oni wolno��, gardz�c przywi�zywaniem na d�u�ej do jakiegokolwiek miejsca. Poza tym nie k�amali. Nigdy - tak bowiem nakazywa�o ich prawo. R�wnocze�nie jednak uwa�ali si� za lepszych od innych, zachowuj�c si� wynio�le i ponad miar� dumnie. Do nowych rzeczy odnosili si� nieufnie, na co niew�tpliwie wp�ywa�o przywi�zanie do tradycji, kt�ra pomimo ca�ego tego gadania o wolno�ci, w znacznym stopniu kszta�towa�a ich zachowanie. Pomi�dzy sob� zawsze dotrzymywali raz danego s�owa, niezale�nie od wszystkich okoliczno�ci, jakie mog�yby temu przeszkodzi�. Osobnik, kt�ry naruszy� prawo lub zwyczaje plemienia, by� uznawany przez rad� za zmar�ego i od tej pory nikt go nie dostrzega�, nie mia� te� do kogo zwr�ci� si� z pro�b� o �ywno�� lub dach nad g�ow�. Dla szczepu przestawa� po prostu istnie�.
Gwia�dzistym zdarza�o si� czasem mieszka� w ich namiotach. Jego ojciec wzi�� sobie nawet c�rk� wodza za �on�. Dzia�o si� tak tylko dlatego, �e Gwia�dzi�ci posiadali co�, co w oczach Koczownik�w przedstawia�o warto�� - znajomo�� dalekich szlak�w.
Nag�y wybuch dzikich okrzyk�w przerwa� jego my�li, ha�as narasta�, stawa� si� coraz g�o�niejszy, a� w ko�cu przekszta�ci� si� w wojenn� pie�� w�druj�cego plemienia:
,,Z mieczem i ognia po�og�,
Z ostr� lanc� u boku,
Gnamy przez lasy i pola
Gdzie si�gaj� forpoczty wojny,
Ptaku �mierci przybywaj
Na uczt� z cia� naszych wrog�w."
Flet wygrywa� refren, podczas gdy ma�y b�ben postukiwa� rytmicznie, szczeg�lnie mocno podkre�laj�c �arliwe "przybywaj". S�uchaj�c dzikiej melodii Fors mia� wra�enie, �e krew zaczyna szybciej kr��y� mu w �y�ach. W pie�ni tej kry�a si� przedziwna moc, rozchodz�ca si� po ciele s�uchaj�cego niczym kr���ce w �y�ach m�ode wino. W Eyrie nikt nie �piewa� w taki spos�b. G�ry wymaga�y od swych mieszka�c�w ciszy, tote� w ko�cu zdusili w sobie pragnienie muzyki, pozostawiaj�c �piewanie kobietom, kt�rych �piew przy pracy mo�na by�o czasami us�ysze�. Fors zna� tylko hymn Rady i cho� zawarta w nim by�a pewna doza ponurej wznios�o�ci, to nie robi�a takiego wra�enia, jak pe�en uczucia, bojowy hymn Koczownik�w.
- Ci wojownicy �piewaj� - zdumiony g�os Arskane'a wt�rowa� jego my�lom. - Czy w ten spos�b chc� powita� swego wodza?
Nawet je�li rzeczywi�cie przechodzi� t�dy sam w�dz, to nie wykaza� najmniejszego zainteresowania je�cami. Mija�y d�ugie, wype�nione pos�pnymi my�lami godziny. Gdy zrobi�o si� ca�kiem ciemno, wzd�u� g��wnej ulicy zap�on�y rozmieszczone w r�wnych odst�pach ogniska. Wkr�tce potem do namiotu wesz�o dw�ch wojownik�w, kt�rzy rozwi�zawszy kr�puj�ce pojmanych rzemienie, stan�li u wej�cia, patrz�c jak je�cy pr�buj� rozetrze� zesztywnia�e r�ce. Po chwili jeden ze stra�nik�w znikn�� za przes�aniaj�c� otw�r wej�ciowy sk�r� i niemal natychmiast powr�ci� z dwoma miskami paruj�cej strawy. Jedzenie mia�o dobry smak, a poniewa� ju� byli mocno wyg�odzeni, skupili na nim ca�� uwag�, szybko poch�aniaj�c gor�c� zawarto�� glinianych naczy�. Zlizawszy z warg ostatnie krople, Fors odezwa� si� w opanowanej niegdy� dzi�ki ojcu mowie R�wnin.
- Ho - oby� przed sob� zawsze mia� szerok� drog�, Synu R�wnin. Teraz, Bracie Burzy, zgodnie ze zwyczajem domowego ognia i wody, doprowad� nas przed oblicze waszego najwy�szego wodza, aby�my dost�pili rozmowy z tym wielkim wojownikiem.
Jedyn� odpowiedzi� by�y rozszerzone zdumieniem oczy wartownik�w. By�o oczywiste, �e spodziewali si� wszystkiego, z wyj�tkiem u�wi�conego tradycj� uroczystego pozdrowienia. Odzyskawszy g�os, Koczownicy roze�mieli si� szyderczo.
- Wkr�tce staniecie przed Najwy�szym Wodzem, wy le�ne �mieci. A gdy do tego dojdzie, przekonacie si�, �e nie spotka was nic przyjemnego.
Ci�gle si� �miej�c stra�nicy zwi�zali ich ponownie i wyszli z namiotu. Zostali sami. Fors odczeka�, dop�ki przekona� si�, �e pilnuj�cy ich wartownicy s� ca�kowicie poch�oni�ci wymy�laniem coraz to nowych kpin na temat swych podopiecznych, po czym przysun�� si� w stron� Arskane'a tak, �e ich g�owy niemal si� zetkn�y.
- Karmi�c nas, pope�nili b��d. Wszyscy Koczownicy przestrzegaj� prawa go�cinno�ci. Obcy, kt�ry jad� przyrz�dzone na ich ogniu mi�so i pi� podan� przez nich wod�, musi pozosta� nietkni�ty przez dzie� i noc i jeszcze jeden dzie�. W zjedzonej przez nas potrawie znajdowa�o si� gotowane mi�so i woda. Mo�emy zatem walczy� o nasze prawa. Sied� cicho, kiedy po nas przyjd�, a przekonasz si�, �e gdy staniemy przed wodzem, poprosz� go o opiek� w imi� ich w�asnych praw.
Odpowied� Arskane'a by�a cicha niczym westchnienie:
- Widocznie bior� nas za p�g��wk�w nie obeznanych z ich zwyczajami.
- Mo�e masz racj�. Ci�gle jednak nie mog� pozby� si� my�li, �e to kto� z obozu wystawia nas na pr�b� - da� nam szans� i teraz chce si� przekona�, czy starczy nam rozumu, �eby z niej skorzysta�. Je�li stra�nik powt�rzy mu moje pozdrowienie, to ten kto� dowie si�, �e jeste�my gotowi. W�druj�c ci�gle Koczownicy docieraj� do r�nych plemion. W obozie mo�e znajdowa� si� kto�, kto zetkn�� si� z lud�mi z Eyre i teraz stwarza nam sposobno�� do walki o �ycie.
Nie wiadomo, czy pozdrowienie Forsa zosta�o przekazane dalej. W ka�dym razie po up�ywie niewielu minut sk�ry wej�cia rozsun�y si� i ponownie pojawili si� zbrojni, kt�rzy szturcha�cami poderwali je�c�w na nogi, wyp�dzili ich przed namiot, a nast�pnie przeprowadzili mi�dzy d�ugimi szeregami wojownik�w w stron� stoj�cej po�rodku miasta wysokiej budowli o �cianach ze sk�ry. Setki jeleni i dzikiego byd�a musia�y zgin��, by dostarczy� materia�u do budowy tak okaza�ej siedziby Rady. Cho� namiot by� ogromny, to zgromadzeni wewn�trz dow�dcy i wodzowie, wojownicy i m�drcy plemienia siedzieli tak g�sto, �e nie uda�oby si� wcisn�� mi�dzy nich nawet ostrza miecza.
Ci�gle popychani, Fors i Arskane weszli na w�sk� �cie�k�, ��cz�c� wej�cie ze �rodkiem hali Rady. P�on�� tam �wi�ty ogie�, nieustannie podsycany p�kami zi� i szczapami cedru, dzi�ki czemu wok� unosi� si� aromatyczny, b��kitny dym.
Przy ogniu sta�o trzech m�czyzn. Pierwszy z nich w d�ugim, bia�ym p�aszczu zarzuconym na wojenny str�j, by� lekarzem, tym, kt�ry troszczy� si� o zdrowie plemienia, lecz�c rany cia�a. Jego na czarno ubrany towarzysz by� Opiekunem Zapis�w - cz�owiekiem najlepiej znaj�cym prawo i dawne zwyczaje. Pomi�dzy nimi dumnie wyprostowany sta� Najwy�szy W�dz.
Gdy je�cy podeszli blisko, spomi�dzy rzeszy r�wnych mu wodz�w podni�s� si� Vocar i niezw�ocznie wzni�s�szy do czo�a zaci�ni�te w pi�ci d�onie, pozdrowi� wodza:
- Przewodniku Orszak�w, Wodzu Plemienia Wiatru. Niezawodny Kar-micielu Ptak�w �mierci. Tych dw�ch pojmano po uczciwej walce, gdy zgodnie z twoim rozkazem udali�my si� ze zwiadem na wsch�d. Teraz my, cz�onkowie klanu Szalej�cego Byka, przekazujemy ich w twoje r�ce, aby� post�pi� z nimi wed�ug w�asnej woli. Tak ja, Vocar, rzek�em.
Najwy�szy W�dz skwitowa� o�wiadczenie kr�tkim ruchem g�owy. Zmierzy� pojmanych ostrym, nic nie m�wi�cym spojrzeniem, napotykaj�c �mia�y, wyzywaj�cy wzrok Forsa.
Mieli przed sob� cz�owieka prze�ywaj�cego schy�ek m�odo�ci, �ylastego i nieco przygarbionego, o w�osach przetykanych licznymi pasmami siwizny, kt�re upodobnia�y bujn� czupryn� do od�wi�tnego pi�ropusza. Pod ozdobnym kaftanem mo�na by�o dostrzec stare blizny, �wiadcz�ce o niezliczonych potyczkach, w jakich bra� udzia�. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e by� to s�awny wojownik, skoro jednak zosta� Najwy�szym Wodzem musia� mie� co� wi�cej, ni� szcz�cie w walce. Musia� by� obdarzony rozumem i zdolno�ci� rz�dzenia. Tylko silna, a zrazem m�dra d�o�, mog�a sobie poradzi� z gwa�townymi mieszka�cami R�wnin.
- Ty - W�dz zwr�ci� si� najpierw do Arskane'a - musisz by� jednym z tych czarnuch�w, kt�rzy rozp�tali wojn� na po�udniu.
- M�j lud staje do walki tylko wtedy, gdy kto� go do tego zmusi. Wczoraj znalaz�em jednego z moich rzuconego na pastw� ptak�w �mierci. Z jego cia�a stercza�a wasza lanca.
W�dz nie raczy� nawet odpowiedzie�. Jego uwaga skupi�a si� ju� na Forsie.
- A ty - kt�re plemi� zrodzi�o takiego cudaka?



Rozdzia� 13
Pier�cie� ognia


- Jestem Fors z Klanu Pumy. Pochodz� z plemienia Eyrie, zamieszkuj�cego dymi�ce g�ry.
R�ce mia� nadal zwi�zane, nie m�g� wi�c wykona� gestu pozdrowienia, jaki winien jest cz�owiek wolny wodzowi wielu namiot�w. Jednak pomijaj�c to, nie pochyli� g�owy, ani te� innym najmniejszym gestem nie da� po sobie pozna�, �e uwa�a si� za kogo� gorszego od reszty zebranych.
- O twoim Eyrie nigdy nie s�ysza�em. Co do g�r, to tylko nasi najdalej zapuszczaj�cy si� zwiadowcy widzieli spowite dymem szczyty. Je�eli nie nale�ysz do czarnych, to dlaczego w��czysz si� z jednym z nich?
- Jeste�my towarzyszami broni. Razem walczyli�my przeciw Bestiom, a potem razem przeszli�my Krain� Wybuchu.
Na te s�owa tr�jka wodz�w popatrzy�a po sobie z niedowierzaniem, po czym Lekarz roze�mia� si�, w chwil� p�niej zara�aj�c weso�o�ci� Najwy�szego, kt�remu zacz�a wt�rowa� reszta rady, nape�niaj�c noc przypomiaj�cym grzmot rykiem.
- Teraz ju� wiemy, �e w twoich ustach kryje si� rozdwojony j�zyk. Przecie� jak daleko si�ga ludzka pami��, od czas�w ojc�w naszych ojc�w, a jeszcze wcze�niej ich ojc�w, �aden cz�owiek, kt�ry przeszed� Krain� Wybuchu nie �y� na tyle d�ugo, aby m�c si� tym chwali�. Ta ziemia jest przekl�ta i straszliwa �mier� spada na ka�dego, kto o�miela si� na ni� wst�pi�. A teraz lepiej m�w prawd�, ty le�na pokrako, bo inaczej potraktujemy ci� jak podst�pn� Besti�, kt�r� najlepiej od razu nadzia� na ostrze lancy. Radz� ci, m�w i to szybko.
Fors zacisn�� z�by i nie otworzy� ust, dop�ki nie opu�ci�a go gor�czka pierwszego gniewu. Gdy odzyska� panowanie nad sob�, odezwa� si� spokojnie.
- Mo�esz mnie nazywa� jak ci si� tylko spodoba. Wodzu, jednak na wszystkich twoich bog�w przysi�gam, �e m�wi� prawd�. Mo�e przez wszystkie te lata, jakie min�y od czas�w, gdy ojcowie naszych ojc�w wchodzili do Krainy Wybuchu, by zaraz potem zgin�� w m�czarniach, z�y urok straci� na mocy...
- M�wisz, �e pochodzisz z g�r - przerwa� ten w bia�ym p�aszczu. - S�ysza�em kiedy� o ludziach z g�r, kt�rzy zapuszczaj� si� w dalekie strony w poszukiwaniu utraconej wiedzy. Wiadomo o nich, �e s� prawdom�wni, nigdy nie uciekaj� si� do podst�p�w. Je�li jeste� jednym z nich, poka� nam gwiazd� jako znak twojej misji, a podejmiemy ci� zgodnie z prawem i obyczajem.
- Wychowa�em si� w g�rach - ponuro potwierdzi� Fors - lecz nie testem Gwia�dzistym.
- Tylko wyj�ci spod prawa lub op�tani przez z�e duchy opuszczaj� sw�j klan - tym razem odezwa� si� m�drzec w czerni. - A jako pozbawieni opieki prawa, mog� by� zabici przez ka�dego, komu przyjdzie na to ochota. Doprawdy szkoda czasu, aby zajmowa� si� takimi b�ahostkami.
Nadszed� czas, aby u�y� ostatniej deski ratunku. Patrz�c wprost w oczy Wodza, Fors zacz�� recytowa� prastare s�owa, jakich ojciec nauczy� go wiele lat temu.
- Na ogie� i wod�, na mi�so i prawo namiotu, b�agamy o schronienie pod god�em tego klanu - jedli�my wasze mi�so i ugasili�my pragnienie wasz� wod�, nim zgas�o dzisiejsze s�o�ce.
Wielki namiot wype�ni�a nag�a cisza. Zamar�y wszystkie szepty. Wydawa� by si� mog�o, �e ludzie przestali oddycha�, tote� gdy przest�pu-j�cy z nogi na nog� stra�nik uderzy� przypadkiem g�owic� miecza w miecz s�siada, zabrzmia�o to, niczym bojowy zew plemienia, wyrywaj�c jednocze�nie zebranych z chwilowego odr�twienia.
Najwy�szy W�dz zatkn�� kciuki za szeroki pas, pozosta�ymi palcami wybijaj�c na sk�rze niecierpliwy rytm. Czarno odziany cz�owiek post�pi� opornie krok naprz�d i skin�� na stra�. B�ysn�y no�e przecinaj�ce kr�puj�ce ramiona rzemienie. Fors niezw�ocznie zaj�� si� rozcieraniem zdr�twia�ych nadgarstk�w. Uda�o mu si� wygra� pierwsze starcie, ale...
- Od chwili rozpalenia wieczornych ognisk a� do w�a�ciwej godziny jeste�cie naszymi go��mi.
Dla Wodza s�owa te musia�y by� na tyle gorzkie, by wykrzywi� jego twarz.
- Zawsze post�pujemy zgodnie z obyczajem. Mo�ecie jednak by� pewni, �e gdy czas �aski minie, policzymy si� z wami. Fors zdoby� si� na u�miech.
- Prosimy tylko o to, co si� nam nale�y wed�ug waszych obyczaj�w Panie, Wodzu wielu namiot�w. - Odda� z�o�onymi d�o�mi prawid�owy salut.
Oczy Wodza zmieni�y si� w w�skie szparki, gdy wypchn�� do przodu swoich dw�ch towarzyszy.
- A wi�c, zgodnie ze zwyczajem, na kt�ry si� powo�ujesz, ci dwaj b�d� waszymi opiekunami tej nocy.
Przez nikogo nie zatrzymywani opu�cili namiot rady, by po kr�tkiej w�dr�wce w�r�d t�um�w, wej�� do wskazanego im przez przewodnik�w pomieszczenia. Na ciemnych sk�rach �cian przygaszonymi nieco przez czas barwami, mieni�y si� w �wietle ognia wymalowane starannie symbole. Kilka z nich by�o Forsowi dobrze znanych. Dwa owini�te wok� kija w�e - by� to rozpowszechniony znak ludzi zajmuj�cych si� leczeniem, za� balansuj�ce szale wagi obrazowa�y r�wno�� wobec prawa. Ludzie w Eyrie pos�ugiwali si� takimi samymi god�ami. Otoczona wianuszkiem p�omieni kula by�a czym� nieznanym, lecz ju� nast�pny rysunek wywar� zdumienie Arskane'a, kt�ry w podnieceniu przystan�� przed wizerunkiem wyrastaj�cej z jakiego� pod�u�nego przedmiotu pary rozpi�tych skrzyde�.
- To jest symbol Przodk�w posiadaj�cych zdolno�ci latania, zarazem najwa�niejsze god�o mego szczepu.
S�ysz�c te s�owa czarno odziany Koczownik zareagowa� niezwykle ostro.
- C� taki ciemny brudas jak ty mo�e wiedzie� o lataj�cych ludziach.
Arskane zdawa� si� tego nie s�ysze�, podni�s� g�ow�, a jego pokiereszowan� twarz rozja�ni� dumny u�miech:
- Ja i moje plemi� jeste�my potomkami lataj�cych ludzi, kt�rzy szukali schronienia na pustyniach po�udnia po tym, jak w czasie wielkiej bitwy zniszczono w powietrzu wi�kszo�� maszyn, a z powierzchni ziemi znikn�y pola, z jakich wznosili si� w przestworza. To nasz znak. - Wzruszony dotkn�� koniuszka rozpostartego skrzyd�a. - Na szyi Nath-al-sala, naszego Najwy�szego Wodza, stale spoczywa podobny wizerunek sporz�dzony z b�yszcz�cego metalu Przodk�w. Pewnego dnia otrzyma� go z r�k swego ojca, a ten wcze�niej z r�k swego i tak ci�gnie si� to od chwili, gdy najwi�kszy z lataj�cych ludzi opu�ci� wn�trze zamar�ej maszyny, obrawszy sobie nasz� dolin� na schronienie.
W trakcie s�uchania z twarzy Opiekuna Zapis�w znikn�� gniew. By� teraz smutny i zamy�lony.
- Tak oto gromadzi si� wiedz�: z okruch�w i cieni - powiedzia� powoli - Chod�cie ze mn�.
Fors pomy�la�, �e Stra�nik Prawa utraci� du�o ze swej wrogo�ci. Uchyli� nawet przed nimi zas�aniaj�c� wej�cie sk�r�, jakby naprawd� byli dostojnymi go��mi, a nie wi�niami, kt�rym odroczono wykonanie wyroku.
Znalaz�szy si� wewn�trz, stan�li jak wryci i popatrzyli po sobie w bezbrze�nym zdumieniu. �rodkiem ograniczonej �cianami przestrzeni ci�gn�� si� d�ugi, oparty na wkopanych w ziemi� s�upach st� z wypolerowanych desek, a na nim, w r�wno u�o�onych stosach, le�a�y przedmioty podobne do tych, kt�re Fors ogl�da� podczas swych wizyt w Domu Gwiazdy. Wydr��ony kamie� z le��cym obok t�uczkiem, s�u��cym do ucierania lekarstw, rz�dy s�oi i pude�ek - to wszystko, wraz z zawieszonymi nad sto�em wiechciami usch�ych zi�, stanowi�o bezsprzecznie wielki dobytek lekarza. Natomiast zabezpieczone futera�ami z cienkiej sk�ry pergaminowe ksi�gi, r�g z atramentem i le��ce na podor�dziu zaostrzone pi�ra by�y narz�dziami pracy Znawcy Prawa. Jego pieczy powierzono kroniki wszystkich klan�w, czuwanie nad przestrzeganiem starych zwyczaj�w oraz spisywanie historii plemienia. Ka�da ksi�ga mia�a wyt�oczony symbol klanu, ka�da by�a prawdziw� skarbnic� wiadomo�ci o kt�rej� z rodzin.
Arskane uderzy� palcem w kawa� wyg�adzonej sk�ry, napi�tej mocno na drewnianej ramie.
- Szeroka rzeka?
- Tak. Sk�d o niej wiesz?
M�drzec odsun�� na bok stos ksi��ek, k�ad�c w to miejsce sk�r�, tak, �e znalaz�a si� w chybotliwym kr�gu md�ego �wiat�a, rzucanego przez zawieszon� nad sto�em lampk� oliwn�.
- T� krain� widzia�em na w�asne oczy. - Palec �owcy porusza� si� wzd�u� przebiegaj�cej licznymi zakolami b��kitnej linii. - Moje plemi� przeprawi�o si� w tym miejscu. Przez cztery tygodnie budowali�my tratwy, a gdy wreszcie spu�cili�my je na wod�, pr�d porwa� dwie z nich, unosz�c ludzi i dobytek. Musieli zgin��, gdy� od tamtej pory wszelki �lad po nich zagin��. Opr�cz tego stracili�my w�wczas dwadzie�cia owiec. Natomiast tutaj, jeden z moich braci wyprawi� si� kiedy� na p�noc i odkry� jeszcze jeden zakr�t, o tak - Arskane palcem naszkicowa� prawid�owy przebieg. - A gdy nasze g�ry plun�y ogniem i zatrz�s�y �wiatem, gorzka morska woda wdar�a si� t�dy, zalewaj�c wszystko, tak �e teraz jest tam ju� tylko morze.
Pochylony nad map� Opiekun Zapis�w zmarszczy� czo�o.
- Tak, od dawna �yjemy nad brzegami wielkiej rzeki i znamy jej wody. Wiele razy zmieni�a koryto, wybieraj�c drog�, jaka jej akurat odpowiada�a. Przodkowie pozostawili liczne �lady swej dzia�alno�ci wzd�u� jej brzeg�w. Pewnie chcieli ujarzmi� ten �ywio�. Niestety, podobnie jak wiele innych, tak�e i ta umiej�tno�� jest nam nie znana.
- Je�li przybywacie znad wielkiej rzeki, to musieli�cie odby� d�ug� podr� - zauwa�y� Fors. - Co przygna�o was na te tereny?
- A co gna Koczownika na wsch�d lub zach�d, p�noc czy po�udnie, je�li nie tkwi�ce w nim samym pragnienie podr�y w dalekie strony? Dotarli�my, jak tylko si� da�o najdalej, na p�noc i po�udnie. Przeszli�my od wielkich las�w, zasypanych �niegiem, w kt�rych wi�z�y kopyta naszych koni i gdzie tylko dzikie, pokryte g�stym futrem zwierz�ta mog�y prze�y� zim�, a� do bagnistej r�wniny, w kt�rej wodach roi�o si� od pokrytych �usk� potwor�w, czatuj�cych wytrwale na ka�dego, kto niebacznie chcia�by ugasi� pragnienie. Takie to cuda widzia�y nasze oczy. Dwa lata temu nasz dotychczasowy w�dz zmar�, a jego lanca przypad�a w udziale Cantrulowi, kt�ry zawsze by� znany jako odkrywca dalekich kraj�w. Pod jego rz�dami wyruszyli�my na nowe szlaki, ods�aniaj�c przed naszymi dzie�mi szeroki �wiat. Potrzymaj.
Zdj�� lamp� z mocuj�cego j� sznura i poci�gn�� Forsa w odleg�y koniec namiotu. Zgromadzono tam stosy map i kolorowych obraz�w, na widok kt�rych zdumiony ch�opak mimowolnie otworzy� usta. W pokrytych farb� skrawkach sk�ry kry�a si� jaka� pot�na magia przywodz�ca na my�l czasy Przodk�w, kiedy to ludzie umieli sporz�dzi� pomniejszone wizerunki �wiata.
- Popatrz, to zrobili�my na p�nocy, zim�, gdy cz�owiek musi wi�za� sobie do st�p kawa�ki napi�tej sk�ry, o ile nie chce pogr��y� si� w �niegu, niczym w ruchomych piaskach. A tu - sp�jrz z kolei na to - jest to jeden z le�nych ludzi. Maluj� sobie twarze i chodz� odziani w sk�ry zwierz�t, a mimo to s� bardzo dumni, gdy� twierdz� stanowczo, �e s� potomkami prastarego ludu w�adaj�cego niegdy� ca�� t� ziemi�. Jeszcze i to.
Przerzuca� rozpi�te na ramach prostok�tne arkusze pergaminu, zapiski z podr�y utrwalone w jasnych, �ywych kolorach.
- To - Fors ze �wistem wci�gn�� powietrze - to jest wi�kszy skarb ni� wszystko, co znajduje si� w Domu Gwiazdy. Gdyby tak Jari i reszta rady mogli na to spojrze�.
Stra�nik Prawa poci�gn�� w zamy�leniu d�oni� po g�adkiej ramce trzymanej w r�ku mapy.
- Nie wiem, czy w ca�ym plemieniu znalaz�oby si� dziesi�ciu m�odych, kt�rzy patrz�c na te przedmioty odczuliby jakie�, cho�by najmniejsze, poruszenie serca lub umys�u. Reszta za nic ma gromadzenie zapis�w, b�d� te� sporz�dzanie map z tras, jakie nasze stopy przemierzaj� ka�dego dnia. Je�� i walczy�, gna� na ko�skim grzbiecie w nieustannym polowaniu, a wreszcie na koniec sp�odzi� syna, kt�ry b�dzie robi� dok�adnie to samo - oto jest szczyt marze� tego plemienia. Na szcz�cie, zawsze jest kilku takich, co s�ysz� wo�anie starych dr�g, pr�buj� na powr�t odzyska� wiedz� stracon� w chwili kl�ski. Udaje si� nam od czasu do czasu odnale�� jaki� strz�pek przesz�o�ci, jak�� wiod�c� w dawne czasy ni�. Mo�e jestem naiwny, ale z nici tych pr�buj� utka� ca�o��.
- Gdyby Marphy nie by� taki skromny - ochryp�ym g�osem odezwa� si� lekarz - powiedzia�by nam, �e od urodzenia jego przeznaczeniem by�o gromadzenie wiedzy, a to wszystko - powi�d� r�k� dooko�a - powsta�o tylko dzi�ki niemu. To on zacz�� opisywa� nasze dzieje i szkoli� zainteresowanych tym zaj�ciem m�odych wyrabiaj�c w nich nawyk utrwalania wszystkiego, co mo�e mie� jak�� warto��. Wszystkie te zbiory, na kt�re patrzycie, s� wynikiem jego pracy od czasu, gdy zosta� Opiekunem Zapis�w.
Znawca Prawa zmiesza� si�, s�ysz�c te s�owa, lecz ju� po chwili u�miechn�� si� kpi�co.
- Czy� nie m�wi�em, �e w naszej naturze le�y d��enie ku temu, co kryje si� za horyzontem? U mnie przejawia si� akurat w ten spos�b. Z tob�, Fanyer, rzecz ma si� podobnie. Sporz�dzasz liczne paskudztwa z li�ci i trawy, ale gdyby� tylko m�g�, to poci��by� nas �ywcem, byleby tylko przekona� si�, co mamy pod sk�r�.
- Pewnie masz racj�. Chcia�bym zw�aszcza wiedzie�, co siedzi w tych dw�ch, skoro przeszli Krain� Wybuchu, a do tej pory nie pojawi�y si� objawy choroby.
- My�la�em - szybko rzuci� Arskane - �e nie wierzysz w nasz� opowie��.
- Mo�e i nie wierz�, lecz je�li prawd� jest, co m�wisz, to jest to najwi�kszy cud, o jakim kiedykolwiek s�ysza�em. Opowiedz dok�adnie, jak do tego dosz�o.
Arskane roze�mia� si�.
- Dobrze, opowiemy ci nasz� histori�. Przysi�gam, �e nie ma w niej s�owa k�amstwa. Poniewa� jednak ka�dy z nas ma prawo do po�owy przyg�d, opowiemy j� wsp�lnie.
I tak stra�nicy i wi�niowie przysiedli razem na okr�g�ych poduszkach, by przy wt�rze skwiercz�cej lampki pozna� niezwyk�e losy pary przyjaci�. Gdy Fors przesta� m�wi�, Marphy przeci�gn�� si� i wstrz�sn�� jak po wyj�ciu z g��bokiej wody.
- My�l�, �e to prawda - powiedzia� cicho. - Jest to opowie�� godna pie�ni, kt�re by mo�na �piewa� przy zimowym ognisku.
- Powiedz mi - Fanyer zwr�ci� si� w stron� Forsa - co ciebie, jako cz�owieka przygotowanego do gromadzenia wiedzy, zdumia�o w czasie waszej wyprawy najbardziej?
Ch�opak nie namy�la� si� ani chwili.
- To, �e Bestie wy�a�� ze swych nor i zapuszczaj� si� w g��b stepu. Jak daleko si�ga ludzka pami��, nigdy przedtem tego nie robi�y, a to mo�e oznacza� nowe niebezpiecze�stwo.
Marphy spojrza� na Fanyera znacz�co. Lekarz wsta� i podni�s�szy zas�on� wej�cia, pogr��y� si� w mroku... Kr�tkotrwa�� cisz� jaka nasta�a, przerwa�o pytanie Arskane'a:
- Opiekunie Zapis�w, dlaczego wasi wojownicy zabijaj� moich braci? Dlaczego wypowiadacie nam wojn�? Co zasz�o mi�dzy naszymi plemionami?
Marphy si�gn�� po stoj�c� przed nim czark� napoju, zupe�nie jakby chcia� zyska� na czasie.
- Dlaczego? Dlaczego? Jak wida� z ruin miast, nawet Przodkom nie uda�o si� na to pytanie odpowiedzie�. Tw�j lud wyruszy� na p�noc w poszukiwaniu domu. Moje plemi� posuwa si� w tym samym celu na po�udnie i wsch�d. Mamy r�ne zwyczaje, mow�, zachowanie. Ludzie boj� si� tej r�nicy. M�oda krew jest gor�ca, �atwo si� burzy. Dochodzi do k��tni, kto� si�ga po bro�, s� zabici, rozlana krew poci�ga za sob� wojn�. My�l� jednak, �e prawdziwa przyczyna jest inna. M�j lud to wieczni w�drowcy, kt�rzy nigdy nie zrozumiej� plemion wiod�cych �ycie osiad�e na ziemi uznanej przez nich za w�asn�. Pewnego dnia dowiadujemy si�, �e na zakr�cie rzeki, o jaki� dzie� drogi st�d na po�udnie, powstaje miasto. Miasto ludzi o ciemnej sk�rze. Moje plemi� jest zaniepokojone i chyba boi si� troch� rzeczy sobie nie znanych. Podnosi si� coraz wi�cej g�os�w, nawo�uj�cych aby, zniszczy� to, co mo�e zagrozi� nam w przysz�o�ci.
Arskane potar� d�o�mi o postrz�pione resztki okrywaj�cej go odzie�y, jakby chcia� zetrze� z nich niewidzialn� wilgo�.
- Moje plemi� nie mo�e wam zagrozi� w �aden spos�b. Prosimy tylko o ziemi�, na kt�rej mogliby�my sia� ziarno i pa�� nasze owce. Je�li si� nam poszcz�ci, to natrafimy mo�e na glin� potrzebn� do wyrobu naczy�. I to wszystko. My�liwi z nas marni - przychodzimy przecie� z krainy, gdzie na pr�no by szuka� zwierzyny, ale za to mamy r�ce nawyk�e do rzemios�a i ch�tnie przeka�emy wam nasze umiej�tno�ci.
- Tak. Tak. Wiem - pokiwa� g�ow� Marphy. - P�d do walki z obcymi to dla nas zwyk�a kolej rzeczy. Mo�liwe, �e pozosta� nam w spadku po Przodkach, za winy kt�rych cierpimy do dzi�. Teraz jednak, aby doprowadzi� do spokoju, musia�by si� znale�� kto� znacznie pot�niejszy od nas wszystkich - codziennie warcz� o wojnie b�bny, ludzie si� pal� do walki.
- A ty odkrywasz przed wrogiem ca�� prawd�, nierozwa�ny bajarzu. Przy stole sta� Najwy�szy W�dz. By� bez zdobnego w pi�ropusz he�mu oraz uroczystego p�aszcza, dzi�ki czemu, maj�c na sobie prosty, �o�nierski str�j, m�g� porusza� si� po obozie nie dostrze�ony przez nikogo.
- Zapominasz o jednym. Plemi�, kt�re nie wychowuje wojownik�w zdolnych w�ada� lanc�, zostaje starte z powierzchni ziemi. Lew powali byka. je�li tylko zdo�a umkn�� rog�w, wilki osaczaj� ofiar�, by jej krwi� nasyci� sw�j g��d. Zabi� lub zosta� zabitym, po�re� lub zosta� po�artym - oto najlepiej przestrzegane prawo.
Fors poczu�, jak w gardle wzbiera mu gor�ca fala, gdy w gniewnym podnieceniu wyrzuca� z siebie odpowied�:
- Wszystkim nam zagra�aj� szpony wyznaj�cych takie w�a�nie zasady Bestii, o W�adco Niezliczonych Namiot�w, a jest to przeciwnik gro�ny i przebieg�y. Je�li musisz ju� walczy�, to przeciw nim w�a�nie poprowad� swe hufce!
We wzroku Cantrula pojawi�o si� zdumienie, aby zaraz ust�pi� miejsca z trudem hamowanej w�ciek�o�ci, kt�ra ciemnym rumie�cem zabarwi�a policzki wodza. Jego r�ka odruchowo spad�a na r�koje�� kr�tkiego miecza. Fors pozosta� na miejscu, nie pr�buj�c nawet ruszy� spoczywaj�cymi na kolanach r�kami. Wisz�ca u jego pasa pochwa by�a pusta, poza tym nie m�g� przecie� przyj�� wyzwania Koczownika.
- Nasze lance uderzaj�, gdzie chc� i kiedy chc�, przybyszu! Je�li taka b�dzie nasza wola. rozbijemy siedliska tego taplaj�cego si� w b�ocie robactwa.
Przys�uchuj�cy si� wymianie zda� Arskane nie wykonywa� najmniejszego ruchu, spokojnie mierz�c wodza zdrowym okiem. Cantrul wyra�nie czeka� na ostr� odpowied�, a gdy taka nie pad�a, zaczepnie zwr�ci� si� do Forsa.
- M�wisz, �e Bestie ruszy�y z wypraw�?
- Nie - sprostowa� Fors. -- Chc� powiedzie�, �e po raz pierwszy w znanych nam czasach Bestie zdecydowa�y si� opu�ci� swoje kryj�wki w ruinach i bez obaw wesz�y na otwarte R�wniny, a poniewa� nie znamy wielko�ci ich oddzia��w, tym wi�ksz� nale�y zachowa� ostro�no��. Ponadto nie s� lud�mi podobnymi do nas, nawet je�li mieli przodk�w wywodz�cych si� z naszego rodzaju. Mog� wi�c by� od nas silniejsze lub s�absze, mog� my�le� i dzia�a� w niepoj�ty dla nas spos�b. Jedno wszak�e jest pewne. To mianowicie, �e Bestie to najwi�kszy wr�g ludzkich plemion. M�j ojciec zgin�� rozszarpany ich k�ami, a ja sam do�wiadczy�em ich niewoli. To nie jest przeciwnik, kt�rego mo�na zlekcewa�y�. Najwy�szy Wodzu.
- Pami�taj tak�e o tym - Marphy przerwa� kr�tk� cisz� - �e gdy tych dw�ch ucieka�o przez Krain� Wybuchu, grupka Bestii pod��a�a ich �ladem. Je�li ruszymy na po�udnie bez zachowania ostro�no�ci, to w pewnej chwili mo�e okaza� si�, �e jeste�my wzi�ci w dwa ognie, maj�c wroga tak przed sob�, jak i za plecami.
Pomi�dzy brwiami Cantrula pojawi�a si� g��boka bruzda, a zatkni�te za pas palce wybija�y mocno rytm.
- Roze�lemy zwiadowc�w.
- Racja. Jeste� mistrzem w sztuce wojennej. Zarz�dzisz, co tylko b�dzie potrzebne. Wybacz mi. starzej� si� i gromadzenie zapis�w odrywa mnie cz�sto od samego �ycia. Cz�owiek pope�nia tyle pomy�ek - czasami wydaje si� wr�cz, �e nie potrafi si� uczy� i wyci�ga� wniosk�w.
- Na wojnie uczysz si� lub giniesz! Przodkowie nie mogli lub nie chcieli si� uczy�, musieli wi�c odej��. A my �yjemy. Plemi� jest zdrowe i silne. My�l�, �e za bardzo si� martwicie - ty i Fanyer te�. P�jdziemy w pe�ni przygotowani i nic...
Reszt� s��w poch�on�� podobny do gromu d�wi�k, jakby nad namiotem, w kt�rym stali rozp�ta�a si� nieoczekiwanie burza. Ws�uchawszy si� chwil�,
w og�lnym ha�asie mo�na by�o rozr�ni� krzyki m�czyzn i cienkie piski przestraszonych kobiet i dzieci. Podczas gdy Koczownicy, przepychaj�c si�, niecierpliwie ruszyli do wyj�cia, Arskane odci�gn�� Forsa w ciemny k�t namiotu. Spogl�daj�c przez szczelin� w poszyciu dostrzegli p�dz�cy g��wn� ulic� tabun sp�oszonych koni. Przera�one zwierz�ta r�a�y g�o�no, tratuj�c znajduj�cych si� na trasie ich oszala�ego galopu ludzi, namioty i ogniska. W miar� jak nad obozem zalega�y ciemno�ci, coraz bardziej widoczna stawa�a si� drgaj�ca nad odleg�ym horyzontem �ciana z�otego blasku.
D�o� Arskane'a z mia�d��c� ko�ci si�� zacisn�a si� na ramieniu Forsa.
- To po�ar. Step si� pali! - Stara� si� przekrzycze� panuj�cy wok� tumult - Mamy szans�...
Fors nie potrzebowa� ju� dalszych wyja�nie�. Uwolni� r�k� i rzuci� si� w stron� sto�u, szukaj�c jakiej� broni. Dostrzeg� tylko kr�tk� w��czni�, wi�c nie namy�laj�c si� d�u�ej, porwa� j� i przyst�pi� do rozcinania tylnej �ciany namiotu. Rozgl�daj�cy si� bezskutecznie Arskane w ostatniej chwili z�apa� za kamienny t�uczek i tak uzbrojeni wypadli w mrok.
Klucz�c pomi�dzy namiotami, przy��czaj�c si� do biegn�cych bez�adnie ludzi, szybko oddalili si� od centrum obozu przypominaj�cego wzburzone mrowisko. W panuj�cym dooko�a rozgardiaszu mogli nie obawia� si� rozpoznania i schwytania, jednak coraz ja�niejsze niebo nagli�o do po�piechu.
- Sp�jrz na wsch�d - Fors wskaza� na upiorn� zapowied� przed�witu.
R�wnie� z tej strony ob�z obejmowa�y gigantyczne macki p�omieni, gotowe poch�on�� wszystko, co zastan� na swej drodze. W�r�d namiot�w miota�o si� coraz mniej ludzi, widocznie Cantrulowi, po pierwszym okresie zamieszania, uda�o si� opanowa� sytuacj�.
Wybiegli w ko�cu na otwart� przestrze� i przystan�li, rozgl�daj�c si� w poszukiwaniu daj�cych ukrycie drzew i k�p zaro�li. W pewnej chwili Fors zauwa�y� co�, co nape�ni�o go niepokojem. Czy ��ty blask w miejscu, gdzie go wcze�niej nie by�o, m�g� powsta� tylko przez odbicie widocznych z lewej i prawej strony p�omieni? W chwil� p�niej Arskane potwierdzi� jego obawy.
- Ogie� otacza nas ze wszystkich stron!
Zdaj�c si� na sw�j instynkt, ch�opak pomkn�� w d� �agodnego zbocza. Widzia� odci�ni�te w ziemi �wie�e �lady kopyt. Widzia�, �e szukaj�ce ratunku zwierz�ta kierowa�y si� ku wodzie, a zatem gdzie� ni�ej musia�a by� woda. Pop�dzili w d� na z�amanie karku.



Rozdzia� 14
Strza�a


Wiatr zmieni� kierunek i nagle wszystko przes�oni�y g�ste k��by szczypi�cego w oczy, dusz�cego dymu. Posuwali si� po omacku, niemal nie zwalniaj�c tempa biegu, dop�ki pod ich stopami nie zachlupota�a woda upragnionego strumienia. Gdy zanurzeni po pas przystan�li na chwil�, przekonali si�, �e nie s� sami. Z wysokiej trawy, fala za fal�, wy�ania�y si� nieprzeliczone stada kr�lik�w, preriowych piesk�w i innych ma�ych mieszka�c�w wielkiego stepu. Zwierz�ta, popiskuj�c trwo�nie, bieg�y wzd�u� brzegu, a gdy dalsz� drog� zamyka�a im jaka� przeszkoda, gnane przemo�nym instynktem przetrwania skaka�y w wod�, upodabniaj�c j� miejscami do k��bi�cego si� futrzanego kobierca.
Po�rodku nurtu dym by� nieco rzadszy, dzi�ki czemu oczy Forsa przesta�y �zawi�. Odzyskawszy zdolno�� widzenia, obj�� przewodnictwo, kieruj�c si� w d� strumienia, w stron� strzelaj�cych wysoko p�omieni, a coraz dalej od wrz�cego obozu Koczownik�w, kt�rego odg�osy ucich�y zupe�nie, gdy po mini�ciu najbli�szego zakr�tu zamkn�a si� za nimi �ciana wierzbowych zaro�li.
Z nabrze�nych krzak�w dobiega� trzask �amanych ga��zi, a zaraz potem nad wod� pojawi� si� jele�, za nim drugi i trzeci. Robi�o si� coraz g��biej. W pewnej chwili Fors po�lizgn�� si� na kamienistym dnie i trac�c r�wnowag� pogr��y� si� w m�tnej cieczy. Czu� ogarniaj�c� go panik�, szybko jednak opanowa� si� i przypominaj�c sobie brane niegdy� w g�rskich jeziorach lekcje, zacz�� r�wno przebiera� ramionami. Nieco z tym p�yn�� jak zwykle opanowany Arskane.
Po jakim� czasie brzegi oddali�y si�, nurt zwolni� wyra�nie i wyni�s� ich na �rodek szerokiego rozlewiska, kt�rego dalszy koniec zamyka�a prosta linia zbudowanej z ga��zi i b�ota tamy. Gdy lekka mgie�ka, przes�aniaj�ca dotychczas pole widzenia, opad�a, Fors zauwa�y� wyrastaj�ce ponad zwierciad�o wody naje�one ga��ziami kopulaste wzg�rki bobrowych �erdzi. Us�ysza� g�o�ne prychanie i niezw�ocznie odp�yn�� w bok, zauwa�ywszy ' zmierzaj�cego w stron� n�jbi�szej chatki okaza�ego dzikiego kota. Zwierz� szybko wdrapa�o si� na wierzcho�ek budowli, sk�d przemoczone i rozz�oszczone dawa�o g�o�no wyraz swemu niezadowoleniu.
Spogl�daj�c za siebie Fors zauwa�y�, �e g�owa Arskane'a co chwila niknie pod wod�. Olbrzym najwyra�niej by� w opa�ach. Natychmiast zawr�ci�, p�yn�c przy nim a� do momentu, gdy obaj uczepili si� stercz�cych z wody konar�w zwalonego drzewa. Przyszed� czas, aby zastanowi� si� nad najbli�sz� przysz�o�ci�.
Spi�trzona przez bobry woda stanowi�a poka�ne jeziorko, wezbrane jeszcze dodatkowo po ostatnich deszczach. Buduj�c tam�, zwierz�ta �ci�y niemal wszystkie porastaj�ce brzegi drzewa, pozostawiaj�c jedynie niskie zaro�la i trzciny. Sytuacja nie by�a najgorsza. Uspokojony Fors pomy�la�, �e szcz�liwy przypadek rzuci� ich w jedyne daj�ce szans� prze�ycia miejsce. Szybko te� przekona� si�, �e jego zdanie podziela�o wi�cej �ywych stworze�.
Wkr�tce pojawi� si� pot�ny jele� i, zadzieraj�c wysoko przyozdobion� roz�o�ystym poro�em g�ow�, zacz�� zatacza� kr�gi wok� �eremia. Z k��b�w dymu wy�ania�o si� raz po raz jakie� zwierz� i na wy�cigi z innymi usi�owa�o wspi�� si� na zbawcz� stert� ga��zi, nieraz spychaj�c przy tym s�absze osobniki, o grzbiety kt�rych pr�bowa�o si� wesprze�. W pewnej chwili Arskane krzykn��, z obrzydzeniem wstrz�saj�c przy tym r�k�, wok� kt�rej owin�� si� szukaj�cy schronienia w��.
J�zyki ognia si�ga�y ju� brzegu, barwi�c wod� krwist� czerwieni�. Przesycone dymem, niezno�nie gor�ce powietrze parzy�o p�uca przy ka�dym, nawet najp�ytszym oddechu. Z g�ry spad� ptak, uderzy� w rami� Forsa i. odbiwszy si�, pogr��y� w wodzie, roztaczaj�c wok� zapach palonego pierza. Ch�opak wtuli� g�ow� w ramiona, zbli�aj�c twarz do samej wody. W tym czasie po karku i barkach, fala za fal� przetacza�o si� wywo�uj�ce piek�ce b�ble gor�co.
�aden z nich nie wiedzia�, jak d�ugo unosili si� w wodzie, z palcami kurczowo zaci�ni�tymi wok� ga��zi �eremia. W ka�dym razie, gdy trzask szalej�cych p�omieni nieco os�ab�, zdo�ali podnie�� g�owy, by popatrze� na swe okopcone, lecz �ywe twarze. Najgorsze mieli ju� za sob�. Co prawda tu i �wdzie �arzy� si� wi�niowym blaskiem jaki� pie� i oczywistym by�o, �e musi up�yn�� sporo czasu, nim dymi�ca ziemia ostygnie na tyle, by mo�na by�o postawi� na niej stop�, ale pot�nej �ciany ognia mogli si� ju� me obawia�.
Jedyn� bezpieczn� drog� by� na razie strumie�. Toruj�c sobie przej�cie w�r�d cia� martwych zwierz�t, dotarli do nast�pnego �eremia, a po kr�tkim odpoczynku do nast�pnego i tak p�yn�c wzd�u� �a�cucha chatek osi�gn�li zamykaj�c� jeziorko tam�. Konstrukcja nie wytrzyma�a naporu ognia, kt�ry strawi� znaczn� cz�� korony, wypalaj�c w niej okaza�� dziur�, tak, �e woda wyp�ywa�a coraz swobodniej, szybko wype�niaj�c stare koryto.
Korzystaj�c z unosz�cej si� nad wypalonym stepem po�wiaty, Fors przyjrza� si� najbli�szemu etapowi w�dr�wki. W chwil� p�niej by� ju� przy nim Arskane.
- Wi�c nadal trzymamy si� wody? - zapyta�. - Maj�c za sob� taki ogie�, nie musimy obawia� si� pogoni. Co� mi si� widzi, �e szcz�cie nam sprzyja dzisiejszej nocy, m�j bracie.
Fors mrukn�� co� potakuj�cego, ca�� uwag� skupiaj�c na pokonaniu o�liz�ych pni tamy. Po drugiej stronie woda by�a p�ytka, si�ga�a zaledwie po pier�, mogli wi�c wreszcie stan�� na nogi. cho� usiane chybotliwymi ga��ziami dno zmusza�o do powolnego marszu, w ka�dej chwili gro��c niebezpiecznym upadkiem. Gdy pe�gaj�ca �una zosta�a daleko w tyle, Fors przystan�� i zadar�szy g�ow� wpatrywa� si� w niebo, poszukuj�c znanych gwiazd, kt�re zgodnie z tym, co mu niegdy� wpajano, by�y najlepszym przewodnikiem. Id�c z zachodu kierowali si� na po�udnie, w stron� zupe�nie nieznan�.
- Jak my�lisz, czy us�yszymy jeszcze b�bny? - zapyta�.
- Nie licz na to. Plemi� z pewno�ci� uzna�o tak mnie, jak i Noratona za zmar�ych i przesta�o powtarza� wezwanie. Cia�em Forsa wstrz�sn�� dreszcz.
- To rozleg�a kraina. Bez sygna��w mo�emy ich nie znale��.
- Skoro wybuch�a wojna, to m�j lud ukry� ob�z jak tylko m�g� najlepiej. Jestem jednak przekonany, �e nie uda�oby si� nam tak �atwo uciec, gdyby nie spoczywa�o na nas wielkie pos�anie. Idziemy na po�udnie i miejmy nadziej�, �e ta sama si�a, kt�ra pomog�a nam si� uwolni�, wska�e r�wnie� to, czego szukamy. W najgorszym wypadku pozostaj� jeszcze twoje g�ry, wi�c je�li nie trafi si� nam nic lepszego, zawsze mo�emy pow�drowa� w tamt� stron�.
Tym razem Fors nic nie odpowiedzia�, ponownie zapatrzony w wygwie�d�one niebo.
Nieustannie potykaj�c si� o rozrzucone na dnie g�azy, wci�� brn�li korytem strumienia, kt�ry doprowadzi� ich w ko�cu do wy��obionego w szarej skale w�skiego parowu. Gdy wysokie ska�y zamkn�y si� za nimi, wyszli na brzeg i rozci�gn�li si� na piasku �eby wypocz��.
Mieli k�opoty z za�ni�ciem, gdy� w�w�z by� pe�en natr�tnych moskit�w, kt�re wietrz�c uczt�, z g�o�nym brz�czeniem zlatywa�y ze wszystkich stron, by nie zwa�aj�c na rozpaczliwie wymac�iuj�cych ludzi, obsi��� ich ca�ym stadem i nasyci� g��d. W ko�cu jednak zm�czenie cia�a i ot�pia�ego umys�u zwyci�y�o i zoboj�tniali na wszystko uciekinierzy pogr��yli si� w g��bokim �nie.
Forsa obudzi� plusk wody. Przez chwil� le�a� nieruchomo nas�uchuj�c, po czym 2 trudem otworzy� zapuchni�te powieki. Rozcieraj�c piek�c� od uk�sze� twarz, wpatrywa� si� sennie w przep�ywaj�c� mi�dzy omsza�ymi ga��ziami brunatn� wod�. Spojrza� w niebo - musia�o by� ju� p�no. Strz�saj�c z siebie resztki snu, szybko poderwa� si� na nogi.
Tu� obok, rozci�gni�ty na brzuchu, z g�ow� u�o�on� w zgi�ciu ramienia, spa� Arskane. Jego prawy bark przecina�a czerwona oparzelina -widocznie musia� si� zetkn�� z p�on�cym kawa�kiem roz�arzonego drewna. Jeszcze teraz na powierzchni wody unosi�y si� liczne pozosta�o�ci nocnego po�aru - nadpalone ptaki i pi�ra, rozsiewane przez wiatr p�atki popio�u, a w pobli�u wirowa�o powoli cia�o wiewi�rki z wypalonym na grzbiecie futrem.
Fors wy�owi� j� bez namys�u, gdy� na wp� upieczona wiewi�rka wydawa�a si� jego przyrastaj�cemu do krzy�a �o��dkowi czym� nad wyraz apetycznym. Spiesznie rozci�gn�� zdobycz na p�askim kamieniu i pomagaj�c sobie ostrzem w��czni, kt�rej nie wypu�ci� z r�k nawet w chwili najwi�kszego niebezpiecze�stwa, zabra� si� do �ci�gania sk�ry.
Gdy wszystko ju� by�o gotowe, obudzi� Arskane'a. Olbrzym, mamrocz�c co� sennie, przetoczy� si� na plecy, przez chwil� le�a� wpatrzony w niebo, a� wreszcie usiad�. W �wietle dnia jego rozbita, zapuchni�ta twarz przypomina�a upstrzon� rdzawymi plamami potworn� mask�, jednak na widok podanego przez Forsa mi�sa zdo�a� ods�oni� z�by w ponurym u�miechu.
- Jedzenie - a przed nami pi�kny dzie� na podr�.
- Ju� tylko p� dnia - poprawi� go Fors, spojrzawszy na s�o�ce.
- Trudno, w takim razie p� dnia. Ale nawet w tym czasie mo�emy przeby� wiele mil. Wydaje mi si�, �e nas dw�ch nie zdo�a nic powstrzyma�.
Fors przebieg� w my�li sk��bione wydarzenia ostatnich dni. Rachub� czasu straci� ju� dawno. Nie wiedzia� ile dni min�o od chwili, gdy opu�ci� Eyrie, nie wiedzia� gdzie rzuci� go los, ani co stanie si� w najbli�szym czasie. Jedno wszak�e by�o pewne i w tym Arskane mia� racj�. Jak dot�d, nic i nikt nie zdo�a� ich powstrzyma� - ani Bestie, ani plemi� jaszczurek, ani te� Koczownicy. Nawet Kraina Wybuchu i ogie� nie zagrodzi�y im drogi...
- Czy pami�tasz, bracie, co ci powiedzia�em, gdy stali�my na polu lataj�cych maszyn? Nigdy wi�cej cz�owiek nie mo�e wyst�pi� przeciw w�asnemu rodzajowi, gdy� je�li to uczyni, zniknie zupe�nie z powierzchni ziemi. Je�li b�dziemy kontynuowa� to, co Przodkowie zapocz�tkowali kiedy� spadaj�cym z nieba ob��dnym deszczem �mierci, b�dziemy przekl�ci i skazani na zag�ad�.
- Pami�tam.
- Przysz�o mi na my�l - powoli ci�gn�� olbrzym - �e tobie i mnie ukazano r�nych ludzi i r�ne sprawy tak, aby�my z kolei mogli pokaza� to innym. Koczownicy ruszaj� do walki z moim plemieniem, a przecie� w nich tak�e p�onie pragnienie wiedzy, tak g�upio roztrwonionej przez Przodk�w. Wychowuj� badaczy, takich jak Marphy, z kt�rym, jestem tego pewien, m�g�bym si� zaprzyja�ni�. Jeste� r�wnie� ty, cz�owiek g�rskiego plemienia, nie czuj�cy nienawi�ci ani do mnie, ani do Koczownik�w. W ka�dym szczepie mo�na znale�� ludzi dobrej woli...
Fors zwil�y� usta.
- I gdyby tacy ludzie dobrej woli mogli zasi��� razem do rozmowy. Pokiereszowan� twarz Arskane'a rozja�ni� u�miech.
- Czytasz w moich my�lach. Musimy wypleni� z tej ziemi wojn�, je�li nie chcemy po�re� si� nawzajem. W przeciwnym razie ca�a ta kraina przypadnie w udziale ohydnym Bestiom. Ludzie musz� to zrozumie�.
- Cantrul powiedzia�, �e ludzie musz� walczy�, bo inaczej zgin�.
- Tak? Bardzo dobrze. S� przecie� r�ne rodzaje walki. Na pustyni m�j lud walczy� codziennie, za przeciwnika mia� jednak piasek i s�o�ce, nieurodzajn� ziemi� i ogromne jaszczury. Gdyby stro�ytna wiedza nie zanika�a, zdo�aliby�my nawet uspokoi� ziej�ce ogniem g�ry! Tak, cz�owiek musi walczy�, gdy� inaczej jest si� nic nie wartym mi�czakiem. Niech jednak walczy buduj�c, a nie niszcz�c. Chcia�bym ujrze� m�j lud handluj�cy z Koczownikami, ucz�cy si� przy ogniskach g�rskich plemion. Nadszed� czas, aby przyst�pi� do dzia�ania, je�li chcemy urzeczywistni� to marzenie. Je�li bowiem mieszka�cy namiot�w rusz� na po�udnie, nios�c ze sob� zarzewie wojny, rozgorzeje taki p�omie�, �e ani nam, ani �adnemu innemu cz�owiekowi nie uda si� go ugasi�. A wtedy, niczym spopielone przez po�ar stepu drzewa i trawy, zginiemy w nim ze szcz�tem, grzebi�c na wieki nasze sny o przysz�ej ludzko�ci.
Fors odpowiedzia� grymasem ubrudzonej twarzy, kt�ry prawdopodobnie mia� by� ponurym u�miechem.
- Jest nas tylko dw�ch, Arskane, przy czym ja zosta�em z pewno�ci� wyj�ty spod prawa, o ile oczywi�cie w Eyrie dostrze�ono w og�le, �e znikn��em. Moje nadzieje na zdobycie pos�uchu Rady obr�ci�y si� w niwecz z chwil�, gdy Bestie spali�y wszystkie dowody na istnienie miasta. Tak wi�c nie mam nic i nic nic znacz�. A ty?
- Ze mn� jest inaczej. Jestem synem Pana Skrzyde�, co prawda najm�odszym, ale my�l�, �e znajd� si� tacy, co zechc� mnie wys�ucha�, cho�by przez kr�tk� chwil�. Aby jednak do tego dosz�o, musimy odnale�� plemi�. zanim zrobi� to Koczownicy.
Fors wrzuci� do wody ogryzion� ko��.
- Oho! A wi�c znowu czekaj� nas wy�cigi. Szkoda, �e nie schwytali�my sobie koni. Konie s� najlepsze, gdy idzie o po�piech.
- P�jdziemy pieszo - odpar� Arskane.
Gdy jednak podni�s� si� i zrobi� pierwszy krok, nie zdo�a� powstrzyma� okrzyku b�lu. Wida� by�o, �e krwawi�ce rami� sprawia�o mu cierpienie, gdy� pod�wiadomie chroni� zraniony bok. Jednak najmniejszym gestem czy s�owem nie da� tego po sobie pozna�, gdy wskoczywszy do si�gaj�cej pasa wody podj�li mozoln� w�dr�wk�.
Brn�c powoli kamienistym korytem Fors pomy�la� z zazdro�ci�, �e Arskane �ni wspania�y sen. On sam walczy� przeciw Bestiom bez �adnych skrupu��w, tak samo b�dzie bi� si� do upad�ego w obronie w�asnego �ycia. z takim samym po�wi�ceniem i determinacj�, z jak� odpiera� ataki Koczownik�w. Jednak zabijanie nigdy nie b�dzie celem samym w sobie. Jako my�liwy u�mierca� zwierz�ta tylko wtedy, gdy chcia� zaspokoi� g��d lub uzupe�ni� zapasy Eyrie. Powr�ci�y wspomnienia niedawnej walki z Koczownikami. Analizuj�c teraz swoje uczucia przekona� si�, �e nie zale�y mu na szukaniu zemsty z mieczem w r�ku, gdy� nie uznaje powod�w, kt�re usprawiedliwi�yby instynkt agresji.
Dlaczego mieszka�cy Eyrie przez wszystkie te lata pozostawali jakby na uboczu g��wnego nurtu ludzkich plemion? Mo�liwe, �e mia�y na to wp�yw stare podania, wed�ug kt�rych g�rale byli potomkami wybranych. Ich zadaniem by�o wskrzeszenie rozerwanej na krwawe strz�py cywilizacji, niedopuszczenie do zanikni�cia rozproszonej po �wiecie Wiedzy. Wierni temu celowi, z pokolenia na pokolenie przekazywali nagromadzone wiadomo�ci, nieustannie je wzbogacaj�c o nowe informacje, zdobyte w kolejnych wyprawach Gwia�dzistych.
Czy� jednak na przestrzeni wiek�w nie zakorzeni�a si� w nich wiara w wy�szo�� rasy wybranej? Gdyby jego ojciec nie z�ama� napisanego prawa, �eni�c si� z obc� kobiet�, gdyby on sam urodzi� si� w Eyrie z czystej krwi plemienia - czy my�la�by teraz w ten spos�b? Przed oczami stan�a mu posta� Jarla, Ojciec go lubi� i darzy� szacunkiem. By� te� pierwszym, kt�ry pozdrowi� go, po wyborze na Wodza Gwia�dzistych. Jari! Jar! m�g�by rozmawia� z Marphy'm i na pewno szybko znale�liby wsp�lny j�zyk. By� te� pewny, �e z Cantrulem Jar! by si� nie dogada�. W�dz Koczownik�w nale�a� do innego rodzaju ludzi, cho� nie mo�na mu by�o odm�wi� zdolno�ci przyw�dczych. Jego je�d�cy p�jd� za nim wsz�dzie, wpatrzeni w ol�niewaj�c� grzyw� bia�ych w�os�w niczym w bojowy sztandar.
Fors by� mutantem, a w jego �y�ach p�yn�a zmieszana krew dw�ch plemion. Czy kto� taki mo�e przemawia� w czyimkolwiek imieniu? Nie wiedzia�. Z ca�� pewno�ci� wiedzia� natomiast czego teraz chce - ze wszystkich si� dopom�c Arskane'owi w spe�nieniu jego marze�. Mo�e nawet nie wierzy� w ostateczne powodzenie, lecz walka o urzeczywistnienie plan�w �owcy stanie si� jego celem. Wyruszaj�c z Eyrie pragn�� gwiazdy dla siebie - srebrnej gwiazdy, kt�r� niczym orderem m�g�by b�ysn�� przed oczami ludzi - aby zyska� ich szacunek. Arskane wskaza� mu co�, co wydawa�o si� by� szlachetniejsze. Przysz�o�� poka�e, czy tak si� stanie.
Zacz�� powtarza� w my�li ostatnie trzy s�owa, dopasowuj�c do nich rytm krok�w. Opuszczaj�c w�w�z, strumie� nagle zakr�ci�. Nadszed� czas, aby obra� inn� drog�. Arskane wspina� si� ju� na wysoki, stromy brzeg, chwytaj�c dla utrzymania r�wnowagi porastaj�ce g�sto zbocze krzaki. Fors, pomagaj�c sobie w��czni�, pod��y� w jego �lady, tak, �e na g�rze znale�li si� niemal r�wnocze�nie. Daleko na po�udniu przedwieczorne niebo przecina�, unosz�cy si� na kszta�t wielkiego grzyba, k��b g�stego czarnego dymu.
W pierwszym zaskoczeniu Fors pomy�la� o po�arze stepu, jednak ogie� nie m�g� przerzuci� si� a� tutaj, skoro linia wypalonej trawy dawno pozosta�a w tyle. Pali�o si� co� innego i tylko w jednym miejscu - u podstawy czarnej kolumny. Gdyby tak p�j�� wzd�u� rz�du po prawej, a potem przemkn�� przez le��ce za nimi pe�ne dojrza�ych czerwonych owoc�w zaro�la, to mo�na by niepostrze�enie dotrze� do samego �r�d�a p�omieni.
Fors czu� szarpi�ce sk�r� liczne ciernie, gdy pe�zn�c napycha� usta s�odkimi jagodami, kt�rych g�sty sok brudzi� mu twarz i r�ce ciemnymi plamami.
W po�owie poros�ej jagodami przesieki natkn�� si� na �lady walki. Pod krzakiem le�a� wypalony koszyk, a rozsypane owoce, rozdeptane i przemieszane z ziemi�, tworzy�y g�st�, ciemnoczerwon� papk�, nad kt�r� unosi� si� r�j owad�w. U przeciwleg�ego skraju zaro�li bieg� widoczny pas wydeptanej trawy i po�amanych ga��zek. Na jednej z nich ko�ysa� si� strz�pek jasno-pomara�czowej tkaniny. Arskane zerwa� go z kolc�w i powoli przeci�gn�� przez palce.
- To wyr�b mojego plemienia - rzuci� z niepokojem. - Zbierali jagody, gdy...
Fors mocniej zacisn�� d�o� na drzewcu w��czni. S�aba to by�a bro�. Z �alem pomy�la� o swoim �uku. Nawet zabrany przez Koczownik�w miecz by�by lepszy. Ojciec nauczy� go wielu sztuczek, dzi�ki kt�rym miecz stawa� si� naprawd� niebezpieczny. Z kawa�kiem bawe�ny w z�bach Arskane poczo�ga� si� naprz�d, zupe�nie nie uwa�aj�c na ciernie rani�ce ramiona i barki. Fors ruszy� za nim i ju� po chwili pochwyci� s�aby, j�kliwy d�wi�k, przyniesiony razem z zapachem dymu przez powiew wiatru. D�wi�k nie opada� ani si� nie wznosi�, ca�y czas brzmi�c na jednym, dra�ni�co wysokim tonie.
Min�wszy przesiek� dopadli k�py drzew i stamt�d, po rozsuni�ciu g�stego poszycia, ujrzeli opuszczone pole bitwy. Ma�e dwuko�owe w�zki tworzy�y lu�ny okr�g, w tej chwili rozerwany na znacznym odcinku. Na w�zkach przysiad�y niezliczone ptaki �mierci, objedzone tak bardzo, �e by�y zdolne tylko do tego, �eby siedzie� i wpatrywa� si� �apczywie w oczekuj�c� je uczt�. Obok wyrwy pi�trzy� si� stos szarobia�ych cia�, poro�ni�tych g�st� we�n�, kt�r� sp�ywaj�ca z wielu ran krew zamienia�a w sztywne, rdzawe pancerze.
Arskane podni�s� si� z kl�czek. Gdzie ptaki �mierci siedzia�y spokojnie, tam od dawna nie by�o �ywego cz�owieka. Monotonny krzyk wci�� wype�nia� ich uszy, wi�c po chwili nads�uchiwania Fors zacz�� szuka� jego �r�d�a. Kr���c w�r�d rozrzuconych cia� w pewnym momencie zauwa�y�, �e jego towarzysz pochyla si�, chwyta do r�ki kamie� i zadaje nim szybki cios. Dra�ni�cy d�wi�k ucich� natychmiast, za� Arskane wyprostowa� si�, trzymaj�c w r�ku wci�� jeszcze drgaj�ce cia�o jagni�cia.
Musieli uzyska� odpowied� na jeszcze jedno pytanie. Zaciskaj�c szcz�ki na widok ogromu strat, boj�c si� pod�wiadomie tego, co z pewno�ci� znajd� gdzie� po�r�d spalonych woz�w i stos�w martwych zwierz�t, ruszyli na poszukiwanie �lad�w wroga.
Pierwszy natrafi� na nie Fors, gdy potkn�wszy si� o ko�o rozbitego w�zka, dostrzeg� pod nim wychud�e cia�o o szeroko rozrzuconych ramionach i nieruchomych, patrz�cych w niebo oczach. Z nagiej, obci�gni�tej szar� sk�r� piersi stercza�a d�uga strza�a. Na jej widok ch�opca ogarn�o podniecenie. Przeci�gn�� lekko palcem po wy��obionych na ko�cu drzewca delikatnych rysach. Przeczucie go nie myli�o, co do jej pochodzenia - sam przecie� nieraz osadza� pi�ra w ten spos�b. Nie by�o tu �adnych znak�w w�a�ciciela, opr�cz malutkiej srebrnej gwiazdki, osadzonej tak g��boko, �e nie spos�b by�o j� zatrze�.
- Bestia! - wykrzykn�� Arskane na widok zw�ok. Fors wskaza� na strza��.
- Zosta�a wystrzelona przez Gwia�dzistego. Arskane nie wykazywa� wi�kszego zainteresowania - absorbowa�y go w�asne odkrycia.
- By�o to obozowisko tylko jednego klanu. Cztery wozy p�on�, przynajmniej pi�ciu uda�o si� uciec. Owce op�nia�yby marsz, dlatego wybili stado. Znalaz�em jeszcze cztery takie maszkary.
Tr�ci� Besti� czubkiem mokasyna.
Fors przest�pi� zadnie nogi martwego kuca, na kt�rym pozostawiono kompletn� uprz��. W jego boku tkwi� czarny dziryt Bestii. Skoro natkn�li si� na pozostawione cia�a przeciwnika, nale�a�o wnioskowa�, �e atak zosta� odparty, a obl�onym uda�o si� wyrwa� na wolno��.
Przeszukali pole walki, zbieraj�c groty strza�. Fors ponadto u�ama� opatrzone znakiem gwiazdy drzewce. Jaki� przybysz z Eyrie pomaga� ludziom z po�udnia w walce. Kog� zatem spotka, gdy do��czy do plemienia Arskane'a - przyjaciela czy wroga?
Ko�a uciekaj�cych woz�w odciska�y w mi�kkim torfie g��bokie koleiny, za� obok nich bieg�y wyra�nie widoczne �lady ludzkich st�p. Czarne ptaki, kt�re oci�ale odfrun�y na widok ludzi, wr�ci�y natychmiast na miejsce uczty, gdy tylko para przyjaci� ruszy�a tropem woz�w. Arskane oddycha� ci�ko, a jego usta zacisn�y si� w w�sk�, okrutn� lini�, tak samo jak w�wczas, gdy natkn�li si� na zwo�oki Noratona.
- Cztery Bestie - g�o�no zastanawia� si� Fors wyd�u�aj�c krok do lekkiego biegu. - Jaszczurki zabi�y jeszcze pi��. Ile mo�e w��czy� si� po okolicy? Nigdy przedtem nie zabito tylu naraz. Co si� za tym kryje?
- W r�ku jednej z nich znalaz�em wypalon� pochodni�. Mo�liwe, �e to r�wnie� one pod�o�y�y ogie� wok� obozu Koczownik�w, tak jak tu podpali�y wozy, chc�c wymordowa� ca�y klan.
- Nigdy przedtem nie opuszcza�y ruin. Dlaczego nagle zmieni�y obyczaje? Arskane splun��.
- Mo�e one r�wnie� szukaj� nowej ziemi, a mo�e zachcia�o si� im wojny i �mierci wszystkich, kt�rzy nie nale�� do ich rasy. Kto wie, co takie paskudztwo mo�e wymy�li�? Patrz!
Koleiny, kt�rymi pod��ali, po��czy�y si� z szerokim traktem rozje�d�onej ko�ami wielu woz�w i udeptanej setkami st�p ziemi. Nie ulega�o w�tpliwo�ci, �e natrafili na �lady przeci�gaj�cego plemienia. Teraz mogli ju� spokojnie pod��a� tym szlakiem, gdy� pr�dzej czy p�niej spotkaj� znajduj�cy si� gdzie� w przedzie lud Arskane'a.
W chwil� p�niej Fors przystan�� tak nagle, �e omal nie zapl�ta� si� we w�asne nogi. Nie wiadomo sk�d nadlecia�a strza�a i zarywszy g��boko w piasku, dr�a�a lekko, nios�c zarazem gro�b� i ostrze�enie. Nie musia� przygl�da� si� jej z bliska. Zanim jeszcze wyci�gn�� po ni� r�k�, wiedzia�, �e w d�ugim drzewcu znajdzie wbit� g��boko niewielk� gwiazdk�.



Rozdzia� 15
Przyn�ta


Arskane nie zatrzyma� si�, tylko skoczy� w lewo i przypad� do ziemi pod os�on� zaro�li, �ciskaj�c w r�ku zabrany z miejsca potyczki dziryt. Fors przeciwnie - pozosta� tam, gdzie stan��, wzni�s� jedynie do g�ry puste d�onie.
- Podr�ujemy w pokoju.
S�owa jego w�asnej mowy - ludzi z g�r - zabrzmia�y dziwnie po tylu tygodniach ucieczki. Od k�py rozrzuconych po prawej stronie szlaku drzew oderwa�a si� wysoka posta�, kt�rej widok nie zdziwi� ch�opca.
Jari wygl�da� imponuj�co nawet w prostych szatach zwyk�ego mieszka�ca Eyrie. W od�wi�tnym stroju Wodza Gwia�dzistych by�by bardziej dostojny, pomy�la� z dum� Fors, ni� Cantrul, przyodziany w uroczysty p�aszcz i ozdobiony p�kami pi�r henn. Podchodzi� ku nim powoli, a s�o�ce odbija�o si� ol�niewaj�co w zawieszonej na szyi srebrzystej gwie�dzie oraz w wyczyszczonych do po�ysku metalowych okuciach pasa i pochwy miecza.
Arskane przyczai� si� do skoku, lecz Fors gwa�townym gestem nakaza� mu spok�j. Jari stan�� na wprost nich, drgni�ciem najmniejszego musku�u nieruchomej twarzy nie okazuj�c zdziwienia widokiem uciekiniera z g�r.
- I co, ziomku. - Trzymany w r�ku �uk zacz�� porusza� si� tak, jakby by�o to ber�o Rady. - Czy znalaz�e� ju� sw�j szlak?
Fors pozdrowi� go, a gdy Jar! nie odpowiedzia�, zagryz� g��boko doln� warg�. To prawda, �e nigdy w przesz�o�ci W�dz nie okaza� mu najmniejszego zainteresowania, r�wnocze�nie jednak �adnym s�owem czy gestem nie da� mu odczu�, �e uwa�a go za kogo� gorszego od reszty m�odzie�y Eyrie, czym ju� dawno zaskarbi� sobie wdzi�czno�� w sercu ch�opca.
- W�druj� z Arskane'm, moim bratem z Plemienia Ciemnosk�rych. - Strzeli� palcami, chc�c wywo�a� �owc� z zaro�li. - Jego lud znalaz� si� w niebezpiecze�stwie, �pieszymy wi�c, aby do� do��czy�.
- Czy wiesz, �e jeste� teraz wyj�ty spod prawa?
Fors z trudem prze�kn�� md�� s�odycz �ciekaj�cej z rozci�tej wargi krwi. Mimo wszystko w g��bi duszy liczy� na �agodniejszy wyrok za opuszczenie Eyrie. S�owa Jarla poruszy�y nim bardziej, ni� si� tego spodziewa�. Poczu� ogarniaj�cy go przyp�yw zniech�cenia i rozpaczy, szybko jednak zapanowa� nad sob�, maj�c nadziej�, �e W�dz nie dostrzeg� tej chwili s�abo�ci. Eyrie nigdy nie by�o dla niego szcz�liwym domem - nikt nie okaza� mu serdeczno�ci od czasu �mierci Langdona. Prawd� m�wi�c, ju� dawno temu wyj�to go spod prawa, tym niemniej by�o to jedyne znane mu schronienie.
- Przy ogniu Arskane'a jego brat b�dzie zawsze gor�co witany. Przenikliwy wzrok Jarla przeni�s� si� z Forsa na jego towarzysza.
- Wkr�tce tw�j lud nie b�dzie m�g� nikomu ofiarowa� ognia lub schronienia. Za p�no wracasz, wojowniku. Wzywaj�cy do powrotu g�os b�bn�w umilk� wiele godzin temu.
- Zostali�my zatrzymani wbrew naszej woli - odpar� Arskane roztargnionym g�osem bez reszty poch�oni�ty lustracj� Jarla. Ogl�dziny nie wypad�y widocznie zbyt pomy�lnie, gdy� na twarzy �owcy zago�ci� ponury grymas.
- I s�dz�c z waszego wygl�du nie obchodzono si� z wami zbyt �agodnie. Jari popatrzy� wymownie na pokrywaj�ce przyjaci� liczne si�ce i blizny. - No c�, przed bitw� ka�dy zdolny do walki cz�owiek jest na wag� z�ota.
- Czy�by Koczownicy... zacz�� zdziwiony Fors. Trudno mu by�o uwierzy�, �e Cantrul tak szybko zaprowadzi� porz�dki po wywo�anym po�arem zamieszaniu.
- Jacy Koczownicy? - spyta� zaskoczony Jarl. - Koczownicy nie maj� nic z tym wsp�lnego. W�r�d Bestii zapanowa�o wrzenie i teraz porzucaj� swe cuchn�ce nory, ca�ymi stadami wychodz�c w step, aby walczy� ze wszystkimi ludzkimi plemionami!
Arskane �cisn�� g�ow� d�o�mi! Nag�ym nawrotem da�o o sobie zna� wyczerpanie. Wymamrota� co� zbiela�ymi wargami, po czym ci�ko ruszy� przed siebie. Fors chcia� p�j�� w jego �lady, lecz kr�tki gest wodza osadzi� go na miejscu.
- Co to za gadanie o ataku Koczownik�w?
Prze�amuj�c jaki� wewn�trzny op�r zacz�� opowiada� o pojmaniu, pobycie w obozie i ucieczce z miasta namiot�w. Nim sko�czy�, Arskane znikn�� ju� z pola widzenia, lecz Jarl nadal nie pozwala� mu odej��. Wydawa� si� bez reszty poch�oni�ty ogl�daniem nakre�lonych na piasku ko�cem d�ugiego �uku wzor�w. Zniecierpliwiony Fors przyst�pi� z nogi na nog�. W ko�cu W�dz odezwa� si�, wypowiadaj�c g�o�no nurtuj�ce go my�li.
- Teraz lepiej rozumiem wypadki dw�ch ostatnich dni. Gwizdn�� przenikliwie spomi�dzy z�b�w, a na ten zew z wysokiej trawy wypad�y dwa gibkie kszta�ty. Fors nie mia� czasu przyjrze� si� czarnemu zwierz�ciu, ocieraj�cemu si� o nogi Jarla, gdy� drugie stworzenie powali�o go na ziemi�, przewracaj�c z boku na bok w radosnym ta�cu powitania. Ch�opak �mia� si� g�o�no, nie wierz�c w�asnemu szcz�ciu, gdy poczu� na twarzy szorstki j�zyk szalej�cej Lury.
- Wczoraj Nag przyprowadzi� j� z polowania. - R�ka Jarla pieszczotliwie w�drowa�a po grzbiecie wielkiego kota, kt�rego g�adkie, czarne futro w �wietle s�o�ca nabiera�o niebieskiego odcienia. - Na jej czaszce znalaz�em du�y guz. Kto� j� musia� uderzy� w czasie walki, tak �e straci�a przytomno��. Nie dawa�a mi spokoju od chwili, gdy zjawi�a si� u nogi Naga, ca�y czas nagl�c, aby za ni� i�� - nieust�pliwie chcia�a mnie nam�wi� na wypraw� ratunkow�.
Rozradowany Fors podni�s� si� wreszcie, obskakiwany przez uszcz�liwion� Lur�, kt�ra co rusz tr�ca�a go g�ow� lub ca�� si�� swego stalowego cia�a usi�owa�a otrze� si� o dr��ce ze zm�czenia nogi.
- Wzruszaj�ca scena.
Nastr�j beztroski min�� w jednej chwili. Dobrze zna� ten ironiczny ton Jarla. M�wi�c w taki spos�b, W�dz potrafi� bardzo szybko onie�mieli� nawet najbardziej pewnego siebie cz�owieka. Nie czekaj�c d�u�ej, ruszy� bez s�owa �ladem Arskane'a i cho� nie ogl�da� si� za siebie wiedzia�, �e W�dz Gwia�dzistych posuwa za nim.
Jar! nie odzywa� si� wi�cej, w�druj�c w milczeniu niczym Nag, kt�rego przemykaj�ca bezszelestnie sylwetka przywodzi�a chwilami na my�l rzucany przez zaro�la czarny cie�. Mrucz�ca g�o�no Lura nie odst�powa�a Forsa na krok, jakby w obawie, �e ch�opak zniknie ponownie, gdy tylko starym zwyczajem zacznie myszkowa� po stepie.
Plemi� Arskane'a spotkali na rozleg�ej ��ce, z trzech stron obramowanej wodami rzeki. Czwarty bok zamyka� d�ugi rz�d dwuko�owych woz�w, niczym drewniana �ciana zabezpieczaj�ca obozowisko od strony l�du. Wewn�trz, w�r�d g�sto rozsianych namiot�w, przed kt�rymi p�on�y ogniska, wida� by�o liczne, sporz�dzone z lin zagrody, zape�nione owcami i niewielkimi konikami ciemnej ma�ci. Po obozie kr�ci�o si� tylko kilku zbrojnych, gdy� wi�kszo�� m�czyzn musia�a widocznie obsadzi� ukryte w stepie posterunki. Fors doszed� do wniosku, �e po drodze mijali czujki Ciemnosk�rych, lecz dzi�ki obecno�ci Jarla przeszli nie zatrzymani.
Odnalezienie Arskane'a nie przedstawia�o najmniejszej trudno�ci. Otacza� go kr�g kilkudziesi�ciu kobiet i paru m�czyzn, tak zas�uchanych w opowie�� zwiadowcy, �e nikt nie zauwa�y� pojawienia si� Forsa i Wodza Gwia�dzistych.
Wyra�nie by�o wida�, �e Arskane kierowa� sw�j raport do jednej z kobiet. Mia�a w�adcz� twarz o wyrazistych rysach, a jej wynios�a posta� wzrostem dor�wnywa�a m�odemu wojownikowi. Na ramiona opada�y jej dwa warkocze czarnych w�os�w, ku kt�rym raz po raz odruchowo wznosi�a niecierpliwe d�onie. Mia�a na sobie d�ug�, prost� sukni� w takim samym dziwnym, pomara�czowym kolorze, co znaleziony na krzaku skrawek tkaniny, a wok� ramion i szyi po�yskiwa�y oprawne w srebro kamienie.
Gdy sko�czy�, zastanawia�a si� przez chwil�, po czym zacz�a wydawa� komendy tak szybko, �e Fors nie zrozumia� po�owy wypowiedzianych w po�udniowym dialekcie s��w. Rozkazy rozerwa�y pier�cie� s�uchaczy, popychaj�c tak kobiety, jak i m�czyzn w r�nych kierunkach. Gdy ostatni z nich pop�dzi� do swego zadania, zobaczy�a Forsa i oczy jej rozszerzy�y si� w bezbrze�nym zdumieniu. Chc�c dostrzec jego przyczyn�, Arskane obr�ci� si�, a widz�c przyjaciela, chwyci� go za ramiona.
- To w�a�nie o nim opowiada�em. Uratowa� mi �ycie w Mie�cie Bestii i od tej pory zosta� moim bratem. Jego g�os zabrzmia� niemal usprawiedliwiaj�co.
- Jeste�my czarnym narodem - �piewnie odpar�a kobieta - i chcemy nim pozosta�, m�j synu. Ten cz�owiek jest innej rasy.
Zdenerwowany Arskane zamacha� r�kami.
- Jest moim bratem - powt�rzy� z uporem. - Gdyby nie on, zgin��bym wiele razy, a klan nigdy nie dowiedzia�by si�, gdzie le�� moje ko�ci.
- Z kolei Arskane - Fors zwr�ci� si� do w�adczyni bez cienia uni�enia - r�wnie� ratowa� mnie z opresji. Czy� nie wspomina� ci o tym? Musisz jednak, o Pani, wiedzie� o jednym - jestem wyj�ty spod prawa i bezkarnie mo�e zabi� mnie ka�dy, komu przyjdzie na to ochota.
- C� z tego, jest to sprawa pomi�dzy tob� a twoim klanem i wcale nie musisz chwali� si� tym przed obcymi. Co prawda, masz bia�� sk�r�, lecz jakie znaczenie ma kolor sk�ry w godzinie pr�by? Nadchodz� dni, gdy liczy� si� b�dzie ka�dy �ucznik, ka�dy w�adaj�cy mieczem m�czyzna.
Schyli�a si�, by podnie�� le��cy mi�dzy jej obutymi w sanda�y stopami kawa�ek piaszczystej gleby. Po chwili wyprostowa�a si�, wznosz�c ku niebu spoczywaj�c� na z��czonych d�oniach grudk� ziemi.
Na ten widok Fors post�pi� trzy kroki do przodu i czubkiem wskazuj�cego palca dotkn�� najpierw swych warg, a potem bry�ki, sk�adaj�c tym samym przysi�g� wierno�ci. Nie pad� jednak na kolana, aby prosi� o przyj�cie do klanu, co spotka�o si� z aprobuj�cym skini�ciem g�owy prowadz�cej ceremoni� kobiety.
- My�li nasze s� proste i szczere, m�ody cz�owieku. W imi� Srebrzystych Skrzyde� oraz Tych Kt�rzy Niegdy� Latali, przyjmuj� tw�j ho�d, w��czaj�c ci� w szereg wojownik�w do chwili, w kt�rej wsp�lnie uznamy, �e nasze drogi rozchodz� si�. Czy teraz jeste� zadowolony, Arskane?
Zwiadowca zwleka� przez chwil� z udzieleniem odpowiedzi. Spogl�da� na Forsa z niezwyk�ym skupieniem. Wida� by�o, �e rozczarowa�a go postawa przyjaciela, kt�ry nie prosi� o zaszczyt wst�pienia do klanu. W ko�cu jednak powiedzia�:
- Traktuj� go- jak cz�onka rodziny i pragn�, by towarzyszy� nam zar�wno w walce pod wsp�lnym sztandarem, jak przy domowym ognisku.
- Niech tak b�dzie.
Oddali�a ich skinieniem r�ki, patrz�c ju� w stron� Jarla, a gdy odchodzili, s�yszeli jeszcze, jak w�adczym g�osem zacz�a zadawa� mu pytania.
Arskane szybko kroczy� przez ob�z, odpowiadaj�c kr�tko na pozdrowienia napotykanych po drodze ludzi, dop�ki nie dotarli do czego� w rodzaju namiotu zbudowanego z dw�ch woz�w, przykrytych z g�ry szerokim pasem we�nianej materii. Obok wej�cia wisia�y w rz�dzie cztery okr�g�e tarcze, wykonane z grubej, pokrytej �usk� sk�ry, a nad nimi �opota� na wietrze niewielki proporzec. Po raz drugi Fors ogl�da� wizerunek rozwini�tych do lotu skrzyde� z ja�niej�c� nieco ni�ej szkar�atn� gwiazd�.
Wewn�trz natkn�li si� na dziewczynk� o g��boko osadzonych, �ywych oczach. Ma�a na ich widok krzykn�a g�o�no i upu�ciwszy trzymany w r�ku garnek przypad�a do Arskane'a, tul�c si� mocno do pokrytego bliznami cia�a. �owca, �miej�c si�, porwa� j� za r�k�.
- Masz oto przed sob� najm�odszego cz�onka naszej rodziny, bracie. Nazywaj� j� Rosanna o Bystrych Oczach. No, ma�a, powitaj mego brata.
Nie�mia�e, bystre oczy popatrzy�y z ciekawo�ci� na Forsa, a ma�e r�czki odrzuci�y do ty�u warkocze, kt�re za kilka lat z pewno�ci� b�d� mog�y konkurowa� z warkoczami sprawuj�cej rz�dy kobiety, po czym dzieci�cy, lecz nawyk�y do wydawania polece� g�osik rozkaza�, aby jego w�a�cicielk� "postawi� na ziemi". Gdy tylko stopy dziewczynki zetkn�y si� z pod�o�em, ruszy�a w stron� go�cia z wyci�gni�tymi przed siebie d�o�mi. Na wp� zgaduj�c w�a�ciwe post�powanie Fors rozprostowa� w odpowiedzi swoje r�ce, a w�wczas d�onie dziecka wspar�y si� o jego pot�ne palce.
- Na p�on�cy w tym palenisku ogie�, na chroni�cy przed noc� i burz� dach, najad�o i nap�j tego domu, witam ci� serdecznie, bracie mojego brata.
Ostatnie s�owa wypowiedzia�a z nut� t�umfu i dumna ze swej pami�ci u�miechn�a si� do Arskane'a.
- Znakomicie, siostro. Jeste� prawdziw� pani� tego domu.
- Dzi�ki ci Rosanno za takie powitanie - Fors okaza� tym razem znacznie wi�cej uprzejmo�ci, ni� w trakcie rozmowy z w�adczyni�.
- A teraz - Arskane ponownie spowa�nia� - musz� zobaczy� si� z ojcem. Obchodzi w�a�nie zewn�trzne posterunki. Gdyby� wi�c zechcia� zaczeka� tu na nas...
Rosanna nadal trzyma�a go za r�ce, a teraz pos�a�a mu radosny u�miech taki sam, jakim obdarzy�a przedtem brata.
- Mamy tu jagody, bracie mego brata, �wie�y ser i wyj�ty z pieca placek.
- Przecie� to uczta! - odwzajemni� jej u�miech.
- Prawdziwa uczta! B�dziemy ucztowa�, bo wr�ci� Arskane. Becie m�wi�a, �e nie wr�ci i p�aka�a...
- Naprawd�? - wychodz�cy Arskane �ywo zainteresowa� si� tym komentarzem.
Sta� jeszcze chwil�, z niedowierzaniem kr�c�c g�ow�, po czym ruszy� wzd�u� rz�du namiot�w.
Rosanna skin�a twierdz�co.
- Tak. Becie p�aka�a. A ja nie p�aka�am, bo wiedzia�am, �e on wr�ci.
- A dlaczego by�a� tego taka pewna? Ma�a r�czka poci�gn�a go ku rz�dowi tarcz.
- Arskane to wielki wojownik. To - r�owo-br�zowy palec dotkn�� skraju ostatniej tarczy - to zosta�o zrobione ze sk�ry grzmi�cego jaszczura, kt�rego zabi� Arskane. Wyobra� sobie, �e dokona� tego zupe�nie sam. Nawet m�j ojciec, gdy si� o tym dowiedzia�, kaza� pie�niarzowi u�o�y� o tym opowie��, aby mo�na by�o za�piewa� nast�pnej zimy, cho� sam ci�gle powtarza, �e syn wodza nie powinien by� wyr�niany ponad innych wojownik�w. Arskane jest bardzo silny.
Przypominaj�c sobie dni wsp�lnej w�dr�wki, Fors ch�tnie przytakn��.
- Tak. Tw�j brat jest bardzo silnym i dzielnym wojownikiem. Dokona� te� wielu innych wspania�ych czyn�w, o kt�rych wasz pie�niarz b�dzie musia� u�o�y� nowe pie�ni.
- Nie pochodzisz z naszego plemienia. Twoja sk�ra - por�wna�a r�ce obojga - jest jasna, a w�osy masz bia�e, niczym naszyjnik Becie, gdy odbijaj� si� w nim promienie s�o�ca. Nie nale�ysz do Czarnego Narodu.
Fors zaprzeczy� ruchem g�owy. Na tle ciemnobr�zowej sk�ry i czarnych w�os�w jego ja�niejsza sk�ra i srebrzystop�owa czupryna szczeg�lnie rzuca�y si� w oczy.
- Pochodz� z g�r, daleko na wschodzie - machn�� r�k�, wskazuj�c przybli�ony kierunek.
- Wi�c musisz by� jednym z tych, co hoduj� wielkie koty! Pod��aj�c za jej wzrokiem dostrzeg� Naga i Lur�. Zwierz�ta siedzia�y razem na uboczu, w znacznej odleg�o�ci od owiec i kucyk�w, zapewne zgodnie z wydanym im przez Jarla poleceniem. Jednak na bezg�o�ny rozkaz Forsa, Lura podnios�a si� i podesz�a do namiotu, pozostawiaj�c Naga na poprzednim miejscu. Uradowana Rosanna za�mia�a si� g�o�no i obj�a ramionami szeroki kark kota. Lura mrukn�a pieszczotliwie, li��c w rewan�u d�o� dziewczynki.
- Czy wszyscy ludzie z g�r maj� za przyjaci� wielkie koty?
- Nie, kot�w jest niewiele, a poza tym one same musz� sobie wybra� cz�owieka, kt�remu zechc� towarzyszy�. To jest moja najlepsza przyjaci�ka Lura, a ten tam to Nag, pomocnik Wodza Gwia�dzistych.
- Znam Wodza Gwia�dzistych - ma takie �agodne oczy. Cz�sto rozmawia z ojcem po nocach.
- �agodne oczy - Forsa zdumia� opis, tak r�ny od tego, co dotychczas my�la� o Jariu. Cho� z drugiej strony Rosanna nie widzia�a go takim, jaki ukaza� si� wyj�temu spod prawa mutantowi.
Zadymi�y rozmieszczone przed namiotami ogniska, a zaraz potem po osadzie rozszed� si� zapach przygotowywanej wieczerzy. Wyg�odzony ch�opak nie m�g� powstrzyma� si� i znacz�co poci�gn�� nosem.
- Jeste� g�odny, bracie mego brata?
- Mo�e tak, troch�...
Twarz Rosanny obla� rumieniec.
- Strasznie mi przykro. Znowu rozpu�ci�am j�zyk, zupe�nie zapominaj�c o Trzech Obowi�zkach. Tak mi wstyd. Chwyci�a go za r�k� i wci�gn�a pod we�niany dach.
- Usi�d�!
Poczu� pod stopami grube maty, wi�c pos�usznie podkurczy� d�ugie nogi i siad� na tak przygotowanym podwy�szeniu, podczas gdy Lura rozci�gn�a si� u jego st�p z zainteresowaniem obserwuj�c krz�taj�c� si� dziewczynk�. Nie zd��y� nawet przyjrze� si� dok�adniej wzorom rozwieszonych wok� tkanin, gdy pojawi�a si� Rosanna, nios�c nape�nion� paruj�c� wod� metalow� misk� i szeroki r�cznik.
Po sko�czonej toalecie zjawi�a si� przed nim taca z �y�k�, misk� g�stej strawy i niewielk� czark� br�zowego, gorzkiego p�ynu, takiego samego, jaki przyrz�dzi� dla Arskane'a w- ruinach miasta.
Posiliwszy si�, poczu� w�druj�ce po ca�ym ciele mi�e ciep�o, a potem musia� zasn��, gdy�, kiedy znowu otworzy� oczy, na niebie �wieci�y ju� gwiazdy, za� po �cianach namiotu pe�ga� czerwony odblask ognia. Obudzi� go Arskane, kt�ry kl�cz�c tu� obok nadal potrz�sa� energicznie jego ramieniem. Fors d�wign�� si� z legowiska.
- Co si� dzieje? - zapyta� zaspanym g�osem.
- M�j ojciec pragnie z tob� rozmawia�.
Przytomniej�c do reszty, ch�opak rozejrza� si� dooko�a. Jeden ze stoj�cych przed nim m�czyzn wygl�da� niczym nieco starsza kopia jego przyjaciela. W powierzchowno�ci drugiego natomiast przykuwa�y wzrok srebrne skrzyd�a, zamocowane do obejmuj�cego szyj� �a�cucha z takiego samego metalu.
Stary w�dz by� wyra�nie ni�szy od swoich dw�ch syn�w. Ciemn� sk�r� jego twarzy ��obi�y pozostawione przez pustynne wiatry i pal�ce s�o�ce , g��bokie bruzdy. Przez podbr�dek bieg�a ponadto postrz�piona blizna po �le zagojonej ranie. Raz po raz w�dz dotyka� jej ostro�nie, jakby ta pami�tka sprzed lat wci�� jeszcze dawa�a o sobie zna�.
- To ty jeste� Fors z g�rskich szczep�w? Fors zawaha� si�.
- By�em cz�onkiem jednego z nich, teraz jednak zosta�em wyj�ty spod prawa.
- Pani Nephata poda�a mu ziemi�...
Kr�tkie, ostre spojrzenie ojca skutecznie uciszy�o Arskane'a.
- M�j syn opowiada� co nieco o waszych w�dr�wkach. Ch�tnie jednak us�ysz� wi�cej o obozowiskach Koczownik�w i o tym, co si� wam tam przydarzy�o.
Ch�opak jeszcze raz stre�ci� ostatnie wypadki. Gdy sko�czy�, w�dz popatrzy� na� takim samym karc�cym wzrokiem, jakim przed chwil� przywo�ywa� do porz�dku Arskane'a. Przez kr�tki moment ich spojrzenia skrzy�owa�y si� w niemej potyczce, po czym Pan Skrzyde� zwr�ci� si� do stoj�cego obok starszego syna:
- Ty, Rance, uprzedzisz zwiadowc�w i co godzina b�dziesz obchodzi� zachodnie posterunki. W razie ataku musicie rozpali� na wzg�rzach dwa ogniska. Dopilnuj, �eby ka�dy o tym pami�ta�.
- Widzisz, przybyszu - w�dz odwr�ci� g�ow� w stron� drzwi, gdzie w cieniu Fors dopiero teraz dostrzeg� nieruchom� sylwetk� jeszcze jednego wojownika - my nie ruszamy na wojn� niczym na uczt�, jak maj� to w zwyczaju Koczownicy. Je�li jednak okaza�o si� to nieuniknione, b�dziemy walczy�. My, kt�rzy stawili�my czo�a gniewowi grzmi�cych jaszczur�w, by w ko�cu z ich sk�r uczyni� sobie tarcze...
- Nie ul�kniecie si� kilku lanc w r�kach ludzi - w g�osie Wodza Gwia�dzistych mo�na by�o wyczu� lekkie rozbawienie. - Mo�e masz racj�, Lanard, lecz nie zapomnij, �e b�dziesz tak�e walczy� przeciw Bestiom, kt�re w niczym nie przypominaj� cz�owieka!
- Wojenne b�bny plemienia dudni�y na m�j rozkaz jeszcze w czasach, gdy jego nie by�o na �wiecie - rzek� wskazuj�c na Arskane'a - przez wszystkie te lata nie zdarzy�o mi si�, bym stawiaj�c czo�a jednemu niebezpiecze�stwu, zapomnia� o drugim.
- Wybacz Lanardzie. Tylko g�upiec chce uczy� wydr� p�ywania. Pozostawmy wojn� wojownikom.
- Wojownikom, kt�rzy zbyt d�ugo siedz� bezczynnie. Biegiem na stanowiska. Wszyscy!
Spe�niaj�c polecenie ojca, Arskane i Rance wypadli z namiotu, a stary w�dz ruszy� szybko za nimi. Fors zrobi� krok ku wyj�ciu chc�c do��czy� do przyjaciela.
- Zaczekaj! - g�os rozleg� si� niczym trza�niecie bicza. Fors zesztywnia�. Jari nie mia� prawa mu rozkazywa�, nie mia� najmniejszego prawa od chwili, gdy og�oszono go wyj�tym spod prawa. Wiedzia� o tym bardzo dobrze, a jednak po�o�ywszy r�k� na g�owie Lury, przystan�� wyczekuj�co.
- Ci ludzie - Jari zacz�� gwa�townie wyrzuca� s�owa - wzi�ci w dwa ognie, ulegn� zag�adzie. Nie zwykli si� cofa�, gdy� jest to sprzeczne z ich natur�. Zreszt� na swojej ziemi nie mieli wrog�w, kt�rym nie potrafiliby sprosta�. Teraz sytuacja si� zmieni�a. Znale�li si� na obcej ziemi i chc� walczy� z doskonale z ni� obeznanym, zamieszkuj�cym te tereny przeciwnikiem. Grozi im wi�ksze niebezpiecze�stwo ni� to sobie wyobra�aj�, gdyby jednak powiedzie� im prawd� - nie uwierz� w ni�.
Fors nie przerwa� milczenia, wi�c po chwili W�dz Gwia�dzistych odezwa� si� ponownie.
- Langdon by� moim najlepszym przyjacielem. Zawsze go ceni�em, cho� by�a w nim jaka� gor�czkowo��, przez co nie zawsze m�g� przewidzie� bieg przysz�ych wydarze�.
S�ysz�c krytyk� ojca. Fors poczu� z�o��, lecz nadal si� nie odzywa�.
- Cho� taki m�ody, zd��y�e� ju� z�ama� prawa klanu, w dumie i uporze id�c w�asn� drog�.
- Nie prosz� Eyrie o nic!
- Dwa razy s�ucha�em twojej opowie�ci i my�l�, �e lubisz Arskane'a. Masz te� otwarte oczy i �atwo zaskarbiasz sobie ludzk� sympati�. Tego Marphy'ego warto zapami�ta�. S�dz�, �e dobrze b�dzie z nim porozmawia�. Natomiast Cantrul to urodzony wojownik, cz�owiek zupe�nie innego pokroju. Pozw�l mu stoczy� bitw�, a przekonasz si�, �e b�dzie bardziej przyst�pny, gdy� nasyci si� odniesionym zwyci�stwem. Nie pozostaje nam zatem nic innego, jak tylko wskaza� mu przeciwnika - kogo� innego ni� to plemi�...
- Kogo? - Bezgranicznie zdumiony Fors zdo�a� wykrztusi� tylko jedno s�owo.
- Bestie. Wyra�ny �lad powinien zaprowadzi� je na p�noc, do obozu Koczownik�w.
Fors zaczyna� pojmowa�. Prze�kn�� �lin�, czuj�c nag�� sucho�� w gardle. By� przyn�t� dla Bestii, ruszy� na p�noc ca�y czas ze straszliw� �mierci� na karku. Poczu� na plecach zimn� �ap� strachu.
- Takie zadanie mo�e wykona� tylko kt�ry� z nas.
- To znaczy, �e nie powiemy o tym Lanardowi?
- Tak b�dzie najlepiej. W tej chwili plan im si� nie spodoba. A ty - ty jeste� banit� - obcym, kt�ry mo�e by� podszyty tch�rzem. Je�li opu�cisz ob�z, uciekniesz...
Paznokcie Forsa pogr��y�y si� g��boko w ciele zaci�ni�tych w pi�ci d�oni. Nie m�g� znie�� my�li, �e w oczach Arskane'a zostanie dwulicowym tch�rzem tylko dlatego, �e w g�owie Jarla zrodzi� si� zwariowany pomys�. Ogarn�o go wzburzenie, a mimo to gdzie� w �rodku, jaka� cz�� jego �wiadomo�ci akceptowa�a punkt widzenia wodza.
- Je�li dojdzie do walki Koczownik�w z Czarnym Narodem, to �atwo mo�e si� zdarzy�, �e Bestie zniszcz� niedobitk�w obu tych plemion.
- Nie musisz mnie przekonywa�, �e dwa i dwa to cztery - warkn�� Fors.
Gdzie� na zewn�trz rozleg� si� dzieci�cy g�os Brat tego dzieciaka wydoby� go z doliny jaszczurek.
- Kiedy mam wyruszy� - spyta� Wodza Gwia�dzistych, nienawidz�c jego, siebie i ka�dego wypowiedzianego s�owa.



Rozdzia� 16
�cigany


Fors z wdzi�czno�ci� pomy�la� o u�atwiaj�cej widzenie w ciemno�ci mutacji. Ju� od godziny posuwali si� ostro�nie biegn�cym wzd�u� pradawnej drogi rowem, a on wskazywa� przej�cie prowadzonej przez Ars-kane'a grupce ciemnosk�rych wojownik�w. Co prawda, wisz�cy na niebie ksi�yc w pe�ni zalewa� sp�kan� nawierzchni� pobliskiej drogi ostrym blaskiem, lecz w rzucanym przez g�ste zaro�la cieniu tylko on jeden m�g� wypatrzy� drog�.
Cieszy� go ci�ar przewieszonego przez plecy �uku i pe�nego strza� ko�czanu, cho� by� to kr�tki, opatrzony podw�jn� ci�ciw� �uk z po�udnia, a nie d�uga, prosta bro�, do jakiej przywyk� w g�rach. Ponadto u pasa mia� przyczepiony jeden z mieczy Arskane'a, ten, kt�rego r�koje�� najbardziej pasowa�a do jego d�oni.
Gdyby nie ci��y� na nim plan Jarla, czu�by si� teraz naprawd� szcz�liwy. Pod��a� za Arskane'm jako cz�onek jego szczepu - otoczony przez ludzi akceptuj�cych go, bez zadawania �adnych pyta� i po raz pierwszy od bardzo dawna by� komu� naprawd� potrzebny. Niestety, zgodnie z powzi�tym zobowi�zaniem, b�dzie musia� porzuci� to wszystko, gdy tylko nadejdzie w�a�ciwa chwila.
Jari wyruszy� w poszukiwaniu Bestii na zach�d. Jego ten sam obowi�zek rzuci� do oddzia�u Arskane'a. Mo�e wtedy, gdy ju� opu�ci plemi�, spotka si� z Wodzem, a mo�e nie zobacz� si� ju� nigdy wi�cej. Przywo�a� cicho Lur�. Je�li przyjdzie mu uciec tej nocy, to jej pomoc b�dzie bardzo potrzebna.
Stara droga szerokim �ukiem omija�a podstaw� rozlanego wzg�rza. W pewnej chwili Fors si� zatrzyma�. Czy naprawd� dostrzeg� jaki� ruch w po�owie zbocza? Chwyci� za �okie� id�cego przed nim cz�owieka i �cisn�� mocno, wiedz�c, �e sygna� zostanie szybko przekazany wzd�u� linii.
Z boku mign�o kremowe futro Lury, kt�ra przebiega�a drog� i szybko sz�a w g�r�. Je�li kto� kry� si� w w�skim pasie zaro�li, zostanie sp�oszony lub unieszkodliwiony.
W miejscu, gdzie co� przyku�o przedtem jego uwag�, krzaki poruszy�y si� nagle i na otwart� przestrze� wybieg�a biegn�ca posta�. W �wietle ksi�yca znajom� lini� zarysowa�y si� wychud�e barki.
- Bestia!
Ryk Lury rozdar� powietrze, g�usz�c ca�kowicie jego ostrze�enie. Us�yszeli trzask �amanych przez atakuj�cego kota ga��zi. Tym razem Lura mia�a za zadanie nie zabija�, tylko przestraszy� i odp�dzi�. Na widok biegn�cego pochy�o�ci� wroga ludzie Arskane'a przykl�kli, nak�adaj�c strza�y na ci�ciwy �ci�gni�tych z plec�w �uk�w. Napi�te rzemienie �wisn�y, wyrzucaj�c w g�r� kilkana�cie pierzastych pocisk�w. Wi�kszo�� z nich musia�a spa�� grubo poni�ej celu, gdy�, jak Fors doskonale wiedzia�, strzelanie do g�ry wymaga�o wielkiej wprawy.
Gnana strachem Bestia skry�a si� po drugiej stronie wzg�rza tak szybko, �e wojownicy nie zd��yli nawet wystrzeli� nast�pnych strza�. Min�wszy szereg rozczarowanych �ucznik�w Arskane zbli�y� si� do Forsa.
- Jak my�lisz, czy to by� ich zwiadowca?
- Mo�liwe. Zawsze dotychczas dzia�ali w grupach. Je�li to zwiadowca, to zaraz pobiegnie i z�o�y meldunek.
Ciemnosk�ry w zamy�leniu przygryz� kciuk. Fors zna� trapi�ce go w�tpliwo�ci. Arskane obawia� si� zasadzki. Tak ma�o wiedzieli o sposobach walki Bestii. Wygl�da�o jednak na to, �e czajenie si� w ciemno�ci najbardziej odpowiada�o naturze tych odra�aj�cych stworze�. W ruinach miast uderza�y z ukrycia, ilekro� by�o to tylko mo�liwe.
Wreszcie Arskane post�pi� zgodnie z przewidywaniami Forsa. Da� sygna� do wymarszu, chc�c wype�ni� powierzone zadanie, czyli obej�� wyznaczony rewir i dotrze� do wzg�rza, na kt�rym przygotowano sygna�owe ognisko. Niewielka kolumna z ubezpieczaj�c� skrzyd�a Lur�, bez przeszk�d posuwa�a si� do przodu, dzi�ki czemu wkr�tce osi�gn�li stra�niczy pag�rek i zmienili czuwaj�cych tam wojownik�w.
Zbli�a� si� �wit. W s�abym, szarym �wietle zwyczajne drzewa i krzaki zdawa�y si� �y� dziwnym, nierealnym �yciem, jakby pochodzi�y z innego �wiata, oddzielonego od rzeczywisto�ci tylko cienk�, przezroczyst� b�on�. Wartownicy wyci�li wi�kszo�� porastaj�cych szczyt zaro�li, ods�aniaj�c tym samym widok na ca�� okolic�.
W pierwszej kolejno�ci Fors odszuka� ob�z na brzegu rzeki, a potem zaj�� si� wyszukiwaniem innych punkt�w orientacyjnych w terenie, co mog�oby si� mu przyda� na wypadek, gdyby trzeba by�o przyst�pi� do realizacji planu Jarla. Zluzowani wartownicy r�wnym rz�dkiem schodzili w d� i mieli w�a�nie skry� si� w przydro�nym rowie, gdy ostatni z nich zamacha� z przera�enia r�kami i bez najmniejszego j�ku run�� na ziemi�. Poprzedzaj�cy go wojownik musia� co� us�ysze�, gdy� obejrza� si� za siebie, a widz�c le��cego ruszy� mu na pomoc, lecz zdo�a� przej�� zaledwie kilka krok�w, nim g�o�no charcz�c pad� na kolana, bezsilnie zaciskaj�c d�onie na tkwi�cym w gardle czarnym dzirycie.
Zaatakowani rozsypali si� w lu�n� tyralier� i pop�dzili z powrotem pod g�r�, chc�c jak najszybciej osi�gn�� bezpieczny skraj otaczaj�cych wierzcho�ek zaro�li. Niestety, manewr ten kosztowa� ich �ycie dw�ch nast�pnych ludzi, kt�rych przeszyte pociskami Bestii poskr�cane cia�a zaleg�y w bujnej trawie, porastaj�cej �agodne zbocze.
Przedar� si� tylko jeden, z przera�eniem w oczach wpad� mi�dzy wojownik�w czaj�cych si� z napi�tymi �ukami. S�ycha� by�o straszliwe przekle�stwa rzucane na niewidzialnego wroga, kt�ry sia� �mier�, sam nie wystawiaj�c si� na strza�y stra�nik�w wzg�rza.
Lura opu�ci�a sw� kryj�wk� w dole stoku i podpe�z�a do Forsa. Ch�opak popatrzy� w jej niebieskie, rozszerzone oczy, a w odpowiedzi wielki kot poruszy� g�ow� z lewa na prawo, dla pewno�ci powtarzaj�c ten ruch kilkakrotnie. A wi�c byli otoczeni! Mo�liwe, �e by�o ju� za p�no, by wprowadzi� w �ycie powierzone przez Jarla zadanie. Zdusi� w sobie zrodzon� tej my�li nadziej�. Nawet gdyby w istocie tak by�o, nie mia� wyboru. Okoliczno�ci sprzyja�y ucieczce i by�o pewne, �e w takiej sytuacji Bestie pod��� jego tropem. Musia� opu�ci� Arskane'a, cho�by mia�o to poci�gn�� za sob� jego �mier�. Skoro jest szansa, musi z niej skorzysta�.
- Jeste�my otoczeni - jak m�g� najciszej przekaza� sygna� Lurze. Arskane skin�� g�ow�.
- Wiem. Domy�li�em si� tego, gdy tylko do nas podesz�a. No c�, mo�emy teraz tu posiedzie� par� dni. Je�li zechc� nas wzi�� g�odem... P�ki co, powiem ludziom by si� ukryli. Wypatruj�c Bestii za bardzo si� ods�onili...
Zacz�� wydawa� odpowiednie rozkazy, wr�g jednak i tym razem okaza� si� szybszy. Nim ktokolwiek zd��y� si� poruszy�, gdzie� z do�u nadlecia� dziryt i z g�uchym mla�ni�ciem wbi� si� w rami� stoj�cego najbli�ej Ars-kane'a cz�owieka. Trafiony krzykn�� z b�lu wyci�gaj�c jak nadalej od siebie r�k� z tkwi�cym w niej drzewcem. W jednej chwili polanka opustosza�a. Arskane schwyci� rannego i �ladem pozosta�ych skry� si� w�r�d zaro�li. W milczeniu rozgl�dali si� gor�czkowo, bezskutecznie wypatruj�c zamaskowanych Bestii. Wyczekiwanie stawa�o si� niezno�ne. Do g�osu zacz�y dochodzi� napi�te do ostateczno�ci nerwy i raz po raz kt�ry� z wojownik�w napina� �uk, mierz�c w stron� wyimaginowanego celu. �aden jednak nie wypu�ci� dotychczas strza�y, gdy� byli to ludzie do�wiadczeni w bojach i mimo zamieszania zdawali sobie spraw�, �e cenne pociski b�d� bardziej przydatne w chwili, gdy wr�g opu�ci swoje kryj�wki. Wiedzieli, �e czeka ich walka, kt�rej wynik w znacznej mierze zale�e� mo�e od cierpliwo�ci �cieraj�cych si� stron. Nie pozosta�o im nic innego, tylko le�e� w bezruchu i czeka�.
Fors jeszcze raz wys�a� Lur� na zwiady. Musia� wiedzie�, czy w rozwini�tym przez Bestie pier�cieniu nie znajdzie si� jaka� luka. Gdyby uda�o si� odkry� niestrze�one przej�cie, rzuci si� w nie, a po mini�ciu linii posterunk�w ruszy na p�noc. Oczywi�cie, szybko zostanie dostrze�ony, zanim jednak przeciwnik wy�le pogo�, zechce upewni� si�, czy uciekinier zmierza w stron� obozu nad rzek�. Dlatego te� na pocz�tku powinien zachowywa� si� tak, jakby straci� orientacj�, a w�wczas ch�� po�cigu mo�e pchn�� kilka Bestii na jego trop.
W ci�gu tego ranka przyby�y jeszcze dwie ofiary. Nieustannie kr���cy pomi�dzy wojownikami Arskane odkry� przyszpilone dzirytem do ziemi zw�oki oraz rannego z rozszarpan� nog�, zaj�tego opatrywaniem w�asnej rany. Gdy wr�ci� do Forsa, twarz mia� bardzo powa�n�.
- W po�udnie wy�l� nam pomoc. Je�li rozpalimy ostrzegawczy ogie�, zwin� ob�z i rusz� nam z odsiecz�, co wprowadzi ich wprost w pu�apk�. Korson m�wi, �e pami�ta stare sygna�y dymne i chce spr�bowa� wys�a� wiadomo��. Jest to jednak niebezpieczne, gdy� cz�owiek nadaj�cy sygna�y wystawi si� na cel Bestiom.
Popatrzy� ponuro na otaczaj�ce ich drzewa.
- Zosta�o nas pi�ciu, w tym dw�ch rannych. Je�li zginiemy, a plemi� b�dzie uratowane, to nasza �mier� nie p�jdzie na marne.
Fors st�umi� w sobie ch�� zg�oszenia si� na ochotnika. Widzia�, jak olbrzym przystan�� wyczekuj�co, wpatrzony w jego twarz, gdy jednak spodziewana odpowied� nie pad�a, zawr�ci� i poczo�ga� si� w stron� stosu zgromadzonego drewna. Ch�opak mia� w�a�nie zamiar ruszy� �ladem przyjaciela, gdy w tym samym momencie dostrzeg� co�, co osadzi�o go na miejscu, budz�c zarazem podniecenie i niepok�j. Nieco poni�ej g�azu, za kt�rym si� ukry�, mign�a mu przelotnie g�owa Lury. Wi�c przej�cie istnia�o. Ca�y spi�ty zacz�� skrada� si� w kierunku kryj�wki kota.
Ucieczka t� stron� zbocza zupe�nie mu si� nie u�miecha�a. Teren by� otwarty, poro�ni�ty rzadko rozrzuconymi krzakami ja�owca. Biegn�c t�dy mo�e zosta� trafiony, zanim uda mu si� odskoczy� na bezpieczn� odleg�o��. Niemal natychmiast nadesz�a jednak inna my�l. Je�li ruszy we w�a�ciwej chwili, skupi na sobie uwag� wroga, zwi�kszaj�c tym samym szans� prze�ycia nadaj�cego sygna� cz�owieka. Ju� by� przy Lurze. Zwie�czona br�zowymi uszami g�owa wielkiego kota jeszcze raz wskaza�a grupk� omsza�ych ska�. Zwil�y� j�zykiem spierzchni�te wargi. Musi od�o�y� �uk i niepor�czny ko�czan. Miecz i my�liwski n� powinny wystarczy�. Odczeka� jeszcze chwil�, po czym spr�y� mi�nie i niczym zwolniona z ci�ciwy strza�a pomkn�� zygzakiem w d� zbocza. Gdzie� z ty�u rozleg� si� zdumiony okrzyk, a zaraz potem wszystko zag�uszy� szelest roztr�canych ska� i op�ta�czy �omot w skroniach.
M�cz�ce wyczekiwanie i niepewno�� ostatnich godzin min�y bezpowrotnie. M�g� wreszcie ca�kowicie skupi� si� na wykonaniu zadania. Przeciskali si� w�r�d drzewek m�odego lasu, nie pr�buj�c nawet zaciera� �lad�w, gdy Lura da�a zna�, �e s� �cigani. Serce Forsa zacz�o bi� jeszcze szybciej. Nadszed� czas �miertelnej rozgrywki. Ca�ej przebieg�o�ci przeciwnika m�g� przeciwstawi� si�� n�g, my�liwskie do�wiadczenie i umiej�tno�� orientacji w nieznanym terenie. Bestie zechc� dopa�� go jak najszybciej, samotny cz�owiek to dla nich kusz�cy k�sek, lecz on nie mo�e da� si� z�apa�, przynajmniej do czasu, a� znajd� si� na ziemiach Koczownik�w, co powinno sprowokowa� akcj� Cantrula. Obmy�lony przez Jarla plan, cho� prosty, by� szalenie ryzykowny - czy rzeczywi�cie stanie si� tak, jak tego oczekiwali?
Przystawali kilkakrotnie w ci�gu dnia, aby cho� chwil� odetchn��, a wtedy za ka�dym razem Lura upewnia�a go, �e kto� pod��a ich �ladem. Na kt�rym� postoju postanowi� przyjrze� si� bli�ej pogoni, wi�c po przej�ciu strumienia wdrapa� si� na g�ruj�c� nad okolic� ska�� i tam, ukryty w p�ytkiej rozpadlinie, czeka� cierpliwie, dop�ki z oddalonego o jakie� p� mili lasu nie wy�oni�y si� trzy ciemnoszare sylwetki. Pierwsza z nich porusza�a si� na czworakach, obw�chuj�c starannie ziemi� wok� siebie. Pozosta�e sz�y powoli, bacznie rozgl�daj�c si� na wszystkie strony. Mia� przeciw sobie trzy Bestie. Ile jeszcze mog�o ich pozosta� na stra�niczym wzg�rzu? Wewn�trzny g�os m�wi� mu, �e Ciemnosk�rym uda�o si� wys�a� ostrzegawcze sygna�y, za� rozs�dek nakazywa� porzuci� wszystkie my�li i bez reszty skoncentrowa� si� na wype�nieniu zadania. Mimo to nie potrafi� st�umi� w sobie niepokoju o losy przyjaci�. Poczu�, �e �apie drugi oddech. Po chwili namys�u zacz�� nieudolnie zaciera� �lady. Bestie mog�y uwierzy� w jego paniczn� ucieczk�, tym niemniej taka ostro�no�� na pokaz nie zawadzi. Pojawi�a si� Lura. Przez jaki� czas obserwowa�a wysi�ki Forsa, po czym mrukn�a aprobuj�co, najwidoczniej podzielaj�c jego przypuszczenia.
Na kr�tko przed zmrokiem skr�cili na zach�d, kieruj�c si� w stron� jeziora bobr�w i le��cego na tej samej linii obozu Cantrula, o ile oczywi�cie ogie� nie przegna� Koczownik�w w inne miejsce. Nie przerywaj�c marszu zrywa� jagody oraz k�osy zb�, porastaj�cych rzadkimi k�pkami zdzicza�e pola. Po�yka� je, pr�buj�c w ten spos�b oszuka� g��d. Przechodz�c przez stary sad natkn�� si� na twarde, wp� dojrza�e brzoskwinie. Zerwa� kilkana�cie najwi�kszych owoc�w i nie zwalniaj�c kroku zjad�, po czym ugasi� pragnienie w pobliskim strumieniu.
Noc by�a najgorsza. Na miejsce spoczynku wybra� sobie stare drzewo o ga��ziach, na kt�rych mo�na by�o si� po�o�y�. Wdrapa� si� na konar, a Lura po�o�y�a si� na ga��zi, obok grupy omsza�ych ska�ek, kt�re w razie potrzeby mog�y da� doskona�e ukrycie. Na tle kremowych, zwietrza�ych kamieni, ogromny kot by� niemal zupe�nie niewidoczny. Fors zapad� w p�ytki niespokojny sen, raz po raz budzony t�pym b�lem cierpi�cych z przem�czenia mi�ni. Rozciera� wtedy stwardnia�e miejsca i zasypia� ponownie. Gnany niepokojem dwukrotnie zmienia� kryj�wk�, za ka�dym razem pokonuj�c oko�o mili i starannie sprawdzaj�c mo�liwo�� szybkiej ucieczki.
Szary �wit zasta� go le��cym na skale przewieszaj�cej si� nad strumieniem, kt�ry musia� wyp�ywa� z jeziora bobr�w. Wiruj�ce powoli w�r�d omsza�ych g�az�w kawa�ki zw�glonego drewna zdawa�y si� to potwierdza�. Poziom wody w korycie znacznie si� obni�y� od czasu po�aru, najwidoczniej bobry przyst�pi�y do reperacji uszkodze�. Le�a� bez ruchu i my�la�, �e dobrze by by�o wsta� i ruszy� w drog�, podczas gdy organizm b�lem staw�w i dr�eniem wyczerpanych mi�ni domaga� si� odpoczynku. Czu� si� tak, jakby bieg� od tygodni - przecie� od opuszczenia ruin miasta nie zazna� chwili spokoju. Nic dziwnego, �e po wszystkich tych przej�ciach dawa�o o sobie zna� znu�enie spot�gowane �wiadomo�ci�, �e najbli�sza przysz�o�� r�wnie� nie obiecywa�a wytchnienia.
Zrezygnowany, mia� w�a�nie si� podnie��, gdy uwag� jego przyku�a widoczna na powierzchni wody przypominaj�ca kszta�tem kling� miecza, d�uga fala. Popatrzy� dok�adniej, a w�wczas w jej wierzcho�ku dostrzeg� p�yn�ce pod pr�d niewielkie zwierz�. Stworzenie posuwa�o si� powoli wzd�u� brzegu, kr�c�c g�ow� na wszystkie strony, jakby czego� poszukiwa�o. Jego zachowanie sprawia�o pozory inteligentnego, co wydawa�o si� Forsowi tak nieprawdopodobne, �e przez chwil� zw�tpi� w realno�� rozgrywaj�cej si� na jego oczach sceny. Tymczasem ma�y p�ywak znalaz� si� na wysoko�ci dw�ch kamieni, mi�dzy kt�rymi ch�opak przykl�kn��, aby ugasi� pragnienie, zanim wspi�� si� do g�ry. Co� go musia�o zaintrygowa�, gdy� dop�yn�� w tym miejscu na brzeg i chrobocz�c pazurami o kamienisty brzeg, wyszed� z wody. Otrz�sn�� si� energicznie, po czym natychmiast stan�� s�upka na tylnych �apach, przyciskaj�c do pokrytego ja�niejszym futrem podbrzusza, a wzniesion� wysoko g�ow� �owi�c niesione porannym wiatrem zapachy.
To by� szczur - du�y szary szczur, taki sam jak te, z kt�rymi ludzie od niepami�tnych czas�w prowadzili nie ko�cz�c� si� wojn�. Szczur. Fors przypomnia� sobie s�oneczny poranek na handlowej ulicy zniszczonego miasta, kiedy to takie w�a�nie stworzenie obserwowa�o go bacznie ze sterty gruzu. Ka�dy wiedzia�, �e szczury najliczniej zamieszkiwa�y miasta, lecz nawet tam nie by�y spotykane zbyt cz�sto. Ich kr�lestwo rozci�ga�o si� pod ziemi� w cuchn�cych ciemnych norach i kana�ach �ciekowych, oplataj�cych ca�e miasto ukryt� sieci�.
Zwierz� poruszy�o si�, a w�wczas, w narastaj�cym �wietle poranka na jego szyi b�ysn�� jaki� metalowy przedmiot. Wygl�da�o to jak wykonana z cienkiej blachy obro�a. Tak, to by�a metalowa obro�a. Kto i dlaczego j� za�o�y�?
Zacz�� si� zastanawia�. Kto jeszcze mieszka� w miastach? Kto m�g� oswoi� szczury, aby mu s�u�y�y? Zna� odpowied�. Ci�gle nie m�g� jednak zrozumie�, dlaczego. Przecie� szczur nie by� gro�ny. Nie by� w stanie zagrozi� cz�owiekowi, nie m�wi�c ju� o Lurze i tylko w stadzie stanowi�y pewne niebezpiecze�stwo. Stado. Tak. To mog�o wszystko t�umaczy�.
Szczur wskoczy� na wierzcho�ek kamienia, gdzie spokojnie porz�dkowa� futerko, jakby wype�ni� powierzone mu zadanie i m�g� teraz zaj�� si� w�asnymi sprawami. W trakcie toalety porusza� g�ow�, dzi�ki czemu Fors m�g� dok�adniej obejrze� obro��. Zrobiono j� z p�askich ogniw, kt�re po��czono w spos�b umo�liwiaj�cy wyginanie jej na wszystkie strony.
Nagle stworzenie znieruchomia�o, a jego paciorkowate oczy zwr�ci�y si� w napi�ciu w d� strumienia. Fors nie m�g� teraz odej��. Musia� zobaczy�, co b�dzie dalej, tym bardziej, �e Lura przekaza�a mu sygna� o podobnym znaczeniu. Wielki kot rozp�aszczy� si� na skale na wyci�gni�cie r�ki, bezg�o�nie szczerz�c k�y oznajmia� mu czyje� przybycie. Nie czekali d�ugo. Najpierw us�yszeli plusk. D�wi�k powtarza� si� i by� zbyt regularny, jak na odg�osy natury. Zdrowy rozs�dek podpowiada�, �e najlepiej by�oby w tym momencie znikn��, lecz r�wnocze�nie co� powstrzymywa�o go na miejscu.
Zza najbli�szego zakr�tu wy�oni�a si� pokraczna figura. Przybysz brn�� niezdarnie przez usiane naniesionymi ga��ziami p�ycizny, przy ka�dym kroku wzbijaj�c fontanny rozpryskuj�cych si� dooko�a kropelek wody. Przyjrzawszy mu si� bli�ej. Fors odkry� na plecach okaza�y garb. Jednak w miar� zbli�ania si� obcego stawa�o si� jasne, �e to, co wzi�� pocz�tkowo za przejaw kalectwa by�o w istocie przeno�n� klatk�. Na widok nadchodz�cego szczur zje�y� si� ca�y i ods�oni� drobne, bia�e z�by, lecz pozosta� na miejscu, najmniejszym ruchem nie zdradzaj�c ch�ci ucieczki.
Bestia zatrzyma�a si� o krok od szczura i niespiesznie wyci�gaj�c d�ugie rami�, schwyci�a go za obro��, zupe�nie przy tym nie zwracaj�c uwagi na zajad�e k�apanie szcz�k i szybkie ruchy zbrojnych w pazury �ap, po czym wprawnie wrzuci�a do klatki, z trzaskiem zamykaj�c wieko. Z dzikiego jazgotu, jaki potem nast�pi�. Fors wywnioskowa�, �e w jej wn�trzu kry� si� musia�o wi�cej tych stworze�. Zaintrygowany chcia� popatrze� jeszcze przez chwil�, lecz widz�c, jak Lura opuszcza sw�j punkt obserwacyjny, poszed� w jej �lady. Skoro uzna�a, �e powinni ruszy� dalej, najlepiej by�o zda� si� na jej instynkt.
Zaobserwowana scena nie dawa�a mu spokoju. Dlaczego szczury? Mo�e szczury tropi�y uciekinier�w noc�, podczas gdy Bestie mog�y spokojnie spa�? Gdyby tak by�o, to jego wspinaczka po drzewach musia�a sprawi� im wiele k�opotu. Chyba, �e one r�wnie� �azi�y po drzewach. Zacz�� �a�owa�, �e tak s�abo zna zwyczaje tego gatunku. A dlaczego z kolei �aden z Gwia�dzistych w swych kontaktach z Bestiami nie odkry� u�ywanych do pomocy szczur�w? Czy�by by�o to co� nowego - jeszcze jeden przejaw podst�pnej wrogo�ci, kt�ra wypchn�a mieszka�c�w starych nor na otwart� przestrze� do walki z potomkami Przodk�w?
Przebieg� pami�ci� wszystkie zas�yszane kiedy� opowie�ci o Bestiach, maskuj�c jednocze�nie �lady, aby op�ni� pogo�. Uwa�ano powszechnie, �e Bestie pochodz� od zamieszkuj�cych niegdy� w miastach ludzi, poddanych pot�nemu promieniowaniu. Dzieci niedobitk�w stworzy�y ras� mutant�w, tak dalece odmiennych od rodzic�w pod wzgl�dem wygl�du i umys�u, �e o cz�owiecze�stwie nie mog�o by� d�u�ej mowy.
By�a jeszcze inna, mniej rozpowszechniona wersja. Wed�ug niej Bestie wywodzi�y si� od naje�d�c�w, kt�rych oddzia�y wyl�dowa�y, aby zaj�� zbombardowany kraj. Mia�y w�r�d nich by� r�wnie� kobiety. Los tych formacji zosta� przes�dzony, gdy w wyniku dzia�a� odwetowych ich w�asny nar�d zgin�� w nawale atomowego ognia. Pozbawieni mo�liwo�ci odwrotu, daremnie oczekuj�cy na nadej�cie rozkaz�w �o�nierze trwali z uporem na stanowiskach, nie zwa�aj�c zupe�nie na szalej�ce wok� promieniowanie, co w efekcie doprowadzi�o do tak potwornej mutacji. Nie wiadomo, kt�ra teoria by�a prawdziwa. Nie mia�o to zreszt� wi�kszego znaczenia, gdy� niezale�nie od wszystkiego, budz�ce w ludziach instynktown� odraz� i wrogo�� Bestie by�y ostatecznie takimi samymi ofiarami tragicznej pomy�ki Przodk�w, jak wszyscy inni.
Przed Forsem pojawi�y si� pierwsze po�acie spalonej ziemi. Przebieg� jeszcze kawa�ek, a wtedy oczom jego ukaza�o si� czarne, wypalone pustkowie. W powietrzu unosi� si� zapach spalenizny, a ka�dy krok wzbija� w g�r� ob�oczki pobudzaj�cego do kaszlu py�u. Tu i �wdzie wypalony kikut drzewa po�yskiwa� ciemnowi�niowym blaskiem przygasaj�cego �aru. W zasi�gu wzroku nie znalaz� niczego, co mog�oby dawa� jakie� ukrycie, wi�c po chwili namys�u doszed� do wniosku, �e najlepiej b�dzie wr�ci� do strumienia, cho�by nawet wi�za�o si� to z wcze�niejszym odkryciem przez szczury, lub ich opiekuna.
Kaszl�c i przecieraj�c �zawi�ce oczy. Fors posuwa� si� w g�r� potoku. Woda si�ga�a mu pasa, rzadziej piersi i tylko raz, nie mog�c si�gn�� dna przep�yn�� kilkana�cie krok�w, walcz�c z powolnym, ale wyczuwalnym pr�dem. Na przybrze�nych krzakach i ska�ach, wysoko ponad obecnym poziomem zwierciad�a, wida� by�o pasma zesch�ej trawy oraz kawa�ki zw�glonych ga��zi, naniesione przez wezbrany w chwili po�aru nurt. Skoro obecnie woda opad�a, tama musia�a zosta� cho� w cz�ci naprawiona.
Wkr�tce potem mia� okazj� przekona� si� o tym naocznie, gdy dalsz� drog� przegrodzi�a mu bobrza budowla. Wspi�� si� na jej grzbiet, a wtedy ujrza� ca�e jezioro, z �alem pomy�la�, �e je�li bobry nie przenios� si� gdzie� dalej, to b�d� g�odowa� przynajmniej do najbli�szej wiosny, do czasu, gdy pojawi� si� nowe odrosty, za� na to, aby na brzegach znowu zaszumia�y drzewa, trzeba b�dzie poczeka� przynajmniej kilkadziesi�t lat.
Fors zanurkowa�. Nawet tu, pod wod� dociera� do niego sw�d spalenizny. Wyp�yn�� na powierzchni� i skierowa� si� w kierunku uj�cia zasilaj�cej jezioro rzeczki, wzd�u� kt�rej uciekali z Arskane'm z obozu Koczownik�w. Na wodzie unosi�y si� cia�a martwych zwierz�t. Wymin�� jelenia, dzik� krow�, a daleko przy przeciwleg�ym brzegu dostrzeg� wzd�tego konia z wymalowanymi jaskraw� farb� znakami mieszka�c�w R�wnin. Przep�yn�� jezioro, lecz nim ruszy� w g�r� strumienia, spojrza� za siebie. Na koronie tamy pojawi�a si� w�a�nie garbata sylwetka nosiciela szczur�w, a zaraz potem do��czy�y do niej jeszcze trzy Bestie. Pogo� zatrzyma�a si�, radz�c nad czym� zawzi�cie, jakby stworzenia zastanawia�y si� nad wyborem dalszej drogi. Gdy tak sta�y, okazuj�c wahanie i strach tak przed wodami jeziora, jak i dymi�cym wok� stepem, na tamie pojawi�o si� pi�� nast�pnych wychudzonych postaci.
Fors ukry� si� w�r�d rozrzuconych p�koli�cie ska�. Po raz pierwszy w �yciu cieszy� si� na widok Bestii. Znaczy�o to przecie�, �e plan Jarla si� powi�d�. Nie potrafi� powiedzie�, ile tych stworze� pozosta�o w zasadzce na wzg�rzu. Wiedzia� tylko, �e �cigaj�ca go grupa by�a wystarczaj�co liczna, aby zainteresowa� Cantrula. Bestie by�y zawzi�tymi i przebieg�ymi wojownikami, jednak zawsze stara�y si� unika� otwartej walki. Ich obecna, pe�na beztroski otwarto�� najlepiej �wiadczy�a o poczuciu bezpiecze�stwa i pewno�ci siebie. Tymczasem grupa na tamie dosz�a do porozumienia, gdy� posiadacz klatki zdj�� j� z plec�w, po czym zacz�� u�amywa� stercz�ce w konstrukcji ga��zie. Wkr�tce powsta�o z nich co� na kszta�t tratwy, a w�wczas umieszczono na niej klatk� i ca�e towarzystwo wesz�o do wody, p�yn�c niezdarnie, lecz pewnie.
Fors poderwa� si� na nogi, �lizgaj�c si� na pokrytych zielonym �luzem g�azach. Szed� powoli w si�gaj�cej piersi wodzie, ca�y czas rozgl�daj�c si� w poszukiwaniu dogodnego wyj�cia na brzegu Akurat w tym miejscu brzegi by�y strome, a dost�pu do nich broni�y dodatkowo zalegaj�ce g�sto po obu stronach strumienia, wci�� jeszcze dymi�ce pnie drzew.
Chc�c nie chc�c przew�drowa� wod� mil�, zanim zza kolejnego zakr�tu wy�oni�a si� rozleg�a plama zieleni. Podszed�szy bli�ej, przekona� si�, �e ma przed sob� podmok�e obni�enie terenu, oddzielonego od potoku pasmem wysokich trzcin. Zdumia� go brak �lad�w ognia. Widocznie blisko�� rzeki uratowa�a ten zak�tek przed szalej�c� po�og�. Nie namy�laj�c si� d�u�ej, zacz�� rozgarnia� g�ste szuwary, brn�c po kolana w lepkim, czarnym mule. Natychmiast opad�a go chmara moskit�w, lecz on nie zwraca� na nie najmniejszej uwagi, nie przerywaj�c marszu nawet na chwil�. Szybko pozostawi� bagnisko za sob� i wreszcie znalaz� si� na otwartej przestrzeni. �agodnie opadaj�c� ku wodzie nieck� porasta�a bujna trawa, w�r�d kt�rej bez trudu mo�na by�o dostrzec g��boko odci�ni�te �lady kopyt. Zbada� liczne tropy, a wtedy okaza�o si�, �e niekt�re z nich s� ca�kiem �wie�e - najlepszy dow�d obecno�ci Koczownik�w w tej okolicy. W mi�kkiej glinie dostrzeg� wyra�ny trop Lury, prowadz�cy w g��b l�du. Chc�c pod��y� jej �ladem, chwyci� wystaj�ce z ziemi korzenie, pomagaj�c sobie w ten spos�b w pokonaniu �liskiego stopnia.
Zrobi� zaledwie kilka krok�w, gdy jaka� si�a poderwa�a jego nogi w g�r�. Padaj�c us�ysza� dziki, nieludzki �miech, kt�ry przej�� go dreszczem i sprawi�, �e d�o� zacisn�a si� mocno na r�koje�ci miecza. Mi�kko zetkn�� si� z pod�o�em, odruchowo przetoczy� przez bark i wywijaj�c nagim ostrzem poderwa� si� na nogi. Czujny i opanowany czeka� na wroga.



Rozdzia� 17
Ostatnia bitwa


Wok� siebie mia� pier�cie� szarych, wychud�ych cia�. Widocznie Bestie wyprzedzi�y go i kryj�c si� w wysokiej trawie urz�dzi�y zasadzk�. Nieco z ty�u spostrzeg� Lur�. Napinaj�c wszystkie mi�nie wielki kot dar� pazurami dar�, pr�buj�c odzyska� wolno��. Wok� jego szyi p�tla zaciska�a si� coraz mocniej. Kolejne szarpni�cie oplataj�cej stopy linki rzuci�o go z powrotem na ziemi�. Ponownie us�ysza� op�ta�czy rechot. M�g� zrobi� tylko jedno. Nie pr�buj�c wsta�, czy cho�by kl�kn��, zacz�� szybko pe�zn�� w stron� Lury, czym ca�kowicie zaskoczy� przeciwnika. Nim kt�rykolwiek z prze�ladowc�w zd��y� si� zorientowa� w sytuacji, by�o JU� za p�no. Wzniesiony miecz jednym uderzeniem przeci�� kr�puj�cy kota rzemie�. W tym momencie dotar� do niego bezd�wi�czny rozkaz ch�opca: "Odszukaj Naga i tego, kt�ry z nim poluje - szukaj!"
Wiedzia�, �e Lura wype�ni ch�tniej zadanie, je�li b�dzie mog�a przy tym spotka� innego kota. A przecie� gdzie by� czarny kot, tam w pobli�u musia� by� r�wnie� W�dz Gwia�dzistych.
Zwierz� podkurczy�o pod sob� pot�ne �apy, po czym skoczy�o, kre�l�c wysoki �uk nad g�ow� jednej Bestii. Przez chwil� wida� jeszcze by�o oddalaj�c� si� b�yskawicznie plam� jasnego futra, a potem wszystko znikn�o. Lura by�a wolna.
Wykorzystuj�c moment zaskoczenia podni�s� si� i r�bi�c, zawzi�cie stara� si� oswobodzi� tkwi�ce w pl�taninie sznur�w nogi. Nim rozw�cieczone ucieczk� Bestie skupi�y na nim uwag�, mia� JU� jedn� stop� woln�. Dobrze wiedzia�, �e teraz nie ma JU� dla niego �adnej nadziei. Spokojnie, jakby to dotyczy�o kogo� innego, zastanawia� si�, ile sekund �ycia pozosta�o mu do chwili, gdy naszpikowany czarnymi dzirytami znieruchomieje na zawsze w g�stej trawie. Przypomnia� sobie Langdona i jego rady. Gdy jeste� w sytuacji bez wyj�cia - atakuj. Napi�� mi�nie �ciskaj�cego miecz ramienia. Najwa�niejsza jest szybko�� - zada� tyle ran, ile tylko zdo�a. Nie mia� szans na prze�ycie do czasu, gdy Lura sprowadzi Jarla, ale postara si� zabra� kilka tych stworze� ze sob�.
Poruszaj�c si� mi�kko z dor�wnuj�c� Lurze pr�dko�ci� przeskoczy� ze wzniesionym mieczem ku stoj�cej najbli�ej Bestii, chc�c zada� �miertelne pchni�cie, jednak kr�puj�ce stop� linki sprawi�y, �e zamiast pogr��y� ostrze g��boko w ciele wroga, ci�� p�ytko, otwieraj�c w bulwiastym brzuchu szerok�, mocno krwawi�c� ran�. Sparowa� wymierzony w g�ow� cios, przysiad� i z�o�y� si� do nast�pnego ataku, gdy cia�o przeszy� mu ostry b�l, a zbrojna w miecz r�ka opad�a bezw�adnie. Zdrowym ramieniem wyszarpn�� tkwi�cy powy�ej �okcia dziryt, przez co nie zd��y� os�oni� lewej strony twarzy przed uderzeniem, kt�re rozdar�szy sk�r�, zala�o oczy gor�c� krwi�. Poczu� pod stopami wiruj�c� coraz szybciej ziemi�, po czym zapad� si� w czarn� nico��.
Ockn�� si� pod wp�ywem potwornego b�lu. Mia� wra�enie, �e w jego �y�ach szaleje dobywaj�cy si� z rozdartej rany ogie�. Spr�bowa� lekko poruszy� nog� i natychmiast poczu� ucisk w okolicy kostki. By� skr�powany, le�a� na plecach, a szeroko rozrzucone r�ce i nogi mia� przywi�zane do wbitych w ziemi� palik�w.
Otworzenie oczu sprawi�o mu wielk� trudno��. Lew� powiek� krzepn�ca krew przyklei�a do policzka, tak �e po kilku okupionych zawrotem g�owy pr�bach popatrzy� w niebo tylko jednym okiem. Wi�c jednak jeszcze �yj�, pomy�la� ospa�e. Po prawej stronie widzia� zielon� koron� drzew, musia� wi�c nadal znajdowa� si� w pobli�u miejsca pojmania. Chc�c rozejrze� si� dooko�a, uni�s� nieznacznie g�ow�. Szybko wr�ci� do poprzedniej pozycji, zamykaj�c przy tym oczy, aby uspokoi� rozko�ysane niebo i ziemi�.
P�niej, poprzez rozsadzaj�ce g�ow� dzwonienie dotar� do niego ha�as, intryguj�cy na tyle, �e mimo md�o�ci zdecydowa� si� jeszcze raz otworzy� oczy. Bestie przyprowadzi�y nowego je�ca. S�dz�c po stroju, musia� to by� Koczownik. Jego r�wnie� rozci�gni�to na ziemi obok Forsa. Bestie uraczy�y go kilkoma pot�nymi kopniakami, po czym odesz�y, wygra�aj�c wi�niom zaci�ni�tymi pi�ciami.
Umys� Forsa ogarn�� zam�t. G�owa zacz�a mu ci��y�, nie by� w stanie zebra� w ca�o�ci rozpe�zaj�cych si� we wszystkie strony strz�pk�w my�li. Ich miejsce zajmowa� coraz bardziej b�l, wype�niaj�c bez reszty um�czone cia�o. Le�a� nieruchomo ws�uchany w siebie, pr�buj�c zwalczy� cierpienie.
W pewnej chwili z odr�twienia wyrwa� go przenikliwy pisk. K�tem oka dostrzeg�, jak nowo przyby�a Bestia z westchnieniem ugii �ci�ga z plec�w wiklinow� klatk� z miotaj�cymi si� wewn�trz du�ymi szczurami i stawia j� opodal. Pozbywszy si� ci�aru, odgi�a do ty�u przygarbiony kark, po czym do��czy�a do rozci�gni�tej pod pobliskim drzewem czw�rki kompan�w. Rozleg�y si� przypominaj�ce szczekanie, gard�owe d�wi�ki mowy, kt�ra dla Forsa by�a zupe�nie niezrozumia�a.
W szczelinach pomi�dzy pr�tami kosza raz po raz zapala�y si� czerwone iskierki ma�ych, dzikich oczu, wpatruj�cych si� w niego przenikliwym, inteligentnym spojrzeniem.
Inteligencj� gryzoni zdawa�o si� r�wnie� potwierdza� ich zachowanie. W chwili gdy rozleg� si� pisk, zwierz�ta cich�y i nieruchomia�y, ws�uchuj�c si� jakby w padaj�ce polecenia, czy komentarze. Jak d�ugo trwa�y te wzajemne ogl�dziny? Czas w swym normalnym wymiarze przesta� dla Forsa istnie�. Bestie rozpali�y ogie� i umie�ci�y nad nim krwawe strz�py mi�sa, niekt�re wci�� jeszcze pokryte ko�sk� sk�r�. Gdy w powietrzu rozszed� si� zapach pieczeni szczury oszala�y, skacz�c po klatce z si�gaj�cym granic s�yszalno�ci cienkim piskiem, co jednak zupe�nie nie poruszy�o ich ucztuj�cych pan�w. Dopiero po sko�czonym posi�ku jeden z nich podni�s� si�, podszed� do kosza i potrz�saj�c nim, krzykn�� co� g�o�no. Zwierz�ta uspokoi�y si�, a po chwili pomi�dzy pr�tami ponownie ukaza�y si� przekrwione oczy - z�e, g�odne oczy, po��dliwe wpatrzone w wi�ni�w.
W umy�le Forsa zacz�o kie�kowa� straszliwe podejrzenie. Ch�opak chcia� przekona� siebie samego, �e jego domys�y s� nieprawdziwe, �e to, co podsuwa mu wyobra�nia jest tylko wytworem udr�czonego cierpieniem m�zgu. Przecie� to niemo�liwe, aby Bestie chcia�y da� ich szczurom na po�arcie. Nie chc�c dopu�ci� tej my�li do �wiadomo�ci, czu� narastaj�c� wewn�trz panik�. Wie, �e je�li si� za�amie i uwierzy, to przestanie nad sob� panowa�. Jak jednak nie uwierzy�, gdy te przekl�te szczury patrz� i patrz�. Od czasu do czasu widzia� b�yski pazur�w i drobnych bia�ych z�b�w. Najgorsze jednak by�y te czujne, bez chwili wytchnienia patrz�ce oczy.
Nie dzia�o si� nic i tylko wyd�u�aj�ce si� coraz bardziej cienie wskazywa�y up�yw czasu. Zrobi�o si� p�ne popo�udnie, gdy do obozu dotar�a ostatnia grupa Bestii, przyprowadzona przez wodza ca�ej wyprawy. Nie by� to wy�szy od pozosta�ych cz�onek plemienia, niemniej widoczna na ka�dym kroku pewno�� siebie oraz nie pozbawiona arogancji wynios�o�� sprawia�y, �e zdawa� si� g�rowa� nad pobratymcami. Cz�� twarzowa �ysej czaszki nie wyr�nia�a si� niczym niezwyk�ym w stosunku do pozosta�ych osobnik�w - takie same wyd�u�one, w�skie szcz�ki z mn�stwem ostrych k��w, tak samo umieszczone szparki nozdrzy, takie same oczy ukryte pod grubym wa�em kostnym. Natomiast tyln� cz�� g�owy tworzy�a, kryj�ca m�zg, kulista puszka, przynajmniej o po�ow� przewy�szaj�ca rozmiarami czaszki reszty hordy. W wyrazie oczu przyw�dcy czai�a si� jaka� przebieg�o��, co�, co sprawia�o, �e patrzy� na �wiat inaczej i widzia� wi�cej, ni� zwyk�a Bestia. Cho� tudno by�oby go nazwa� cz�owiekiem, wida� by�o wyra�nie pewn� pow�ci�gliwo�� w zachowaniu. Fors by� pewien, �e �yje do tej pory tylko i wy��cznie dzi�ki postawie wodza. Z ka�d� chwil� umacnia�o si� w nim przekonanie, �e to w�a�nie ta posta� by�a si�� sprawcz� niespotykanej aktywno�ci mieszka�c�w zrujnowanych miast.
W trakcie tych rozwa�a� Bestia sko�czy�a posi�ek i zbli�ywszy si� do pojmanych, stan�a mi�dzy nimi. Fors oderwa� wzrok od klatki, po czym spojrza� g��boko w niezwyk�e oczy. Patrzy� w napi�ciu, usi�uj�c przenikn�� do �wiadomo�ci obcego, lecz cho� zebra� wszystkie si�y os�ab�ego umys�u, nie zdo�a� odczyta� cho�by najmniejszej zrozumia�ej my�li. Zar�wno oczy, jak i obramowana stercz�cymi szcz�kami twarz, nie kry�y w sobie �adnych, widocznych dla cz�owieka emocji. Wodz�c wzrokiem od Forsa do Koczownika i z powrotem musia� co� prze�ywa�, czy jednak by�o to podniecenie, czy gniew, czy zwyk�a ciekawo��, nie spos�b by�o powiedzie�. W ka�dym razie, krzy�uj�c d�ugie nogi, usiad� pomi�dzy rozci�gni�tymi na ziemi je�cami, a po chwili w�skie usta poruszy�y si� i po raz pierwszy w �yciu ch�opak us�ysza� d�wi�k ludzkiej mowy wypowiadanej przez zamieszkuj�ce miejskie nory stworzenia.
- Ty sk�d? - rozkazuj�co zwr�ci� si� do Koczownika, kt�ry nie m�g� lub nie chcia� udzieli� odpowiedzi. Min�o kilka wype�nionych milczeniem chwil, a gdy sta�o si� oczywiste, �e odpowied� nie padnie. Bestia pochyli�a si� nad przes�uchiwanym i z zimnym okrucie�stwem uderzy�a pi�ci� w usta. Z warg natychmiast trysn�a krew.
Teraz przysz�a kolej na Forsa. Przyw�dca powt�rzy� pytanie, a ch�opak bez namys�u odpowiedzia�:
- Z po�udnia - uda�o mu si� wychrypie�.
- Po�udnia - powt�rzy� przyw�dca, dziwacznie przekr�caj�c s�owa.
- Co na po�udniu?
- Ludzie - wielu, wielu ludzi. I namioty. Dziesi�tki, dziesi�tki namiot�w.
Lecz albo ta ilo�� przekracza�a zdolno�� pojmowania Bestii, albo te� stworzenie nie wierzy�o w szczero�� je�ca, do��, �e zakrztusi�o si� kr�tkim demonicznym rechotem, po czym mocno �cisn�o zranione rami�. Fors poczu� mdl�cy zawr�t g�owy, zrobi�o mu si� ciemno przed oczami i zemdla�.
Obudzi� go przera�liwy krzyk. Jego echo nadal dzwoni�o mu w uszach, gdy z trudem otworzy� oczy i pr�bowa� co� dojrze� poprzez wiruj�ce plamy �wiat�a i cienia. Jeszcze jeden pe�en b�lu i przera�enia okrzyk i �wiat znieruchomia�.
Przyw�dca Bestii wci�� jeszcze kl�cza� pomi�dzy wi�niami, w wyci�gni�tej r�ce trzymaj�c wyrywaj�cego si�, g�odnego szczura. Zwierz� mia�o umazany krwi� pysk, czerwone krople by�o wida� na jego piersi i przednich �apach. Gryzo� ze wszystkich si� stara� si� uwolni� z uchwytu, oddzielaj�cego go od le��cego tu� pod nim Koczownika. Wzd�u� ramienia i boku tego ostatniego bieg� rz�d drobnych, silnie krwawi�cych ran - okrutny zapis historii przes�uchania. Twarz wojownika przypomina�a wykrzywion� b�lem mask�. Przeklina� nieustannie, a za ka�dym razem, gdy Bestia opuszcza�a w d� szczura, jego be�kotliwy g�os przeradza� si� w chrapliwy wrzask.
W pewnej chwili ponad z�orzeczenia torturowanego wzbi� si� inny, pe�en z�o�ci okrzyk. Krzycza� wielkog�owy przyw�dca, zaskoczony bolesnym uk�szeniem miotaj�cego si� szczura, kt�remu w ko�cu uda�o si� dosi�gn�� �ciskaj�cych go palc�w. G�o�no warcz�c, Bestia zgniot�a w d�oni wij�ce si� cia�o. Rozleg� si� trzask mia�d�onych ko�ci, po czym bezw�adne zw�oki zosta�y odrzucone daleko w traw�, a oprawca podni�s� si� z kl�czek i ss�c zakrwawiony palec do��czy� do podw�adnych.
Nareszcie chwila spokoju, lecz na jak d�ugo? Bestie zdawa�y si� czu� zupe�nie bezpiecznie w tym zak�tku. Wszystko wskazywa�o na to, �e zostan� tu na noc, zaledwie jednak Fors o tym pomy�la�, sytuacja uleg�a ca�kowitej zmianie. Z zaro�li wypad�a nowa para wrog�w, ci�gn�c w po�piechu pokiereszowane cia�o trzeciego cz�onka zwiadu. Wok� zw�ok zebra�y si� natychmiast wszystkie obecne w obozie stworzenia i dyskutowa�y nad czym� gor�czkowo, zawzi�cie wymachuj�c przy tym r�kami. Po chwili dow�dca rzuci� kr�tki, przypominaj�cy szczekni�cie rozkaz i wszystko si� upokoi�o. Opiekun szczur�w podszed� do klatki i zarzuciwszy j� na plecy. ruszy� przed siebie, za� cztery najwy�sze Bestie zbli�y�y si� do pojmanych. pos�uguj�c si� no�ami, szybko rozci�y kr�puj�ce ich rzemienie, po czym, ponaglaj�c kopniakami i szturcha�cami, postawi�y na nogi. Wkr�tce okaza�o si� jednak, �e �aden z nich nie jest w stanie i�� o w�asnych si�ach. Dosz�o do kolejnej sprzeczki, w kt�rej, s�dz�c z gest�w, wi�kszo�� opowiada�a si� za u�mierceniem op�niaj�cych marsz ludzi, natomiast przyw�dca obstawa� z uporem przy zabraniu ich ze sob�. W ko�cu jego g�os przewa�y�.
Dw�jka Bestii znikn�a w zaro�lach, sk�d po chwili dobieg� g�os �amanych ga��zi, a zaraz potem stworzenia wy�oni�y si� z krzak�w, nios�c grube, oczyszczone z listowia dr�gi. Przywi�zano do nich niezw�ocznie je�c�w, tak �e Fors zawis� z wykr�conymi ramionami, twarz� do ziemi, ko�ysz�c si� w rytm drugich krok�w nios�cych go wrog�w.
Niewiele zapami�ta� z tej koszmarnej nocy. Zapad� w gor�czkowy sen budz�c si� od czasu do czasu pod wp�ywem bolesnego zetkni�cia z gruntem, gdy k�adli go zmieniaj�cy si� tragarze. Mija�y drugie, wype�nione rozko�ysan� czerni� godziny. Wreszcie ruch usta�. Przez jaki� czas trwa� w p�nie, a� nagle ockn�� si� z niejasn� �wiadomo�ci� docieraj�cego z oddali d�wi�ku. Le�a� na plecach, przetoczy� si� wi�c na bok, mocno przytykaj�c ucho do powierzchni ziemi. Us�ysza� ci�kie dudnienie. Z pocz�tku pomy�la�, �e to szumi rozgrzana gor�czk� krew, lub �e to jeszcze jeden nocny koszmar, jednak w miar� jak t�tent narasta� - coraz mocniejszy, coraz bli�szy i w jaki� spos�b przyjazny - zmieni� zdanie. Kiedy�, dawno temu s�ysza� ju� co� takiego i w�wczas odg�os ten mia� proste, dobrze znane znaczenie. Teraz znaczenie gdzie� si� zatar�o i pozosta� tylko ten �omot. Zatar� si� zreszt� ca�y zewn�trzny �wiat, umykaj�c w spowite ciemn� mg�� t�o. Teraz istnia�o ju� tylko um�czone cia�o i szarpi�cy je coraz silniej ostry b�l.
Forsa nie by�o. Odszed� gdzie� daleko, poza b�l i udr�k�, pozostawiaj�c za sob� zawieszone w ciemnej przestrzeni, zniekszta�cone cierpieniem cia�o. W odleg�y t�tent wdar� si� teraz nieoczekiwanie inny odg�os, g��bszy i ci�szy. Od tej chwili dwa d�wi�ki wwierca�y mu si� pod czaszk�. Kiedy� zna� oba, lecz w tym momencie �aden z nich nie mia� znaczenia. Musia� strzec si� b�yskaj�cych ku niemu ze szczelin pomi�dzy wiklinowymi pr�tami klatki czerwonych, g�odnych oczu, kt�re bezustannie patrzy�y z niezno�nym wyrazem oczekiwania, z ka�d� chwil� staj�c si� bardziej g�odne i niecierpliwe. W ko�cu oczy te zaczn� si� zbli�a�, b�d� coraz bli�ej i bli�ej, a potem, zamiast nich - pojawi� si� drobne, bia�e z�by, lecz ostatecznie to tak�e niewiele go obchodzi�o.
Kto� gdzie� krzykn��, a wywo�any tym ha�as zdawa� si� rozsadza� mu g�ow�, wype�niaj�c uszy ob��dnym dzwonieniem. Spojrza� z nadziej� na klatk�, jednak od razu napotka� �apczywy wzrok przyczajonych tu� za pr�tami szczur�w. Najwyra�niej niczego si� nie ba�y.
Tupot nasili� si�, wype�niaj�c powietrze niemal wyczuwalnym dr�eniem. Jak przez mg�� dotar�o do niego, �e silne r�ce podnosz� go i stawiaj� na ziemi, a potem mocno do czego� przywi�zuj�, cho� by� zbyt odr�twia�y, aby odczu� ucisk wi�z�w. Po chwili sta� ju� w miar� prosto, z grzbietu wzg�rza patrz�c na to, co dzieje si� na dole. A w dole rozgrywa� si� pi�kny sen. Sen, kt�ry nie m�g� zdarzy� si� naprawd�, kt�ry nie mia� nic wsp�lnego z jego obecnym po�o�eniem. Widzia� nacieraj�cych je�d�c�w, wiruj�cym pier�cieniem otaczaj�cych podstaw� wzniesienia. Przymkn�� przera�one s�onecznym blaskiem oczy. Ko�owr�t ludzi i zwierz�t zdawa� si� porusza� niemal zgodnie z �omoc�cym rytmem
- niemal, lecz niezupe�nie. D�wi�k ten nie pochodzi� od je�d�c�w, mia� jakie� inne �r�d�o.
Os�abiony zawis� bezw�adnie, lecz gdzie� w g��bi krwawi�cego, obola�ego cia�a tli�a si� jeszcze iskierka prawdziwego Forsa. To w�a�nie ona sprawi�a, �e pokonuj�c op�r ci���cych niesamowicie powiek, spojrza� ponownie, a w jego oczach pojawi� si� b�ysk zrozumienia.
Je�d�cy nadal okr��ali wzg�rze i za ka�dym razem, gdy mijali Forsa, ciskali w g�r� oszczepami. Spojrza� uwa�niej i teraz pomi�dzy konnymi zauwa�y� pochylone w biegu sylwetki zbrojnych w �uki ludzi. Dotar�szy do podstawy zbocza, �ucznicy zbili si� w gromad� i napi�li �uki. �wisn�y strza�y, tworz�c chmur�, kt�ra na moment przys�oni�a s�o�ce. Wyra�nie by�o wida�, �e p�tla atakuj�cych zacie�nia si� coraz bardziej.
Przytomniej�c nieco. Fors u�wiadomi� sobie, �e jego cia�o stanowi cz�� barykady. Przywi�zany do wkopanego w ziemi� s�upa s�u�y� Bestiom za tarcz�, spoza kt�rej mog�y bezkarnie rzuca� dzirytami. A dziryty, wprawnie celowano, zbiera�y w dole bogate �niwo. Co chwila cz�owiek lub ko� wali� si� na ziemi�. Czasami l�ej ranny porusza� si� jeszcze i krzycza�, czasami od razu nieruchomia� na zawsze. W ferworze walki atakuj�cy zdawali si� tego nie dostrzega�, ani na chwil� nie zwalniaj�c tempa natarcia.
Gdzie� za jego plecami rozleg� si� g�o�ny okrzyk z�o�ci, a zaraz po nim us�ysza� g�uchy odg�os padaj�cego na ziemi� cia�a. Rozw�cieczona Bestia, pe�zaj�c na czworakach w d� zbocza, kierowa�a si� w stron� jednego z najbli�ej stoj�cych �ucznik�w. Rozgorza�a kr�tka walka, zanim jednak zwyci�ska Bestia zd��y�a stan�� na nogi, nadjecha� Koczownik i pochyliwszy si� w siodle zada� lanc� �miertelne pchni�cie. Gdy odje�d�a�, w wysokiej trawie le�a�y nieruchomo dwa cia�a.
Pot�ne uderzenie wstrz�sn�o bokiem Forsa. Spojrza� w to miejsce i natychmiast zapomnia� o bitwie. Ci���ce okropnie rami� opad�o swobodnie w d� i tylko wok� nadgarstka wida� by�o wpijaj�cy si� g��boko w opuchni�te, sine rami� kawa�ek rzemienia. Widocznie strza�a lub w��cznia musia�a przeci�� kr�puj�c� link�. Poczu� przy�pieszone bicie serca. Nie widzia� bitwy, nie widzia� niczego, co dzia�o si� wok�. W jednej chwili �wiat zaw�zi� si� do bezw�adnej, uwolnionej r�ki. Nie mia� w niej czucia, nie m�g� wykona� najmniejszego ruchu, a jednak to by�a jego szansa. Skupi� si� na palcach
- musi poruszy� kciukiem, cho�by o cal, cho�by potrze� nim tylko o drugi palec - musi. Uffi. Chcia�o mu si� krzycze� z rado�ci. Co prawda rami� nadal zwisa�o bezw�adnie wzd�u� boku, za to palce, pos�uszne jego woli, zacisn�y si� w pi��. Szcz�liwy przypadek sprawi�, �e oswobodzona zosta�a prawa r�ka, a wi�c zdrowa. Popatrzy� w lewo. Drugi nadgarstek r�wnie� przywi�zany by� do osadzonego w ziemi s�upa. Wzniesione ku g�rze rami� by�o mocno zgi�te w �okciu, tote� Fors by� pewien, �e je�li zdo�a unie�� praw� r�k� i zmusi� palce do pracy, poradzi sobie z rozwi�zaniem w�z�a. Fakt, �e u�yto go jako cz�ci barykady stanowi� teraz okoliczno�� sprzyjaj�c�, gdy� pi�trz�ce si� z ty�u pakunki os�ania�y go cz�ciowo przed wzrokiem nieprzyjaciela. Ponadto Bestie by�y zbyt poch�oni�te walk�, aby po�wi�ci� mu wi�cej uwagi.
Po paru okupionych mrowi�cym b�lem pr�bach, uda�o mu si� d�wign�� rami� i przenie�� je ku lewemu nadgarstkowi. Zacisn�� bezw�adnie palce na twardym rzemieniu, jednak ostatnia cz�� zadania okaza�a si� trudniejsza, ni� przypuszcza�. Pozbawione czucia palce ze�lizgiwa�y si� nieustannie z grubego w�z�a. Czu� jak po czole i policzkach sp�ywaj� mu kropelki potu.
Wok� szala�a za�arta walka, lecz on zdawa� si� tego nie widzie�, bez reszty poch�oni�ty swoim nie mniej wyczerpuj�cym zmaganiem ze s�abo�ci� zmalteretowanego cia�a. W drewno zapory raz po raz wbija�y si� strza�y, mijaj�c go tak blisko, �e niemal czu� podmuch rozcinanego nimi powietrza. Drzewce rzuconej z boku w��czni uderzy�o go z ca�� si��, pozostawiaj�c na sk�rze nabrzmia��, sin� pr�g�. Nawet w�wczas nie przerwa� jednak swych mozolnych wysi�k�w. Nie przerwa� tak�e wtedy, gdy powracaj�ce kr��enie obj�o r�k� fal� b�lu i gor�ca, a on musia� skupi� na tych obola�ych palcach wszystkie my�li, jakby samej tylko si�y mi�ni ma�o by�o na wykonanie tej pracy.
Gmera� wi�c cierpliwie przy nadgarstku, gdy nagle wi�zy pu�ci�y. W prawej d�oni pozosta� mu lu�ny koniec rzemienia, podczas gdy lewe rami� opad�o bezw�adnie w d�, wywo�uj�c na twarzy grymas b�lu. Nie spojrza� nawet na ran�. Opatrzy j� p�niej. Szybko przypad� do ziemi i obejrza� kr�puj�ce nogi p�ta. W po�piechu Bestie zwi�za�y mu kostki pojedynczym rzemieniem. U�ama� grot znalezionej w pobli�u strza�y, po czym kilkoma poci�gni�ciami przeci�� sk�rzan� link�.
By� wolny, lecz rozs�dek podpowiada� mu, �eby przez chwil� pozosta� jeszcze na miejscu. Bestie, chc�c si� do niego dosta�, musia�yby przej�� przez barier�, wysuwaj�c si� tym samym na strza�y atakuj�cych, kt�rych z kolei on, p�asko rozci�gni�ty w�r�d g�az�w m�g� si� nie obawia�.
Po jakim� czasie poprzez zgie�k bitwy dotar� do niego jeszcze inny d�wi�k. Zwr�ci� g�ow� w jego kierunku i natychmiast zetkn�� si� z wype�nion� szczurami klatk� - Bestie u�y�y jej do budowy swoich umocnie�. Wewn�trz kot�owa�y si� szalej�ce ze strachu i nienawi�ci gryzonie, a wydawane przez nie piski przebija�y si� momentami poprzez panuj�cy dooko�a ha�as.
Na widok tych brudnych, nazbyt t�ustych cia�, ogarn�y go md�o�ci, wi�c czym pr�dzej odsun�� si� w bok.
Gdzie m�g� by� drugi jeniec? Fors uni�s� si� ostro�nie na �okciach i natychmiast dostrzeg� nieruchome cia�o ze zwieszon� na rami� g�ow�. Opad� z powrotem, zastanawiaj�c si� gor�czkowo nad dalszym post�powaniem. M�g� porusza� si� przy pomocy obu n�g i r�ki - powoli, nie do�� pewnie. Gdyby tak stoczy� si� w d� zbocza...
Nie m�g� jednak pozostawi� wystawionego na pewn� �mier� Koczownika. Zacz�� pe�zn�� obok klatki ze szczurami, min�� po�piesznie narzucon� stert� ga��zi i pakunk�w, z kt�rych Bestie zbudowa�y ko�law� barykad�, maj�c� chroni� przed strza�ami i lancami. Posuwa� si� powoli, robi�c cz�ste przerwy, lecz w ostatecznym rezultacie zdobywa� teren.
Tu� przed jego wyci�gni�t�, dr��c� z wysi�ku r�k�, zary� si� w ziemi� czarny dziryt. Bestie dostrzeg�y wreszcie obecno�� zbiega i usi�owa�y go powstrzyma�, lecz zaledwie tylko najzacieklejsza z nich wychyli�a si� zza os�ony, �eby cisn�� dzirytem, natychmiast osun�a si� w d�, charcz�c g�o�no z przebitego strza�� gard�a. By�o oczywiste, �e rozrzuceni w dole �ucznicy uwa�nie obserwowali barykad�, gotowi trafi� ka�dy, nawet najmniejszy cel. Bestie poj�y to r�wnie�, gdy� Fors pe�z� dalej bez przeszk�d, a im d�u�ej to trwa�o, tym wi�ksz� mia� pewno��, �e zdo�a dotrze� do towarzysza niedoli. Skoncentrowa� si� na pozostaj�cej do przebycia drodze. Nie zwraca� ju� uwagi na to, co dzieje si� poni�ej, ani wewn�trz umocnie�. Wiedzia�, �e potrzebowa� b�dzie wszystkich pozosta�ych mu jeszcze si�.
Zatraci� poczucie up�ywaj�cego czasu. W pewnej chwili u�wiadomi� sobie, �e kl�czy tu� przy skr�powanych kostkach n�g. Wyci�gn�� r�ce ku w�z�om oplataj�cego nadgarstki rzemienia i niemal natychmiast opu�ci� je z powrotem. Dwie strza�y przyszpilaj�ce cia�o do s�upa unieruchomi�y je na zawsze skuteczniej, ni� najlepsze p�ta. Koczownik nie potrzebowa� ju� �adnej pomocy.
Fors powoli osun�� si� na stratowan� ziemi�. Popychaj�ce go do przodu pragnienie niesienia pomocy znikn�o teraz i czu� tylko narastaj�ce z ka�d� chwil� zm�czenie, tak jakby przez otwart� ran� zacz�y nagle wyp�ywa� resztki energii. Ze zdumiewaj�c� oboj�tno�ci� pomy�la�, �e niewiele go to wszystko obchodzi.
Wok� wyros�y g�rskie szczyty, a ponad postrz�pionymi ska�ami grani pojawi�y si� szybko przemykaj�ce strz�pki szarych ob�ok�w. Nadchodzi�a burza. S�ysza� zawodz�cy w w�skiej dolinie wiatr, widzia� gromadz�ce si� w oddali czarne chmury. Musia�a by� zima, gdy� kolejny podmuch lodowatego wichru przyni�s� pierwsze p�atki �niegu. Dobrze by by�o zawr�ci� do daj�cego bezpieczne schronienie Eyrie, do ognia i mocnych, kamiennych �cian - zej�� w dolin� zanim zacznie si� �nie�yca.
Wr�ci� do Eyrie. Nie wiedzia�, �e by� na nogach i chwiejnie posuwa� si� naprz�d, nie s�ysza� nag�ego wybuchu okrzyk�w zmieszania i z�o�ci, gdy trafiony celn� strza�� przyw�dca Bestii pad� bez �ycia u podn�y barykady. Nie wiedzia�, �e z wyci�gni�tymi przed siebie r�kami szed� w d� zbocza, a za nim stado oszala�ych z w�ciek�o�ci Bestii wypad�o na otwart� przestrze�. chc�c k�ami i pazurami pom�ci� �mier� wodza. Za�lepione, zupe�nie zapomnia�y o dotychczasowej ostro�no�ci, cho� tylko dzi�ki niej pozostawa�y przy �yciu.
Fors szed� g�rskimi szlakami, a tu� za nim pod��a�a Lura. Kot chwyci� w pysk jego d�o� i wysun�� si� do przodu, obejmuj�c przewodnictwo - zawsze tak robi�, gdy sypa� �nieg lub wia� o�lepiaj�cy wiatr i trudno by�o utrzyma� si� na szlaku. Na szcz�cie, w dole wida� by�o ju� Eyrie. Zaraz zobaczy Langdona i tak, jak si� umawiali, b�d� ogl�da� skrawek mapy le��cego nad brzegiem jeziora miasta. Wkr�tce Langdon wyruszy, aby sprawdzi� map�, a gdy on, Fors zostanie przez Rad� pasowany na Gwia�dzistego, r�wnie� b�dzie bada� stare mapy i kt�rego� dnia znajdzie wielkie miasto.
Niepewnym gestem wzni�s� r�k� do czo�a. Lura nagli�a do po�piechu
- chcia�a si� ogrza� i nasyci� g��d. Tak�e Langdon nie powinien d�ugo czeka�. Przecie� gdzie� tam le�a�o miasto, pe�ne wysokich wie� i wielkich sklep�w, sp�kanych ulic i wielu innych zapomnianych cud�w. Musi opo-wiedzi� o tym Langdonowi. Nie, to nie tak - miasto nale�a�o do Lang-dona, a on sam nigdy nie widzia� ruin. To chyba przez t� burz� zaczyna mu si� m�ci� w g�owie.
Zachwia� si�, gdy p�dz�ca w stron� walcz�cego teraz w dole t�umu Bestia uderzy�a go mocno w rami�.
Dooko�a tyle ska� - mia� k�opot z utrzymaniem r�wnowagi, gdy zawadzi� barkiem o jedn� z nich. Musi bardziej uwa�a�. Najwa�niejsze, �e wraca� do domu. Widzia� ju� b�yskaj�ce w ciemno�ci jasne plamki ognisk. Lura nadal �ciska�a jego d�o�. �eby tylko wiatr zel�a� troch�
- jego dzikie zawodzenie by�o jakie� dziwne - przypomina�o chwilami bitewn� wrzaw� walcz�cych armii. Ale tam by�o Eyrie - w�a�nie tam.



Rozdzia� 18
Nowa gwiazda


By�o p�ne popo�udnie. Ponad uroczystym ogniem kr�tymi smu�kami powoli unosi� si� dym. Fors spogl�da� w d� zbocza, w stron� ko�a zdeptanej, wgniecionej w ziemi� setkami st�p trawy, gdzie na tle brudnej zieleni ciemnia�y g�sto rozrzucone plamy zesch�ej krwi. Po obu stronach ogniska zasiada�y naprzeciwko siebie d�ugie szeregi wojownik�w - dwie linie patrz�cych czujnie ludzi. W ich r�kach po�yskiwa�a obna�ona bro�. Wewn�trz wyznaczonego przez siedz�cych szpaleru znajdowali si� wodzowie obu plemion. Patrz�c uwa�nie, tak w jednym, jak i w drugim szeregu dostrzec mo�na by�o nieregularne wyrwy - �wiadectwo poniesionych w niedawnej walce strat, kt�rych ju� nigdy nie da si� uzupe�ni�.
Fors zapomnia� o w�asnym b�lu, gdy ujrza� Arskane'a krocz�cego u boku ojca. W�adczyni, kt�ra przyj�a go do plemienia, by�a tam r�wnie�, a jasna plama jej sukni ju� z daleka wyr�nia�a si� spo�r�d monotonnej szaro�ci sk�rzanych stroj�w m�czyzn.
Na wprost nich sta� Marphy i jego towarzysz w d�ugiej szacie. Brakowa�o tylko Cantrula. Miejsce wodza zaj�� kt�ry� z pomniejszych szef�w klan�w.
- Cantrul?
- Cantrul by� wojownikiem - odpowiedzia� stoj�cy obok Jari - i wyruszy� w d�ug� drog� w godny wojownika spos�b, zabieraj�c ze sob� wielu wrog�w. Do tej pory nie wybrali jeszcze nowego Najwy�szego Wodza na jego miejsce.
Reszta s��w Wodza Gwia�dzistych uton�a w �omocie b�bn�w, kt�ry po chwili powr�ci�, zwielokrotniony - echem z pobliskich wzg�rz. Wreszcie ostatni werbel ucich� w oddali, a w�wczas do przodu wysun�� si� wsparty na ramieniu syna Lanard. Jego nog� od kolana po kostk� spowija� bia�y banda�.
- Ho, wojownicy - rozleg� si� podobny do grzmotu g�os. - Nasze w��cznie sia�y dzi� �mier� i da�y ptakom �mierci �up, o jakim nie s�yszano od czas�w ojc�w naszych ojc�w. Przyszli�my z po�udnia, aby stoczy� t� bitw� i teraz zwyci�stwo jest nasze. Nasze strza�y trafia�y celnie, a miecze a� po jelce pokry�y si� posok� wrog�w. Czy� nie tak, moi bracia?
Od strony siedz�cych za jego plecami wojownik�w nadlecia� niski pomruk potwierdzenia. Z drugiego szeregu poderwa�o si� kilku co zapal-czywszych m�odzik�w, tu i �wdzie rozleg�y si� bojowe zawo�ania poszczeg�lnych klan�w. Jakby w odpowiedzi, spo�r�d Koczownik�w podni�s� si� jeden z pomniejszych wodz�w i gniewnie spogl�daj�c na sprzymierze�c�w zacz�� z dum�:
- Lanca uderza r�wnie g��boko, jak miecz, a Koczownicy nigdy nie bali si� walki. Ptaki �mierci po�ywi�y si� tak�e i nasz� ofiar�.
Kto� zaintonowa� wojenn� pie��. Fors s�ysza� j� ju� wcze�niej, gdy jako jeniec znalaz� si� pomi�dzy namiotami. Rozgor�czkowani wojownicy si�gn�li po �uki i lance. Fors powoli stan�� na nogi, staraj�c si� narzuci� sw� wol� opornemu cia�u. Odtr�ci� usi�uj�c� go powstrzyma� r�k� Wodza Gwia�dzistych.
- To, co widzimy, to nic innego, jak tl�ce si� zarzewie nowej wojny - powiedzia� z namys�em. - Je�li ten p�omie� rozgorzeje z pe�n� si��, to wszyscy jeste�my zgubieni. Pu�� mnie.
Ruszy� zboczem w stron� ogniska rady, czuj�c, �e Jari ca�y czas pod��a o krok za nim.
- Walczyli�cie.
Us�ysza� wyp�ywaj�cy gdzie� z g��bi gard�a sw�j czysty, opanowany g�os i g�os ten by� niczym zimny wiatr, kt�ry rozp�dza� unosz�ce si� nad bagnem opary. Poczu�, jak zasiane dawno temu przez Arskane'a my�li uk�adaj� mu si� w g�owie we wzory tak proste i jasne, �e nie m�g� d�u�ej w�tpi� w ich s�uszno��.
- Walczyli�cie.
- Ahhh - nadesz�o w odpowiedzi, a by� to d�wi�k tak delikatny, �e przywodzi� na my�l pomruk poluj�cej Lury.
- Walczyli�cie - powt�rzy� po raz trzeci wiedz�c, �e skupi� na sobie uwag� wszystkich. - Bestie zosta�y zabite. Te Bestie - podkre�li� z moc�, patrz�c w znieruchomia�e twarze.
- Ka�dy z was ogl�da� zabitych nieprzyjaci�. Nieprzyjemny widok, prawda? Ot� ja by�em w ich niewoli i wierzcie mi, �e prze�y�em okropno�ci dziesi�� razy gorsze. Tkwi� one g��boko w mojej pami�ci i nie pozb�d� si� ich chyba do ko�ca �ycia. My�l�, �e na dzisiejsze zwyci�stwo powinni�cie patrze� nie tylko z dum�, ale tak�e i z obaw�, gdy� w�r�d zabitych znajduje si� straszna zapowied� - zwiastun gro�nej dla nas wszystkich pot�gi. Ju� ojcowie naszych ojc�w walczyli z tymi stworzeniami w czasach, gdy kry�y si� one w ciemnych norach. M�j ojciec zgin�� od ich k��w i pazur�w. Tak, znamy je od dawna, lecz teraz zrodzi�o si� w�r�d nich co� nowego i silniejszego, co�, co niesie ze sob� zagro�enie wi�ksze, ni� mia�o to miejsce kiedykolwiek przedtem. Zapytajcie o to swych m�drc�w, wojownicy. Niech opowiedz� wam, co znale�li po�r�d zabitych Bestii w obr�bie barykady, tam w g�rze. A co� takiego mo�e si� przecie� w ka�dej chwili powt�rzy�. Powiedz o tym swoim ludziom, uzdrawiaczu -zwr�ci� si� w stron� ubranego w bia�� szat� Koczownika. - A ty, o Pani? - zapyta� w�adczyni� ludu Arskane'a - co ujrza�a�?
Pierwsza odezwa�a si� kobieta.
- Widzia�am wiele rzeczy, a o wi�kszej ich liczbie tylko s�ysza�am. To, co widzia�am na g�rze nie zostawia cienia w�tpliwo�ci. Z ca�ego serca pragn� tylko, aby twoje przypuszczenia okaza�y si� b��dne. Pomi�dzy martwymi Bestiami le�y jedna, kt�ra znacznie r�ni si� od pozosta�ych. Je�li los nie b�dzie nam sprzyja�, to co� takiego mo�e si� od czasu do czasu w�r�d nich odradza� i je�li za ka�dym razem zdo�a posi��� wiedz� poprzednik�w stanie si� najwi�kszym zagro�eniem dla wszystkich ludzkich istot. W tej chwili me mamy pewno�ci, czy tak si� w�a�nie stanie i dlatego uwa�am, �e wszyscy ludzie powinni si� zjednoczy�, aby skutecznie odpiera� ataki stworze� zrodzonych z pradawnego z�a, zasianego niegdy� przez Przodk�w w miastach.
- To prawda, zmutowana rasa mo�e tworzy� nowe mutacje - wida� by�o, �e Koczownik m�wi niemal wbrew sobie. - Bestie, z kt�rymi walczyli�my, by�y zorganizowane jak nigdy dot�d, za� kiedy ich niezwyk�y dow�dca zosta� zabity, posz�y w rozsypk�, jakby wraz ze �mierci� znik�a trzymaj�ca je w karbach si�a. Je�li �yje wi�cej takich jak on, to rasa Bestii mo�e sta� si� si��, z kt�r� trzeba si� liczy�. Tak ma�o o nich wiemy. Kt� zgadnie, co zgotuj� nam za rok, czy dziesi�� lat? Jest to rozleg�y kraj, a w jego g��bi mo�e czai� si� wiele niebezpiecze�stw.
- Tak, jest to rozleg�y kraj - powt�rzy� Fors. - Czego ty i twoje plemi� szukacie w tych stronach, Lanardzie?
- Ojczyzny. Chcemy znale�� miejsce, gdzie postawimy nasze domy i na nowo obsiejemy pola, gdzie b�dziemy mogli pa�� nasze owce i �y� w pokoju. W�drujemy ju� wiele lat od czasu, gdy pluj�ce ogniem g�ry i trz�s�ca si� ziemia wygna�y nas z doliny naszych ojc�w - u�wi�conego miejsca, w kt�rym wyl�dowa�y lataj�ce maszyny pod koniec wojny Przodk�w i dopiero teraz, w�r�d rozrzuconych wzd�u� rzek zielonych p�l odkryli�my to, za czym tak d�ugo daremnie t�sknili�my. Tu b�dzie nasz dom i �adna si�a od tego nas me odwiedzie - zako�czy� dobitnie, k�ad�c r�k� na g�owni miecza.
Fors zwr�ci� si� z kolei do Marphy'ego:
- A czego szuka twoje plemi�, synu R�wnin?
Opiekun Zapis�w przesta� studiowa� zagmatwany wz�r po�amanych �d�be� trawy u swych st�p i popatrzy� na ch�opca.
- Od czas�w Przodk�w ludzie R�wnin w�drowali z miejsca na miejsce. Pocz�tkowo dzia�o si� tak z powodu czaj�cej si� w wielu miejscach niewidzialnej �mierci. Chc�c unikn�� zarazy i niebieskiego ognia, cz�owiek musia� nieustannie szuka� wolnych od ska�e� teren�w. Dzisiaj, po tylu latach, w�dr�wka wesz�a nam w krew. Stali�my si� Koczownikami - my�liwymi i hodowcami, wojownikami nie znosz�cymi my�li o przywi�zaniu na d�u�ej do jednego obozowiska. Przenika nas pragnienie dalekich podr�y, odkrywania nowych r�wnin i nowych, wznosz�cych si� wysoko w niebo g�r.
- Prawda.
Fors rzuci� tylko to jedno s�owo w cisz�, jaka ogarn�a wrz�ce jeszcze przed chwil� szeregi.
Up�yn�o kilka wype�nionych napi�tym milczeniem minut, zanim odezwa� si� ponownie.
- Ty - wskaza� na Lanarda - chcesz osiedli� si� i zbudowa� dom. Tak� masz natur� i spos�b �ycia. Ty - palec ch�opca przeni�s� si� w stron� Marphy'ego - jeste� w ci�g�ym ruchu, polujesz i wypasasz stada koni. One - skrzywi� si� z b�lu, wznosz�c zesztywnia�e rami� ku widocznej w g�rze zbocza stercie ziemi i kamieni, pod kt�rymi ukryto zw�oki Bestii - postawi�y sobie za cel zniszczenie ka�dego z was. Ten kraj jest rozleg�y i...
Lanard chrz�kn�� g�o�no, szykuj�c si� do powiedzenia czego� wa�nego.
- B�dziemy �yli w pokoju z ka�dym, kto nie wzniesie przeciwko nam miecza. W czasie pokoju rozwija si� handel, a handel wszystkim przynosi korzy�ci. Gdy nadchodzi zima, a zbiory s� s�abe, w�a�nie handel mo�e uratowa� �ycie plemienia.
- Jeste�cie wojownikami i m�czyznami - wtr�ci�a w�adczyni Ciemnego Plemienia. Ze wzniesion� dumnie g�ow� patrzy�a w zwr�cone ku niej dwa rz�dy twarzy. - Wojna jest dla m�czyzn chlebem powszednim, to prawda - ale to w�a�nie wojna doprowadzi�a do zguby Przodk�w. Jeszcze jedna wojna, a wyniszczycie nasz rodzaj do reszty. Ko�ci nasze spr�chniej�, a my sami p�jdziemy w zapomnienie, tak �e nie zostanie najmniejszy �lad po zamieszkuj�cym te ziemie cz�owieku, a ca�y �wiat dostanie si� im we w�adanie - wskaza�a na kryj�cy zw�oki Bestii pag�rek. - Je�li teraz w naszym szale�stwie podniesiemy przeciwko sobie miecze, b�dzie to znak, �e ci��y na nas przekle�stwo i powinni�my szybko wymrze�, aby uwolni� od swego ci�aru ziemi�.
Zapanowa�a cisza i dopiero po jakim� czasie przez szeregi Koczownik�w przebieg� cichy szmer. Szmer narasta�, rozszerza� si� coraz bardziej, obejmuj�c w ko�cu zgromadzone na uboczu kobiety. Ch�r wysokich g�os�w szybko zacz�� przybiera� na sile, kobiety o�ywi�y si� i oto spo�r�d nich podnios�a si� wysoka posta�. Musia�a to by� �ona wodza, gdy� w�osy jej podtrzymywa�a z�ota opaska.
- �yjemy w pokoju, uprawiaj�c ziemi�, kt�rej wystarczy dla ka�dego. Uprawiamy handel, przynosz�cy korzy�ci ka�demu z naszych plemion. Umiejmy w naszej r�norodno�ci odnale�� to, co nas ��czy, nie rezygnuj�c z naszej to�samo�ci. W�r�d szereg�w rozleg� si� aprobuj�cy pomruk, potwierdzony w chwil� p�niej rytmicznym uderzeniem mieczy o tarcze.
Najpierw pomi�dzy wodzami, a p�niej w�r�d reszty wojownik�w obu plemion zacz�a kr��y� czarka krwi - znak zawieranego braterstwa. Rytua� ten z��czy� w jeden szereg Koczownik�w i Ciemnosk�rych, gwarantuj�c, �e nigdy w przysz�o�ci cz�onek szczepu nie podniesie r�ki na swego brata z drugiego plemienia.
Fors opad� na p�asko zako�czon� ska��. Podtrzymuj�ce go dotychczas si�y nagle odp�yn�y. Nie czu� ju� podniecenia, nawet widok zlewaj�cych si� w akcie pojednania sztywno dot�d siedz�cych rz�d�w wojownik�w nie zdo�a� wyrwa� go z odr�twienia.
- To jest dopiero pocz�tek - rozpozna� wzruszony g�os Marphy'ego. Z trudem podni�s� g�ow� i powi�d� dooko�a ponurym wzrokiem.
Koczownik m�wi� do Jarla, wymachuj�c w zapale r�kami. Widzia� p�on�ce w jego oczach podniecenie. W�dz Gwia�dzistych pozosta� jednak jak zawsze ch�odny i opanowany.
- Masz racj�, Marphy. Nadal jednak mamy wiele do zrobienia. Chcia�bym obejrze� wasze zapisy z p�nocy. Gwia�dzi�ci nigdy nie zapuszczali si� tak daleko.
- Oczywi�cie I - Marphy wyra�nie zawaha� si�, zanim z kolei on wyjawi� sw� pro�b� - Ta klatka ze szczurami Przenios�em j� do mego namiotu. Trzy z nich jeszcze �yj�, mo�e si� wi�c b�dzie czego� mo�na dowiedzie�.
Fors zadr�a� Nie mia� najmniejszej ochoty ogl�da� tej zdobyczy.
- Chcesz wi�c, aby tobie przypad� ten �up? Marphy roze�mia� si�.
- Tak. Poza tym chcemy ci� prosi� o znacznie wi�kszy dar. Ten oto wasz zwiadowca - Po�o�y� �agodnie r�k� na pochylonym ramieniu Forsa - Posiada rzadk� umiej�tno�� zjednywania ludzi sw� mow� i ma otwart�, wszystko widz�c� dusz�. B�dzie naszym przewodnikiem. - wida� by�o, �e Koczownik odnalaz� w ch�opcu bratni� dusz� i teraz dawa� upust od dawna skrywanym my�lom. - W zamian poka�emy mu dziwne, odleg�e strony. Ma bowiem co� z w�drowca, podobnie jak i my.
Jari w zamy�leniu szczypa� doln� warg�.
- Tak, urodzi� si� jako w�drowiec, p�ynie w nim przecie� krew Koczownik�w. Je�eli...
- Zapominacie - Fors nie pr�bowa� si� nawet u�miechn�� - �e jestem mutantem.
Zanim kt�rykolwiek z m�czyzn zdo�a� co� odpowiedzie�, nadszed� Arskane. Jego twarz nadal znaczy�y �lady walki, a id�c, wyra�nie chroni� rami�. Gdy si� odezwa�, jego g�os zabrzmia� pewnie i stanowczo. Wida� by�o, �e nie liczy� si� w ogol� z odmow�.
- Ko�czmy zwija� ob�z i ruszamy w drog�. Przyszed�em po mojego brata. Marphy a� zasapa� ze z�o�ci.
- On jedzie z nami.
�miech Forsa by� pozbawiony weso�o�ci.
- Poniewa� nie dam rady i�� o w�asnych si�ach, b�d� ka�demu tylko zawad�.
- Zrobimy nosze i zaprz�gniemy do nich konia - odpar� szybko Arskane.
- My tak�e mamy takie nosze - zazdro�nie wtr�ci� Marphy. Jari poruszy� si�.
- Wygl�da na to, �e musisz dokona� wyboru - zauwa�y� spokojnie. Przez chwil� Fors mia� wra�enie, �e w tym miejscu znajduj� si� tylko oni dwaj, reszta skry�a si� w rozedrganej mgle. Zapanowa�a cisza - ani
Arskane, ani Marphy nie ponawiali swych propozycji. Fors przycisn�� d�o� do gor�cego czo�a. Po matce odziedziczy� krew Koczownik�w, to prawda. Pe�ne przyg�d �ycie poci�ga�o go. Je�li p�jdzie z Marphym pozna wszystkie sekrety tego kraju. Zdob�dzie rozleg�� wiedz� i b�dzie rysowa� mapy, o jakich Gwia�dzi�ci nawet nie �nili. Dotrze do nowych miast i zbada je, ci�gle d���c ku nowym horyzontom.
Je�li przyjmie pomocn� d�o� Arskane'a, opowie si� tym samym za braterstwem i silnymi wi�zami rodzinnego klanu, za czym�, czego przez ca�e �ycie mu brakowa�o. Pozna w�wczas ciep�o uczucia i zostanie budowniczym - najpierw osady, p�niej mo�e miasta, stawiaj�c pierwszy krok na drodze, kt�re grzechy Przodk�w zamkn�y przed ich potomkami. B�dzie to �ycie trudne lecz warto�ciowe i r�wnie� pe�ne przyg�d, cho� pozbawione dalekich podr�y.
Istnia�a jeszcze jedna mo�liwo��. W g��bi ducha zdecydowa� si� na ni� ju� dawno. Gdy w czasie bitwy zdawa�o mu si�, �e umiera, jego stopy same wybra�y kierunek, a droga wiod�a w stron� o�nie�onych szczyt�w, ku wiecznie onie�mielaj�cej krainie surowego ch�odu. Opu�ci� r�k�. Staraj�c si� nie patrze� na Arskane'a i Marphy'ego odszuka� nieust�pliwy wzrok Jarla.
- Czy to prawda, �e zosta�em wyj�ty spod prawa? - zapyta�.
- Trzykrotnie wywo�ano twoje imi� przy ogniu Rady. Takie by�o prawo i ch�opak si� z tym pogodzi�. Mia� jednak jeszcze jedno pytanie:
- Poniewa� nie mog�em stan�� na wezwanie Rady, mam chyba prawo odwo�a� si� od jej decyzji w ci�gu sze�ciu miesi�cy?
- Masz.
Fors zacisn�� palce na podtrzymuj�cym lewe rami� temblaku. Po zbadaniu rany Lekarz obieca� mu, �e po wyleczeniu odzyska w r�ku dawn� moc.
- My�l� wi�c - musia� przerwa�, aby odzyska� panowanie nad g�osem - �e p�jd� i skorzystam z tego prawa. Sze�� miesi�cy jeszcze nie min�o. W�dz Gwia�dzistych potakuj�co skin�� g�ow�.
- Je�li b�dziesz m�g� i��, to po trzech dniach powiniene� dotrze� na miejsce.
- Fors.
Ch�opak zadr�a�, s�ysz�c rozpaczliwy protest Arskane'a. Gdy jednak zwr�ci� si� w jego stron�, g�os mia� spokojny.
- Pami�tasz, przecie� to w�a�nie ty m�wi�e� kiedy� o obowi�zku.
Rami� olbrzyma opad�o w bezsilnym ge�cie.
- Pami�taj, zawsze b�dziemy bra�mi. Ty i ja. Gdzie p�onie moje ognisko, tam zawsze czeka miejsce na ciebie.
Odszed�, nie ogl�daj�c si� za siebie i wkr�tce znikn�� w t�umie wsp�plemie�c�w.
Marphy wygl�da�, jakby ockn�� si� 'z g��bokiego snu. Otrz�sn�� si� i rozejrza� doko�a. Dusz� jego ju� zaprz�ta�y inne plany. Chc�c oddali� moment rozstania, trwa� jaki� czas w milczeniu, po czym odezwa� si� z wyra�nym oci�ganiem:
- Od tej chwili w mym stadzie biega tw�j ko�, a w moim namiocie czeka na ciebie jedzenie i schronienie. Gdy b�dziesz potrzebowa� pomocy, poszukaj proporca Czerwonego Lisa, m�j m�ody przyjacielu.
Odszed�, kre�l�c r�k� znak pozdrowienia. Fors popatrzy� na Jaria.
- P�jd� ju�.
- Ja te�. Musz� z�o�y� raport przed Rad�. P�jdziemy wi�c razem. Ch�opak nie wiedzia�, czy cieszy� si�, czy smuci� na tak� wiadomo��. W innych okoliczno�ciach nie by�oby wi�kszej przyjemno�ci, ni� wsp�lna podr� z Wodzem Gwia�dzistych. Teraz jednak czu� si� jego wi�niem. Siedzia�, ponuro wpatrzony w pole dawnej bitwy. Pomy�la�, �e dla w�adaj�cych samolotami w powietrzu i pot�nymi kolumnami na l�dzie Przodk�w by�aby to zaledwie nic nie znacz�ca potyczka. Tym niemniej, by�a to dla nich prawdziwa wojna i to w�a�nie w jej wyniku zrodzi�a si� my�l, kt�ra by� mo�e zapocz�tkuje ponowny rozw�j �wiata. Mo�e si� zdarzy�, �e nawet praprawnuki walcz�cych dzi� ludzi ujrz� zaledwie nie�mia�e przeb�yski zaczynaj�cego si� wzrostu. Mo�e te� si� zdarzy�, �e �wiat, kt�ry nadejdzie, b�dzie lepszy od swego pierwowzoru.
Koczownicy i Ciemnosk�rzy nadal okazywali sobie nieufno��, maj�c si� na baczno�ci. Wkr�tce bezmiar stepu rozdzieli oba plemiona, jednak po jakmi� czasie konni zwiadowcy ponownie rusz� na po�udnie z zamiarem odwiedzenia zakola rzeki, a wtedy ich zdumionym oczom uka�� si� zabudowania osady. Kt�ry� z je�d�c�w wymieni dobrze wyprawion� sk�r� na gliniany talerz lub naszyjnik z kolorowych paciork�w, aby po powrocie zadziwi� swoj� kobiet�. P�niej zjawi� si� nast�pni, b�dzie ich wi�cej i wi�cej, a� kt�ry� z nich we�mie sobie za �on� ciemnosk�r� dziewczyn�. Taki b�dzie pocz�tek, a za pi��dziesi�t lat powstanie jeden nar�d.
- Kiedy� b�dzie tu jeden nar�d.
Fors pochyli� si� w siodle otrzymanego od Marphy'ego konia. Zwierz� by�o stare i spokojne, wi�c jad�c ch�opak szybko odzyskiwa� si�y. Min�y ju� dwa dni od opuszczenia zakr�tu rzeki, a oni wci�� jeszcze napotykali na swojej drodze odci�ni�te w mi�kkiej ziemi �lady.
Jari zmierzy� wzrokiem przebyt� tego dnia drog�.
- Ile lat trzeba b�dzie czeka� na taki cud? - zapyta� z w�a�ciw� sobie ironi�.
- My�l�, �e przynajmniej pi��dziesi�t.
- Je�li nic nie stanie im na przeszkodzie, to tak - mo�esz mie� racj�.
- Masz na my�li zmutowanego przyw�dc� Bestii? W�dz wzruszy� ramionami.
- My�l�, �e jest to ostrze�enie, kt�rego nie wolno nam lekcewa�y�. Musimy liczy� si� z tym, �e na swej drodze napotkamy jeszcze wiele trudno�ci.
- Jestem mutantem - z gorycz� przypomnia� Fors. Pami�ta� czasy, gdy ze wszystkich si� stara� si� ukry� w�a�nie przed tym cz�owiekiem sw� inno��. Zw�aszcza przed nim. Jari nie podj�� wezwania.
- Du�o nad tym ostatnio my�la�em i doszed�em do wniosku, �e wszyscy mo�emy by� mutantami. Kt� dzisiaj po�wiadczy, �e jeste�my tacy sami jak Przodkowie? Moim zdaniem nadszed� czas, aby otwarcie o tym pom�wi�. Natomiast co do tej Bestii...
Zasypa� Forsa pytaniami, kt�re wydoby�y z niego wszystko, co zauwa�y� w niewoli.
W dwa dni p�niej na horyzoncie zarysowa�y si� ostre szczyty g�r. Gdyby uda�o si� im utrzyma� dotychczasowe tempo marszu, to przed zapadni�ciem ciemno�ci powinni wymin�� zewn�trzne posterunki Eyrie. Ch�opak przystan��, pogmera� przy pasie i z trudem wydoby� z pochwy miecz. Gdy Jar si� z nim zr�wna�, wyci�gn�� bro� w jego stron� g�owni� do przodu.
- Teraz jestem twoim wi�niem.
Nie mia� �adnego k�opotu z opanowaniem g�osu. Ogarn�� go spok�j, jakby to, co stanie si� z nim w ci�gu najbli�szych dni, nie mia�o �adnego znaczenia. Po prostu do zamkni�cia tego fragmentu �ycia brakowa�o jeszcze kilku element�w. Ogarn�a go niecierpliwo��. Chcia� ju� mie� to za sob� - niech og�osz� go wyj�tym spod prawa i naka�� opu�ci� plemi�. Ruszy w �wiat zn�w na R�wniny. Pogodzi� si� z t� my�l� i by� na tak� ewentualno�� przygotowany.
Jar! bez s�owa przyj�� bro� ch�opca. Za jego plecami pojawi�a si� dr��ca z niecierpliwo�ci Lura. Umys� Forsa odbiera� nagl�c� pro�b� zwierz�cia. Teraz, gdy niebezpiecze�stwo min�o, ��cz�ce j� z cz�owiekiem wi�zy pos�usze�stwa zacz�y coraz bardziej ci��y�. T�skni�a za g�rami i nieskr�powan� wolno�ci�. Zwolni� j� jedn� szybk� my�l� i w tej samej chwili wielki kot znikn��. Wiedzia�, �e skoro tak szybko spe�ni� jej pragnienie, to Lura wr�ci, gdy tylko nasyci si� swobod�.
P�niej Fors jecha� jak we �nie. Od czasu do czasu z zaro�li wychodzili stra�nicy, pe�ni�cy s�u�b� na najbardziej wysuni�tych posterunkach Eyrie i pozdrawiali Jarla. �aden z nich nie odezwa� si� do ch�opca, a on sam r�wnie� nie widzia� powodu, aby z nimi rozmawia�. Bez reszty poch�on�o go pragnienie, aby jak najszybciej stan�� przed s�dem Rady.
Pod wiecz�r wjechali do osady, gdzie szybko dotarli do Domu Gwiazdy. Tam wreszcie pozostawiono Forsa samego, w tym samym pomieszczeniu, kt�re zbeszcze�ci� na pocz�tku ucieczki. Pusty hak po wisz�cym tam kiedy� worku Langdona by� niemym przypomnieniem jego wyst�pku. Szkoda, �e wyprawa zako�czy�a si� kompletnym fiaskiem. Teraz ju� nigdy nie uda si� wykaza� s�uszno�ci marze� ojca. Zdumiony spostrzeg�, �e nawet ta my�l niezbyt go poruszy�a. Mo�e przecie� wyruszy� na w�asn� r�k�, nie czekaj�c na �askawe pozwolenie Rady.
Na pobliskiej �cianie skalnej zape�ga� odblask ognia Rady. Starsi zbierali si�, aby go os�dzi�. Jednak w jego sprawie decyduj�cy g�os b�d� mieli Gwia�dzi�ci, gdy� zrabowa� ich w�asno�� oraz naruszy� ich zwyczaje i tajemnice.
Na d�wi�k ostro�nych krok�w w przedsionku Fors obr�ci� g�ow�. Przyszed� po niego jeden z odbywaj�cych nowicjat - Stephen z klanu Jastrz�bia. Ruszy� za nim i pp chwili wkroczyli w kr�g �wiat�a, otoczony wznosz�cymi si� w g�r� rz�dami g�sto u�o�onych bia�ych plam. By�y to twarze, setki przypatruj�cych mu si� z ch�odnym zainteresowaniem twarzy. Starcy byli ju� w komplecie: Kronikarz, Zarz�dca P�l, Wodzowie My�liwych i Obro�c�w. Za nimi za� w zwartych kolumnach zasiedli rolnicy, my�liwi i stra�nicy. Naprzeciw nich zebra�a si� liczna grupa Gwia�dzistych z Jarlem na czele.
Ze wzniesion� dumnie srebrzyst� g�ow� Fors wszed� na wyg�adzon� skaln� p�k�.
- Forsie z Klanu Pumy - rozleg� si� g�os Horsforda, Stra�nika Eyrie - stoisz tu, gdy� naruszy�e� tradycje Eyrie. Poniewa� jednak tw�j post�pek wymierzony by� przede wszystkim przeciwko Gwia�dzistym, wi�c Rada w�a�nie im przyznaje prawo decydowania o twym dalszym losie.
Kr�tko i tre�ciwie. I prawd� m�wi�c - ca�kiem uczciwie - my�la�, �e b�dzie gorzej. Ciekawe, co postanowi� Gwia�dzi�ci. Wszystko zale�a�o od Jarla.
Spojrza� na wodza, kt�ry wydawa� si� by� bez reszty poch�oni�ty obserwacj� drgaj�cych j�zyk�w p�omieni. Nast�pi�a d�uga cisza, a gdy w ko�cu Jari przem�wi�, jego s�owa przyku�y uwag� wszystkich s�uchaczy.
- My, ludzie Eyrie, doszli�my do miejsca, w kt�rym otwieraj� si� przed nami dwie drogi. Tylko od nas zale�y wyb�r w�a�ciwej, a tym samym przysz�o�� nie tylko zebranych tu klan�w, lecz tak�e wszystkich ludzi zamieszkuj�cych ten kraj, a mo�e nawet ca�� ziemi�. Dlatego te� tej nocy z�ami� z�o�on� we wczesnej m�odo�ci uroczyst� przysi�g� i ods�oni� przed wami tajemnic�, kt�ra oddziela�a nas od reszty plemienia. Pos�uchajcie wszyscy historii naszego znaku.
Dzisiaj nosz�cy Gwiazd� ludzie przemierzaj� dalekie szlaki, poszukuj�c zapomnianej wiedzy. Kiedy� jednak to - jego r�ka dotkn�a zawieszonej na szyi metalowej gwiazdy, l�ni�cej i ciep�ej od blasku ognia - mia�o inne znaczenie. Nasi przodkowie znale�li si� w tej g�rskiej kryj�wce, gdy� naprawd� mieli zosta� Gwiezdnymi Lud�mi, tutaj za� oswajali si� z �yciem, jakie mieli prowadzi� w innych �wiatach. Nasze zapisy m�wi�, �e cz�owiek sta� u progu podr�y ku gwiazdom, gdy ogarni�ty szale�stwem si�gn�� po �mierciono�n� bro�.
My, kt�rzy mieli�my lecie� do gwiazd, chodzimy pieszo po spustoszonej ziemi. Ale ponad nami nadal przecie� wisz� inne �wiaty, a ich blask wci�� przyzywa nas z oddali, nios�c nieustannie obietnic� na przysz�o��. Je�li uda si� nam unikn�� b��d�w Przodk�w, to z czasem poznamy wi�cej, ni� tylko przecinaj�ce t� ziemi� szlaki. Oto tajemnica, kt�r� ods�aniamy dzisiaj przed wszystkimi, aby ka�dy cz�owiek wiedzia�, co stracili�my przez szale�stwo Przodk�w oraz do czego mo�emy doj��, je�li nie powt�rzymy ich b��d�w.
Fors zacisn�� d�onie do b�lu. Wi�c cz�owiek utraci� a� tyle. Powr�ci�o niejasne uczucie t�sknoty, takie samo, jak wtedy na wymar�ym lotnisku. Jacy� wielcy byli Przodkowie w swych marzeniach. Trzeba zrobi� wszystko, co mo�liwe, aby te wspania�e sny ponownie o�y�y.
- Stoimy na rozdro�u - powt�rzy� powoli Jar! - i tym razem nie mo�emy si� pomyli�. Dlatego te� wol� Gwia�dzistych jest, aby Fors z Klanu Pumy, zrodzony z mieszanej krwi r�nych plemion, by� od tej chwili traktowany na r�wni z reszt� spo�eczno�ci, cho� prawo naszych ojc�w chce inaczej. Najwy�sza pora zmieni� takie prawo. Od dzi� Fors wyr�nia� si� b�dzie w inny spos�b. B�dzie w�drowa� w�r�d r�nych ludzi, nios�c ze sob� wiedz� i pok�j.
Mutant mo�e posiada� cechy przydatne dla ca�ego szczepu - wiemy o tym od dawna. Dlatego te� og�aszamy nowe prawo, zgodnie z kt�rym mutant r�wny jest zwyk�emu cz�owiekowi. Je�li w klanie urodzi si� mutant, b�dzie zaliczony w poczet cz�onk�w tego klanu. Kt� z nas ma pewno�� - Jari powi�d� wzrokiem po ludzkiej ci�bie, ponad kt�r� zacz�� narasta� pomruk, nie wiadomo - aprobaty, czy sprzeciwu - kto ma pewno��, �e niczym nie r�nimy si� od Przotk�w? Czy chcemy zreszt� by� dok�adnie tacy, jak oni? Wyrzec si� gwiazd? Pomy�lcie o tym.
Odpowiedzia� mu Lekarz.
- Z punktu widzenia praw natury, to, co m�wisz jest prawd�. Dzisiejsi ludzie s� najprawdopodobniej inni ni� przed Wybuchem. - Mutant zakaszla�. Dok�adniej m�wi�c, ka�dego z tu obecnych mo�na w wi�kszym lub mniejszym stopniu okre�li� tym mianem.
Horsford wzni�s� r�k�, chc�c uciszy� nag�� wrzaw�. Przez ha�as przebija� si� jego dono�ny g�os.
- Sta�a si� rzecz donios�a, moi bracia. Gwia�dzi�ci zerwali wreszcie wi�zy przesz�o�ci. Czy� mo�emy by� gorsi? S�yszeli�my o dw�ch drogach. Ja z kolei chc� m�wi� o rozwoju. Zapu�cili�my korzenie w w�skiej, g�rskiej dolinie. Ziemia tu kamienista i nieurodzajna, i cho� zawsze musieli�my wk�ada� wiele trudu w jej upraw�, to trzymali�my si� tego miejsca z uporem. Teraz jednak, chc�c utrzyma� si� przy �yciu, musimy j� opu�ci�, gdy� nie jest w stanie nas d�u�ej wykarmi�. Zahamowanie rozwoju to �mier�, a ja, w imieniu Rady wybieram �ycie. Skoro niegdy� obiecano nam gwiazdy, powinni�my znowu po nie si�gn��.
Gdzie� z boku rozleg� si� g�o�ny wiwat. Krzyk dochodzi� z tylnych rz�d�w, gdzie zebra�a si� m�odzie�. Po chwili do��czy� nast�pny g�os i nast�pny... Ludzie podrywali si� na nogi w nag�ym wybuchu rado�ci, a w oczach ich zapala�y si� od dawna nie widziane blaski. Nigdy jeszcze ci opanowani i nazbyt powa�ni ludzie nie przypominali tak bardzo swych krewniak�w z R�wnin. Plemi� budzi�o si� do nowego �ycia.
- I tak ju� b�dzie - poprzez ha�as przedar� si� g�os Jarla. Na jego rozkazuj�cy gest wrzawa nieco ucich�a. - Dzisiejszego wieczoru wkroczyli�my na now� drog�. Dla upami�tnienia naszego wyboru wr�czamy Forsowi Gwiazd� niepodobn� do �adnej innej, a on z kolei, gdy nadejdzie czas, przeka�e j� wybranemu przez siebie nast�pcy. Dzi�ki temu po�r�d nas zawsze b�dzie kto�, kto b�dzie rozmawia� z lud�mi jak przyjaciel, bezstronnie ich ocenia� i troszczy� si� o utrzymanie mi�dzy nimi pokoju.
Jari podszed� do Forsa, w podniesionej r�ce trzymaj�c ozdobny �a�cuch, z kt�rego zwisa�a Gwiazda. Nie mia�a jak zwykle, pi�ciu ramion, lecz wykonana by�a z wielu promieni, tak, �e przypomina�a wskazuj�c� wszystkie kierunki jednocze�nie ig�� kompasu. Odznaka zimnym ci�arem spocz�a na szyi ch�opca.
Na ten widok zebrani m�czy�ni wykrzykn�li zgodnie nale�ne nowo wybranemu Gwia�dzistemu pozdrowienie. W pot�nym ch�rze g�os�w zabrzmia�a nieznana nuta. Oto bowiem zab�ys�a nowa gwiazda i nikt ze stoj�cych wok� ognia nie m�g� przewidzie�, co z tego wyniknie. Prawd� m�wi�c, nie wiedzia� tego nawet sam Fors.



Pos�owie


S� autorzy, kt�rych ksi��ki r�wnie szybko zdobywaj� uznanie, jak i je trac�.
Podobni s� kometom, kt�re mkn�c po niebosk�onie powoduj� o wiele wi�cej zamieszania ni�li rado�ci. S� autorzy, kt�rych za �ycia obsypuje si� nagrodami, pisze si� o nich tomy ksi��ek, a kt�rzy bardzo szybko trac� na znaczeniu. Choroba ta atakuje nawet najwi�kszych - wystarczy przejrze� listy laureat�w Nagrody Nobla, by stwierdzi�, �e tylko nieliczni przeszli zwyci�sko pr�b� czasu. Mijaj� mody, przebrzmiewaj� problemy, a czas nieub�aganie demaskuje wielko�� pozornych gigant�w. S� wreszcie inni, nie dbaj�cy o u�udn� s�aw� chwili, o zmienne upodobania krytyk�w. S� jak wiekowe drzewa, trwaj� mimo zmiennych warunk�w, wbrew przeciwno�ci� mody. Andre Norton nale�y do tych pisarek, kt�rych wielko�� tkwi w ponadczasowym znaczeniu jej ksi��ek. Jak pisze Ann� McCaffrey - jedna z najwi�kszych gwiazd �wiatowej science-fiction - Andre Norton b�dzie czytana nawet w�wczas, gdy "o wielu z nas nie b�dzie ju� nikt pami�ta�". Bez cienia ryzyka mo�na stwierdzi�, �e ksi��ki Andre Norton b�d� czytane i za kilkadziesi�t lat, przez nasze dzieci i przez naszych wnuk�w. Zajm� miejsce obok ksi��ek takich autor�w, jak Verne czy Haggard. Oczywi�cie trudno jest powiedzie�, kto z t�umu wsp�czesnych pisarzy science-fiction przejdzie pr�b� czasu. Ja jestem pewien, �e najwi�ksze szans� na to ma Andre Norton.

ANDRE NORTON (w�a�ciwie Alice Mary Norton, urodzi�a si� 17 kwietnia 1912 roku w Cleveland w stanie Ohio. W latach 1930-32 studiowa�a na Attended Western Reserve University (obecnie Case Western Reserve University). W latach 1930-41 pracowa�a w bibliotece dla dzieci w Cleveland. W 1942-51 by�a sprzedawc� i bibliotekark� w Mystery House. Od 1950 roku utrzymuje si� z pisarstwa. W mi�dzyczasie pracowa�a jako wydawca w Gnom� Press (1950-58). Otrzyma�a m. in. nast�puj�ce nagrody:
- w 1951 Boy's Ciubs ofAmerica Medal za Bullard of the Space Patrol,
- w 1962 nominacj� do Hugo za powie�� Star Hunter i w 1964 to samo, za najg�o�niejsz� jej ksi��k� " �wiat Czarownic",
- w 1963 roku Invisible Littie Ma� (przyznany na Westemcon XVI) za ca�okszta�t tw�rczo�ci;
- w 1965 Boy's Ciubs ofAme�ca Certificate of Merit za Night ofMask;
- w 1976 Phoenix Award za ca�okszta�t tw�rczo�ci;
- w 1977 otrzymuje jedn� z najbardziej presti�owych nagr�d Gandalf Master of Fantasy przyznan� na �wiatowym Konwencie Science-Fiction;
- w 1979 Ba�rog Fantasy Award and Ohioana Award za ca�okszta�t tw�rczo�ci;
- w 1981 Fritz Leiber Award za wk�ad do fantasy;
- w 1984 E.E. Smith Award;
- w 1984 roku otrzymuje tytu� Wielkiego Mistrza SF (Nebula Grand Master Award) oraz w tym samym roku Jules Yerne Award.
* * *
Mimo, i� trudno znale�� gatunek literacki w literaturze masowej, w kt�rym by Andre Norton nie opublikowa�a swych ksi��ek, to jednak w �wiecie znana jest g��wnie jako pisarka science-fiction oraz fantasy. Jej pierwsz� ksi��k� sf by�a powie�� Star Mans Son, 2250 A. D. (1952) (p�niej ukazywa�a si� ona pod tytu�em Daybreak: 2250 A. D. (1954)), kt�ra obecnie trafia do r�k polskich czytelnik�w. Od tego czasu opublikowa�a ponad sto powie�ci (poza sf i fantasy by�y to powie�ci detektywistyczne, romanse, powie�ci gotyckie, a nawet obecnie z Robertem Blochem napisa�a horror), sprzedanych w ponad milionie egzemplarzy. Wielu me wyobra�a sobie sf i fantasy bez jej ksi��ek. Jest autork� m. in. nast�puj�cych najg�o�niejszych cykli sf: Solar Queen, Time War, Beast Master, Time Travel, Moon Magie, Forerunner, Star Kaat (napisane wsp�lnie z Dorothy Madlee).
Ale najwi�kszy rozg�os przynios�y jej ksi��ki fantasy, w tym najs�ynniejszy cykl "�wiat Czarownic".

Ksi��ki niekt�rych pisarzy science-fiction czy fantasy czyta si� dlatego, �e nale�y, �e mo�na o nich dyskutowa�, ksi��ki Andre Norton czyta si� po prostu dla przyjemno�ci. Charakteryzuj� si� one bowiem czym� nieuchwytnym, czym�, co mo�na by by�o nazwa� czarem rzucanym na czytelnika, kt�ry zniewala go i powoduje, �e czyta si� je bez wytchnienia. Niezale�nie od tego, czy ma si� kilkana�cie, czy kilkadziesi�t lat, zawsze znajdziemy w nich co� dla siebie. Andre Norton zachwyca nas rozmachem opisywanego �wiata, bogactwem przyrody, urod� �ycia, g�osi pochwa�� dobra i pi�kna, opisuje d��enie do prawdy i szcz�cia. Wierzy, �e �wiat jest z natury dobry, a cz�owiek m�dry, �e ka�dy problem mo�e by� rozwi�zany, je�li tylko cz�owiek pragnie tego i post�puje godziwie.
Jej tw�rczo�� w doskona�y wr�cz spos�b spe�nia wymogi stawiane przez czytelnik�w przed science-fiction. Nie znajdziemy w jej ksi��kach rozmaitych "udziwnie�" czy to formalnych, czy tre�ciowych, dlatego te� jest tak ch�tnie czytana przez miliony czytelnik�w na �wiecie. Andre Norton jest nie tylko pisark�, tw�rczyni� cudownych �wiat�w, ale jest tak�e przewodnikiem, kt�ry prowadzi nas przez �ycie, jej ksi��ki to rodzaj osobliwej inicjacji w �ycie doros�e. Ten wymiar jej tw�rczo�ci doskonale ilustruje "�wit, 2250 A. D.", gdzie g��wny bohater, m�ody mutant, odrzucony przez spo�ecze�stwo �yj�ce w zniszczonym przez kataklizm atomowy �wiecie odbywa wr�cz rytualn� podr� o charakterze inicjacyjnym, dzi�ki kt�rej dojrzewa, odnajduje siebie i uzyskuje akceptacj� innych. "�wit, 2250 A. D." m�wi o ch�opcu, kt�ry pe�en zw�tpienia, l�ku i niepewno�ci - tak charakterystycznych dla okresu dojrzewania - osi�ga pewno�� siebie, zdecydowanie i poczucie sensu, tak konieczne dla doros�ego �ycia. Jest to historia przechodzenia od dzieci�stwa do dojrza�o�ci. W powie�ci tej czytelnik tak�e znajdzie inne charakterystyczne dla Andre Norton rysy jej tw�rczo�ci, takie jak d��enie do samopoznania, do akceptacji innych, do szacunku wobec odmiennych i odrzuconych (to w�a�nie Andre Norton wprowadzi�a do powie�ci science-fiction, innych ni� tylko bia�ych protestant�w bohater�w).
O Andre Norton i jej ksi��kach mo�na pisa� wiele - o tym, i� jest niekwestionowanym moralnym autorytetem w tej literaturze - ale w niczym to nie zast�pi tego, co mo�na prze�y� czytaj�c jej ksi��ki.

Tadeusz Zysk

讓我們程式搜尋結果更加完美 如果您覺得該文件有幫助到您，煩請按下我 如果您覺得該文件是一個一無是處的文件，也煩請按下我

該文件您看起來是亂碼嗎？您可以切換編碼方式試試看！ISO-8859-1 | latin1 | euc-kr | euc-jp | CP936 | CP950 | UTF-8 | GB2312 | BIG5 | 本文件可能涉及色情、暴力，按我申請移除該文件 網址長？按我產生分享用短址

©2026 JSEMTS